KERK en GELOOF/CHURCH and FAITH

Uitnodiging

Mag ik hiermee Uw aandacht vragen voor
het dagelijks lezen van het Evangelie?

Deze uitnodiging wil U deelgenoot maken aan de vreugde
van het evangelie. Iedereen, niemand uitgezonderd,
kan die vreugde ervaren door zijn hart open te stellen
voor de genezende werking van Gods woord.

Iedere dag beschikbaar.

Overweging

In twee lezingen maken we de ondergang van Jeruzalem en het einde van Juda, het rijk van het Zuiden mee. In 598 wordt Jeruzalem belegerd  door Nebukadnessar van Babel (Assyrië is in 606 ten onder gegaan). De koning van Juda geeft zich over en betaalt schatting. Alle schatten worden naar Babel meegesleept en alle ambtenaren en vaklieden worden in ballingschap meegenomen.

EERSTE  LEZING          2 Kon. 24, 8-17
De koning van Babel voerde Jojakin en alle dappere mannen in ballingschap naar Babel.

Uit het tweede Boek der Koningen

Jojakin was achttien jaar oud toen hij koning werd
en hij regeerde drie jaar in Jeruzalem.
Zijn moeder heette Nechusta
en was een dochter van Elnatan, afkomstig uit Jeruzalem.
Hij deed wat de Heer mishaagde,
juist zoals zijn vader gedaan had.
In die tijd trokken de veldheren van Nebukadnessar,
de koning van Babel,
naar Jeruzalem
en sloegen het beleg voor de stad.
Tijdens het beleg
verscheen Nebukadnessar, de koning van Babel, zelf voor de stad.
Toen gaf koning Jojakin van Juda met zijn moeder,
zijn hovelingen, zijn hoge ambtenaren en kamerheren
zich over aan de koning van Babel.
En deze nam hem gevangen.
Het was in het achtste jaar van zijn regering.
Nebukadnessar sleepte alle schatten van de tempel van de Heer
en van het koninklijk paleis uit Jeruzalem weg
en haalde het goud af van alle voorwerpen
die koning Salomo van Israël
in de tempel van de Heer had laten maken,
juist zoals de Heer voorzegd had.
Uit Jeruzalem voerde hij alle hoge ambtenaren en alle krijgers,
een konvooi van tienduizend man,
met alle smeden en slotenmakers, in ballingschap weg;
niemand bleef er over dan alleen de armsten van het land.
Hij voerde Jojakin naar Babel ;
ook de moeder van de koning,
zijn vrouwen, zijn kamerheren en de voornaamsten van het land
voerde hij van Jeruzalem naar Babel.
Zeventienduizend krijgers, duizend smeden en slotenmakers,
alle dappere mannen die bij de oorlog betrokken waren,
werden door de koning van Babel in ballingschap weggevoerd.
Daarna stelde de koning van Babel
Mattanja, die een oom was van Jojakin,
in diens plaats tot koning aan
en veranderde zijn naam in Sidkia.

TUSSENZANg               Ps. 79(78), 1-2, 3-5, 8, 9

God van ons heil, om uw Naam, bevrijd ons.

God, heidenen zijn in uw erfdeel gedrongen,
zij hebben uw heilige tempel ontwijd
en maakten uw stad tot een puinhoop.
Uw dienaren hebben zij omgebracht,
hun lijken liggen als aas voor de vogels,
de wilde dieren eten hun vlees.

Als water vloeide hun bloed van de muren
en niemand was er die hen begroef.
Wij wekken de spotlust van onze buren,
die rondom ons wonen smalen op ons.
Hoelang nog, Heer, blijft Gij eeuwig verbolgen
en laat Gij uw gramschap branden als vuur ?

Laat ons niet boeten voor vroegere zonden,
kom met uw barmhartigheid ons tegemoet,
want wij zijn maar zwakke mensen.

Ach, help ons, God van ons heil, om uw Naam,
bevrijd ons, vergeef onze zonden.

ALLELUIA           cf. Hand. 16, 14b

Alleluia.
Maak ons hart ontvankelijk, Heer,
en dat wij ons richten naar het woord van uw Zoon.
Alleluia.

EVANGELIE         Mt 7, 21-29
Het ene huis was op rotsgrond, het andere op zand gebouwd.

Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens
Matteüs

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen :
“Niet ieder die tot Mij zegt: Heer, Heer!
zal binnengaan in het Koninkrijk der hemelen,
maar hij die de wil doet van mijn Vader die in de hemel is.
“Velen zullen op die dag tot Mij zeggen:
Heer, Heer, hebben wij niet in uw Naam geprofeteerd
en hebben wij niet in uw Naam duivels uitgedreven
en in uw Naam veel wonderen gedaan?
“Maar dan zal Ik hun onomwonden verklaren:
Nooit heb Ik u gekend;
gaat weg van Mij,
gij die ongerechtigheid doet!
“Ieder nu die deze woorden van Mij hoort en ernaar handelt,
kan men vergelijken
met een verstandig man
die zijn huis op rotsgrond bouwde.
“De regen viel neer, de bergstromen kwamen omlaag,
de storm stak op en zij stortten zich op dat huis,
maar het viel niet in, want het stond gegrondvest op de rots.
“Maar ieder die deze woorden van Mij hoort
doch er niet naar handelt,
kan men vergelijken met een dwaas
die zijn huis bouwde op het zand.
“De regen viel neer, de bergstromen kwamen omlaag,
de storm stak op en zij beukten dat huis,
zodat het volledig verwoest werd.”

Toe Jezus deze toespraak geëindigd had
was het volk buiten zichzelf van verbazing over zijn leer.
Want Hij onderrichtte niet zoals hun Schriftgeleerden,
maar als iemand die gezag bezit.

____________________________________________________________

Laudato Si
Encycliek
van Paus Franciscus

 

Voor de zorg voor het gemeenschappelijke huis
157. Het algemeen welzijn veronderstelt het respect voor de menselijke
persoon als zodanig, met fundamentele en onvervreemdbare rechten die
gericht zijn op zijn integrale ontwikkeling. Het vereist ook de instrumenten
voor maatschappelijk welzijn
en maatschappelijke zekerheid en de
ontwikkeling van middengroepen door de toepassing van het beginsel van
de subsidiariteit. Hieronder komt in het bijzonder het gezin naar voren als
primaire cel van de maatschappij. Ten slotte vereist het algemeen welzijn
maatschappelijke vrede, dat wil zeggen stabiliteit en veiligheid van een
bepaalde orde, die niet wordt verwezenlijkt zonder aandacht
voor verdelende gerechtigheid.
Schending hiervan heeft altijd geweld ten gevolge.
Heel de maatschappij – en daarin vooral de staat – heeft de plicht het
algemeen welzijn te verdedigen en te bevorderen

Wordt vervolgd
Elke  morgen om 7 uur am

 

De bijbeltekst in deze uitgave is ontleend aan De Nieuwe Bijbelvertaling,
©Nederlands Bijbelgenootschap 2004/2007.
Overwegingen uit Liturgische suggesties voor de weekdagen en de zondagen
Laudato Si Officiele Nederlandse vertaling

Invitación

¿Puedo pedirle que preste atención a
la lectura diaria del Evangelio?

Esta invitación tiene por objeto hacerle partícipe de la alegría
del Evangelio. Todos, sin excepción,
pueden experimentar esa alegría abriendo su corazón
a la acción sanadora de la palabra de Dios.

Disponible todos los días.

Consideración

En dos lecturas somos testigos de la caída de Jerusalén y del fin de Judá, el reino del Sur. En el año 598, Jerusalén es sitiada por Nabucodonosor de Babilonia (Asiria había caído en el año 606). El rey de Judá se rinde y paga un tributo. Todos los tesoros son llevados a Babilonia y todos los funcionarios y artesanos son llevados al exilio.

PRIMERA LECTURA                       2 Reyes 24, 8-17
El rey de Babilonia se llevó a Jojacín y a todos los hombres valientes al exilio en Babilonia.

Del segundo Libro de los Reyes

Jojacín tenía dieciocho años cuando se convirtió en rey
y reinó tres años en Jerusalén.
Su madre se llamaba Nechusta,
y era hija de Elnatán, natural de Jerusalén.
Hizo lo que desagradaba al Señor,
tal y como había hecho su padre.
En aquellos días, los comandantes de Nabucodonosor,
el rey de Babilonia,
marcharon sobre Jerusalén
y la sitiaron.
Durante el asedio,
el propio Nabucodonosor, rey de Babilonia, se presentó ante la ciudad.
Entonces el rey Joacim de Judá, junto con su madre,
sus cortesanos, sus altos funcionarios y sus eunucos,
se rindieron al rey de Babilonia.
Y este lo hizo prisionero.
Era el octavo año de su reinado.
Nabucodonosor se llevó de Jerusalén todos los tesoros del templo del Señor
y del palacio real,
y despojó de oro todos los objetos
que el rey Salomón de Israel
había mandado fabricar para el templo del Señor,
tal y como el Señor había predicho.
De Jerusalén se llevó al exilio a todos los altos funcionarios y a todos los guerreros,
una comitiva de diez mil hombres,
junto con todos los herreros y cerrajeros;
no quedó nadie, salvo los más pobres del país.
Llevó a Joaquín a Babilonia;
también a la madre del rey,
a sus mujeres, a sus cortesanos y a los notables del país
los llevó de Jerusalén a Babilonia.
Diecisiete mil guerreros, mil herreros y cerrajeros,
todos los hombres valientes que habían participado en la guerra,
fueron llevados al exilio por el rey de Babilonia.
Después, el rey de Babilonia
nombró rey en su lugar a Matania, que era tío de Joacim,
como rey en su lugar
y le cambió el nombre por el de Sidquías.

INTERLUDIO             Sal. 79(78), 1-2, 3-5, 8, 9

Dios de nuestra salvación, por tu Nombre, líbranos.

Dios, las naciones han invadido tu heredad,
han profanado tu templo sagrado
y han convertido tu ciudad en un montón de escombros.
Han matado a tus siervos,
sus cadáveres yacen como carnaza para las aves,
y las bestias salvajes devoran su carne.

Su sangre corría como agua por las murallas,
y no había nadie que los enterrara.
Somos objeto de burla por parte de nuestros vecinos,
los que viven a nuestro alrededor se mofan de nosotros.
¿Hasta cuándo, Señor, permanecerás eternamente airado,
y dejarás que tu ira arda como el fuego?

No nos hagas pagar por los pecados del pasado,
ven a nuestro encuentro con tu misericordia,
pues no somos más que seres humanos débiles.

Ay, ayúdanos, Dios de nuestra salvación, por tu Nombre,
líbranos, perdona nuestros pecados.

ALELUYA                        cf . Hch 16, 14b

Aleluya.
Haz que nuestro corazón sea receptivo, Señor,
y que nos guiemos por la palabra de tu Hijo.
Aleluya.

EVANGELIO                         Mt 7, 21-29
Una casa estaba construida sobre roca, la otra sobre arena.

Del santo Evangelio de nuestro Señor Jesucristo según
Mateo

En aquel tiempo, Jesús dijo a sus discípulos:
«No todo el que me dice: “¡Señor, Señor!”,
entrará en el Reino de los cielos,
sino el que hace la voluntad de mi Padre que está en los cielos.
«Muchos me dirán aquel día:
“Señor, Señor, ¿no profetizamos en tu nombre?
¿No expulsamos demonios en tu nombre?
¿Y no hicimos muchos milagros en tu nombre?”
«Pero entonces les declararé abiertamente:
Nunca os he conocido;
alejaos de mí,
vosotros que cometéis injusticias!
«Todo aquel que oiga estas palabras mías y las ponga en práctica,
puede compararse
con un hombre prudente
que construyó su casa sobre roca.
«Cayó la lluvia, vinieron los torrentes,
se desató la tormenta y se abalanzaron contra aquella casa,
pero no se derrumbó, porque estaba cimentada sobre la roca.
«Pero todo aquel que oiga estas palabras mías,
pero no las ponga en práctica,
se puede comparar con un necio
que construyó su casa sobre la arena.
«Cayó la lluvia, bajaron los torrentes,
se desató la tormenta y se abalanzaron contra aquella casa,
de modo que quedó completamente destruida».

Cuando Jesús terminó este discurso,
la gente quedó asombrada por su enseñanza.
Porque no enseñaba como sus escribas,
sino como quien tiene autoridad.

____________________________________________________________

Laudato Si
Encíclica
del Papa Francisco

Sobre el cuidado de la casa común
157. El bien común presupone el respeto a la persona humana
como tal, con derechos fundamentales e inalienables que
tienen por objeto su desarrollo integral. También requiere los instrumentos
para el bienestar social
y la seguridad social, así como el
desarrollo de los grupos intermedios mediante la aplicación del principio de
subsidiariedad. En este contexto destaca especialmente la familia como
célula primaria de la sociedad. Por último, el bienestar general requiere la paz social, es decir, la estabilidad y la seguridad de un orden determinado, que no se alcanza sin prestar atención a la justicia distributiva.
Su violación siempre da lugar a la violencia.
Toda la sociedad —y, en ella, sobre todo el Estado— tiene el deber de defender y promover el bienestar general.

Continuará…
Cada mañana a las 2 am

El texto bíblico de esta edición procede de«De Nieuwe Bijbelvertaling»,
©Nederlands Bijbelgenootschap 2004/2007.
Reflexiones extraídas de «Sugerencias litúrgicas para los días laborables y los domingos»
Traducción oficial al español de «Laudato Si’»

Invitation

May I take this opportunity to draw your attention to
the daily reading of the Gospel?

This invitation aims to share with you the joy
of the Gospel. Everyone, without exception,
can experience that joy by opening their hearts
to the healing power of God’s Word.

Available every day.

Consideration

In two readings, we witness the fall of Jerusalem and the end of Judah, the Southern Kingdom. In 598, Jerusalem was besieged by Nebuchadnezzar of Babylon (Assyria had fallen in 606). The king of Judah surrendered and paid tribute. All the treasures were carried off to Babylon and all the officials and skilled craftsmen were taken into exile.

FIRST READING                          2 Kings 24:8–17
The king of Babylon took Jehoiachin and all the valiant men into exile to Babylon.

From the Second Book of Kings

Jehoiachin was eighteen years old when he became king
and he reigned for three years in Jerusalem.
His mother’s name was Nechusta,
and she was a daughter of Elnathan, a native of Jerusalem.
He did what was evil in the sight of the Lord,
just as his father had done.
At that time, the commanders of Nebuchadnezzar,
king of Babylon,
marched on Jerusalem
and laid siege to the city.
During the siege,
Nebuchadnezzar, king of Babylon, appeared in person before the city.
Then King Jehoiachin of Judah, together with his mother,
his courtiers, his senior officials and his eunuchs,
surrendered to the king of Babylon.
And he took him captive.
This was in the eighth year of his reign.
Nebuchadnezzar carried off all the treasures of the temple of the Lord
and of the royal palace from Jerusalem,
and stripped the gold from all the articles
which King Solomon of Israel
had had made for the temple of the Lord,
just as the Lord had foretold.
From Jerusalem he carried off into exile all the high officials and all the warriors,
a convoy of ten thousand men,
along with all the smiths and goldsmiths;
no one remained there except the poorest of the land.
He took Jehoiachin to Babylon;
he also took the king’s mother,
his wives, his courtiers and the leading men of the land
from Jerusalem to Babylon.
Seventeen thousand warriors, a thousand smiths and silversmiths,
all the valiant men who had taken part in the war,
were carried off into exile by the king of Babylon.
Afterwards, the king of Babylon appointed
Mattaniah, who was a uncle of Jehoiachin,
as king in his stead
and changed his name to Zedekiah.

INTERLUDIUM              Ps. 79(78), 1–2, 3–5, 8, 9

God of our salvation, for your Name’s sake, deliver us.

God, the pagans have invaded your inheritance,
they have desecrated your holy temple
and reduced your city to ruins.
They have slain your servants;
their corpses lie like carrion for the birds;
the wild beasts devour their flesh.

Their blood flowed like water from the walls;
and there was no one to bury them.
We are the object of our neighbours’ scorn;
those who live round about us mock us.
How long, O Lord, will You remain angry for ever,
and let Your wrath burn like fire?

Do not make us pay for past sins,
come to meet us with your mercy,
for we are but weak human beings.

Oh, help us, God of our salvation, for your Name’s sake,
deliver us, forgive our sins.

ALLELUIA               cf . Acts 16:14b

Alleluia.
Make our hearts receptive, Lord,
and may we follow the word of your Son.
Alleluia.

GOSPEL               Mt 7:21–29
One house was built on rock, the other on sand.

From the Holy Gospel of our Lord Jesus Christ according to
Matthew

At that time, Jesus said to his disciples:
“Not everyone who says to me, ‘Lord, Lord!’
will enter the Kingdom of Heaven,
but only the one who does the will of my Father in heaven.
“Many will say to me on that day:
‘Lord, Lord, did we not prophesy in your name,
and did we not drive out demons in your name,
and perform many miracles in your name?’
“But then I will declare to them plainly:
‘I never knew you;
depart from Me,
you who practise lawlessness!’
“Now everyone who hears these words of Mine and puts them into practice,
may be likened to a wise man
who built his house on rock.
“The rain fell, the floods came,
the wind blew and beat against that house,
but it did not fall, for it had been founded on the rock.
“But anyone who hears these words of Mine
yet does not put them into practice,
may be likened to a foolish man
who built his house on sand.
“The rain fell, the floods came,
the storm raged and beat against that house,
so that it was completely destroyed.”

When Jesus had finished this discourse,
the people were utterly amazed at his teaching.
For he did not teach like their scribes,
but as one who has authority.

____________________________________________________________

Laudato Si’
Encyclical
by Pope Francis

On Care for Our Common Home
157. The common good presupposes respect for the human
person as such, with fundamental and inalienable rights that are
aimed at their integral development. It also requires the instruments
for social welfare
and social security, and the
development of civil society through the application of the principle of
subsidiarity. In this context, the family stands out in particular as the
primary cell of society. Finally, the common good requires social peace, that is to say, stability and security of a certain order, which cannot be achieved without attention to distributive justice.
Violations of this principle always result in violence.
Society as a whole – and within it, above all, the state – has a duty to defend and promote the
common good

To be continued
Every morning at 1 am

The Bible text in this edition is taken fromThe New Bible Translation,
©Dutch Bible Society 2004/2007.
Reflections from Liturgical Suggestions for Weekdays and Sundays
Laudato Si Official english translation

Uitnodiging

Mag ik hiermee Uw aandacht vragen voor
het dagelijks lezen van het Evangelie?

Deze uitnodiging wil U deelgenoot maken aan de vreugde
van het evangelie. Iedereen, niemand uitgezonderd,
kan die vreugde ervaren door zijn hart open te stellen
voor de genezende werking van Gods woord.

Iedere dag beschikbaar

De geboorte van Johannes de Doper is voor de Kerk een feestdag. De vreemde zaken die zijn geboorte omgeven, maken ons duidelijk hoe belangrijk deze profeet wel zal zijn. Zijn moeder, Elisabeth, droeg de schande van de onvruchtbaarheid. God bracht daarin een ommekeer. Zijn vader, Zacharias, een oude priester, was verstomd toen men hem  het nieuws van de komst van een kind werd gemeld. Johannes kreeg zijn naam allereerst via zijn moeder, iets wat tegen alle gangbare gewoonten inging. Heel deze gang van zaken stemt tot nadenken en duidt aan: dit kind zal in de heilsgeschiedenis een belangrijke rol spelen!

EERSTE  LEZING                                                 Jes. 49, 1-6
Ik stel u aan tot licht van de heidenvolkeren.

Uit de Profeet Jesaja

Luistert naar mij, eilanden,
spitst de oren, volkeren van ver :
De Heer heeft mij vanaf de moederschoot geroepen,
vanaf de schoot mijner moeder heeft Hij mijn naam genoemd.
Hij heeft mijn mond tot een snedig zwaard gemaakt,
met de schaduw van zijn hand heeft Hij mij bedekt.
Hij maakte van mij een geslepen pijl,
en in zijn koker heeft Hij mij geborgen.
Hij sprak tot mij :
“Mijn dienaar zijt gij,
Israël in wie Ik Mij zal verheerlijken.”
En ik heb gezegd :
“Vergeefs heb ik mij afgetobd,
mijn kracht loopt uit op leegheid en wind,
maar mijn recht is bij de Heer,
en mijn beloning bij mij God.”
Nu echter sprak de Heer
die mij vormde tot zijn knecht vanaf de moederschoot,
om Jakob terug te brengen tot Hem
en opdat Israël voor Hem zou worden verzameld.
– Ik ben verheerlijkt in de ogen van de Heer,
en mijn God is mijn sterkte.-
Hij sprak :
“Het is te gering dat gij mijn dienaar zijt,
om Jakobs stammen op te richten
en de gespaarden van Israël terug te brengen.
Ik stel u aan tot licht van de heidenvolkeren
om mijn heil te zijn tot aan het uiteinde der aarde.”

TUSSENZANG                                       Ps. 139(138), 1-3, 13-14, 15

Ik dank U, Heer, voor het wonder van mijn leven.

Gij kent mij, Heer, en Gij doorschouwt mij,
Gij ziet mij waar ik ga of sta.
Van verre kent Gij mijn gedachten,
Gij weet waarom ik bezig ben of rust.

Want wat er in mij is hebt Gij geschapen,
Gij hebt mij als een weefsel
in de moederschoot gevormd.
Ik dank U voor het wonder van mijn leven,
voor alle wonderwerken die Gij hebt gemaakt.

Gij weet ook alles wat er omgaat in mijn geest,
mijn diepste wezen is U niet verborgen.
Toen ik geheimnisvol werd voortgebracht,
mijn levensdraden in de schoot gevlochten werden.

TWEEDE LEZING                                                    Hand. 13, 22-26
Johannes predikte reeds voor het optreden van Christus.

Uit de Handelingen van de Apostelen

In die dagen zei Paulus :
“Nadat God Saul verworpen had
verhief Hij David tot koning van het volk Israël.
“Van deze gaf Hij het getuigenis :
Ik heb David gevonden, de zoon van Isaï,
een man naar mijn hart
die mijn wil in alles zal volbrengen.
“Uit diens nakomelingschap heeft God
volgens belofte
voor Israël een Verlosser doen voortkomen,
Jezus ;
nadat reeds Johannes voor zijn optreden
een doopsel van bekering had gepredikt
aan heel het volk van Israël.
“Toen Johannes aan het einde van zijn loopbaan was zei hij :
Wat ge meent dat ik ben
ben ik niet ;
maar na mij komt iemand
wiens schoeisel ik niet waard ben los te maken.
“Mannen broeders,
zonen uit Abrahams geslacht en godvrezenden onder u :
tot ons is dit woord van verlossing gezonden.”

ALLELUIA                                                              Lc. 1, 76

Alleluia.
Gij, kind,
profeet van de Allerhoogste zult ge worden genoemd,
want voorafgaan zult gij aan de Heer
en gij zult zijn wegen bereiden.
Alleluia.

EVANGELIE                                                     Lc. 1, 57-66.80
Johannes is zijn naam.

Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens
Lucas

In die tijd brak voor Elisabeth het ogenblik aan
dat zij moeder werd ;
zij schonk het leven aan een zoon.
Toen de buren en de familie hoorden
hoe groot de barmhartigheid was
die de Heer aan haar had betoond,
deelden zij in haar vreugde.
Op de achtste dag kwam men het kind besnijden
en ze wilden het naar zijn vader Zacharias noemen.
Maar zijn moeder zei daarop :
“Neen, het moet Johannes heten.”
Zij antwoordden haar :
“Maar er is in uw familie niemand die zo heet.”
Met gebaren vroegen zij toen aan zijn vader
hoe hij het wilde noemen.
Deze vroeg een schrijftafeltje en schreef er op :
“Johannes zal hij heten.”
Ze stonden allen verbaasd.
Onmiddellijk daarop werd zijn mond geopend,
zijn tong losgemaakt
en verkondigde hij Gods lof.
Ontzag vervulde alle omwonenden
en in heel het bergland van Judea
werd al het gebeurde rondverteld.
Ieder die het hoorde dacht er over na en vroeg zich af :
“Wat zal er worden van dit kind ?”
Want de hand des Heren was met hem.
Het kind groeide op en de Geest beheerste hem meer en meer.
Hij verbleef in de woestijn
tot de dag, waarop hij zich aan Israël in het openbaar vertoonde.

___________________________________________________________

Laudato Si
Encycliek van
Paus Franciscus
Over de zorg voor het gemeenschappelijke huis

Het beginsel van het algemeen welzijn
156. De menselijke ecologie is niet te scheiden van het begrip algemeen
welzijn, een beginsel dat een centrale en één makende rol speelt in de
sociale ethiek. Het is “het totaal van die sociale voorwaarden waardoor
zowel groepen als individuen hun eigen volmaaktheid vollediger en
vlugger kunnen bereiken”.

Invitación

¿Puedo pedirle que preste atención a
la lectura diaria del Evangelio?

Esta invitación tiene por objeto hacerle partícipe de la alegría
del Evangelio. Todos, sin excepción,
pueden experimentar esa alegría abriendo su corazón
a la acción sanadora de la Palabra de Dios.

Disponible todos los días

El nacimiento de Juan el Bautista es una fiesta para la Iglesia. Los extraños acontecimientos que rodean su nacimiento nos dejan claro lo importante que será este profeta. Su madre, Isabel, soportaba la vergüenza de la esterilidad. Dios dio un giro a esa situación. Su padre, Zacarías, un anciano sacerdote, se quedó mudo cuando le comunicaron la noticia de la llegada de un hijo. Juan recibió su nombre en primer lugar de su madre, algo que iba en contra de todas las costumbres habituales. Todo este suceso invita a la reflexión y nos indica: ¡este niño desempeñará un papel importante en la historia de la salvación!

PRIMERA LECTURA                      Is . 49, 1-6
Os nombro luz de las naciones.

Del profeta Isaías

Escuchadme, islas,
prestad atención, pueblos lejanos:
El Señor me llamó desde el seno materno,
desde el seno de mi madre me dio nombre.
Hizo de mi boca una espada afilada,
y con la sombra de su mano me cubrió.
Me convirtió en una flecha afilada,
y me guardó en su carcaj.
Me dijo:
«Tú eres mi siervo,
Israel, en quien me glorificaré».
Y yo dije:
«En vano me he esforzado,
mi fuerza se desvanece en el vacío y el viento,
pero mi justicia está en el Señor,
y mi recompensa, en mi Dios».
Ahora bien, habló el Señor,
quien me formó como su siervo desde el seno materno,
para traer a Jacob de vuelta a Él,
y para que Israel se reuniera ante Él.
—Soy glorificado a los ojos del Señor,
y mi Dios es mi fortaleza.—
Él dijo:
«Es muy poco que seas mi siervo,
para levantar a las tribus de Jacob
y traer de vuelta a los sobrevivientes de Israel.
Te nombro luz de las naciones,
para que seas mi salvación hasta los confines de la tierra».

INTERLUDIO                             Salmo 139 (138), 1-3, 13-14, 15

Te doy gracias, Señor, por el milagro de mi vida.

Tú me conoces, Señor, y me escudriñas,
me ves dondequiera que voy o estoy.
Desde lejos conoces mis pensamientos,
sabes cuándo estoy ocupado o en reposo.

Porque lo que hay en mí lo has creado Tú,
me has formado como un tejido
en el seno materno.
Te doy gracias por el milagro de mi vida,
por todas las maravillas que has hecho.

Tú también sabes todo lo que ocurre en mi mente,
mi ser más profundo no te está oculto.
Cuando fui concebido en el misterio,
mis hilos de vida se entrelazaron en el seno materno.

SEGUNDA LECTURA                                 Hechos 13, 22-26
Juan ya predicaba antes de la venida de Cristo.

De los Hechos de los Apóstoles

En aquellos días, dijo Pablo:
«Después de que Dios rechazara a Saulo,
elevó a David a rey del pueblo de Israel.
«De él dio este testimonio:
He hallado a David, hijo de Isaí,
un hombre según mi corazón,
que cumplirá mi voluntad en todo.
«De su descendencia, Dios,
según su promesa,
ha hecho surgir para Israel un Salvador,
Jesús;
después de que Juan, antes de su llegada,
hubiera predicado un bautismo de conversión
a todo el pueblo de Israel.
«Cuando Juan llegó al final de su ministerio, dijo:
Lo que creéis que soy,
no lo soy;
pero después de mí viene alguien,
a quien no soy digno ni siquiera de desatarle las sandalias.
«Hermanos,
hijos de la estirpe de Abraham y temerosos de Dios entre vosotros:
a nosotros se nos ha enviado esta palabra de salvación».

ALELUYA                         Lc . 1, 76

Aleluya.
Tú, niño,
serás llamado profeta del Altísimo,
pues irás delante del Señor
y prepararás sus caminos.
Aleluya.

EVANGELIO                           Lc . 1, 57-66.80
Juan es su nombre.

Del santo Evangelio de nuestro Señor Jesucristo según
Lucas

En aquellos días llegó para Isabel el momento
en que se convirtió en madre;
dio a luz a un hijo.
Cuando los vecinos y los familiares se enteraron
de la gran misericordia
que el Señor le había mostrado,
se alegraron con ella.
Al octavo día vinieron a circuncidar al niño,
y querían llamarlo como su padre, Zacarías.
Pero su madre dijo entonces:
«No, se llamará Juan».
Le respondieron:
«Pero no hay nadie en tu familia que se llame así».
Entonces, mediante gestos, le preguntaron a su padre
cómo quería llamarlo.
Éste pidió una tablilla y escribió en ella:
«Se llamará Juan».
Todos se quedaron asombrados.
Inmediatamente después se le abrió la boca,
se le desató la lengua
y proclamó la alabanza de Dios.
El temor se apoderó de todos los vecinos,
y en toda la región montañosa de Judea
se difundió la noticia de todo lo ocurrido.
Todos los que lo oían lo meditaban y se preguntaban:
«¿Qué será de este niño?»
Porque la mano del Señor estaba con él.
El niño crecía y el Espíritu lo dominaba cada vez más.
Permaneció en el desierto
hasta el día en que se presentó públicamente ante Israel.

___________________________________________________________

Laudato Si
Encíclica de
el Papa Francisco
Sobre el cuidado de la casa común

El principio del bien común
156. La ecología humana no puede separarse del concepto de bien común,
un principio que desempeña un papel central y unificador en la ética social.
Se trata de «el conjunto de aquellas condiciones sociales gracias a las cuales
tanto los grupos como los individuos puedan alcanzar su propia plenitud de forma más completa y rápida».

Invitation

May I take this opportunity to draw your attention to
the daily reading of the Gospel?

This invitation aims to share with you the joy
of the Gospel. Everyone, without exception,
can experience that joy by opening their hearts
to the healing power of God’s Word.

Available every day

The birth of John the Baptist is a feast day for the Church. The extraordinary circumstances surrounding his birth make it clear to us just how important this prophet will be. His mother, Elizabeth, bore the shame of infertility. God brought about a reversal of this situation. His father, Zechariah, an elderly priest, was struck dumb when he was told the news of the coming of a child. John received his name first from his mother, something which went against all customary practice. This whole sequence of events gives us pause for thought and indicates that this child will play an important role in the history of salvation!

FIRST READING                      Isa . 49:1–6
I have appointed you as a light to the nations.

From the Prophet Isaiah

Listen to me, you islands,
prick up your ears, you peoples from afar:
The Lord called me from the womb,
from my mother’s womb He named me.
He has made my mouth like a sharp sword,
with the shadow of His hand He has covered me.
He made me a sharpened arrow,
and He has hidden me in His quiver.
He spoke to me:
“You are My servant,
Israel, in whom I will be glorified.”
And I said:
‘In vain have I toiled,
my strength is spent in emptiness and the wind,
but my righteousness is with the Lord,
and my reward is with my God.’
Now, however, the Lord spoke,
who formed me to be his servant from the womb,
to bring Jacob back to Him,
and that Israel might be gathered before Him.
—I am honoured in the sight of the Lord,
and my God is my strength.—
He said:
“It is too small a thing that you should be my servant,
to raise up the tribes of Jacob
and to bring back the survivors of Israel.
I appoint you as a light to the nations,
to be my salvation to the ends of the earth.”

INTERLUDIUM                         Ps . 139(138), 1–3, 13–14, 15

I give thanks to You, Lord, for the wonder of my life.

You know me, Lord, and You see right through me,
You see me wherever I go or stand.
From afar You know my thoughts,
You know why I am busy or at rest.

For what is within me You have created,
You have fashioned me like a tapestry
in my mother’s womb.
I thank You for the wonder of my life,
for all the marvellous works You have made.

You also know everything that goes on in my mind,
my innermost being is not hidden from You.
When I was mysteriously brought forth,
the threads of my life were woven in the womb.

SECOND READING                      Acts 13:22–26
John was already preaching before the coming of Christ.

From the Acts of the Apostles

In those days, Paul said:
“After God had rejected Saul,
He raised David to be king over the people of Israel.
“Of him He bore witness, saying:
‘I have found David, the son of Jesse,
a man after my own heart,
who will carry out my will in every respect.’
“From his descendants, God,
in accordance with His promise,
has brought forth a Saviour for Israel,
Jesus;
after John had already, before his ministry began,
preached a baptism of repentance
to the whole people of Israel.
“When John was nearing the end of his ministry, he said:
‘I am not who you think I am;
but after me comes one
whose sandals I am not worthy to untie.’
“Men and brothers,
sons of the house of Abraham and you who fear God:
to us this word of salvation has been sent.”

ALLELUIA                         Luke 1:76

Alleluia.
You, child,
shall be called a prophet of the Most High,
for you will go before the Lord
and prepare his ways.
Alleluia.

GOSPEL                            Luke 1:57–66, 80
His name is John.

From the Holy Gospel of our Lord Jesus Christ according to
Luke

At that time, the time came for Elizabeth
to become a mother;
she gave birth to a son.
When the neighbours and relatives heard
how great was the mercy
which the Lord had shown her,
they shared in her joy.
On the eighth day, the child was to be circumcised,
and they wanted to name him after his father, Zechariah.
But his mother said:
‘No, he must be called John.’
They replied to her:
‘But there is no one in your family with that name.’
They then asked his father by means of gestures
what he wished to call him.
He asked for a writing tablet and wrote on it:
‘He shall be called John.’
They were all amazed.
Immediately afterwards, his mouth was opened,
his tongue was loosened,
and he proclaimed the praise of God.
Awe filled all the neighbours,
and throughout the hill country of Judea,
the story of what had happened was passed on.
Everyone who heard it pondered it and wondered:
“What will become of this child?”
For the hand of the Lord was with him.
The child grew up, and the Spirit took hold of him more and more.
He remained in the wilderness
until the day he appeared publicly to Israel.

___________________________________________________________

Laudato Si’
Encyclical of
Pope Francis
On Care for Our Common Home

The principle of the common good
156. Human ecology cannot be separated from the concept of the common
good, a principle which plays a central and unifying role in
social ethics. It is “the sum of those social conditions through which
both groups and individuals can achieve their own fulfilment more fully and
more rapidly”.

 

Uitnodiging

Mag ik hierbij uw aandacht vragen voor
de dagelijkse lezing van het Evangelie?

Deze uitnodiging wil u deelgenoot maken van de vreugde van het Evangelie.
Iedereen, niemand uitgezonderd,
kan deze vreugde ervaren door zijn hart te openen
voor de helende werking van Gods woord.

Beschikbaar elke dag

OVERWEGING

De lezing schakelt nu over naar het Zuidrijk Juda, onder de goede koning Hizkia. Assirië blijft dreigen onder Senharib die de stad Jerusalem belegert. Het contrast met de val van Samaria is zeer duidelijk. Hizkia is een gelovige koning en God zal de stad redden. Deze boodschap bereikt hem door de profeet Jesaja. Feit is dat Jerusalem niet het lot van Samaria ondergaat en zijn bevolking bespaard blijft. Assyrische bronnen vertellen ons wel over een eerste veldtocht van Sanherib, waar Hizkia zich onderwerpt en schatting betaalt. Over een tweede mislukte veldtocht vertellen ze niets. Is die tweede veldtocht soms een theologische reminiscentie aan de paasnacht en de uittocht uit Egypte?

EERSTE LEZING         2 Kon. 19, 9b-11.14-21. 31-35a. 36

Ik neem deze stad onder mijn hoede om haar te redden,
omwille van Mijzelf en omwille van David, mijn dienaar.

Uit het tweede Boek der Koningen

In die dagen
zond Sanherib van Assur opnieuw gezanten naar Hizkia,
met de boodschap :
“Dit moet gij zeggen tot Hizkia, de koning van Juda :
Laat u niet bedriegen door uw God, op wie ge vertrouwt,
en meen niet dat Jeruzalem
aan de handen van de koning van Assur zal ontsnappen.
“Gij hebt toch zelf gehoord
wat de koningen van Assur alle landen hebben aangedaan,
die ze met de ban geslagen hebben?
“En zoudt gij dan gered worden?”
Hizkia nam de boodschap van de gezanten aan en las die.
Toen ging hij naar de tempel
en legde de brief open voor de Heer.
En voor de Heer sprak Hizkia daar het volgende gebed :
“Heer, God van Israël, die op de kerubs troont,
Gij alleen zijt God over alle koninkrijken der aarde,
Gij die de hemel en de aarde hebt gemaakt.
“Heer, neig uw oor en luister ;
Heer, open uw ogen en zie toe :
Hoor met welke woorden Sanherib
de levende God laat honen.
“Inderdaad, Heer,
de koningen van Assur
hebben de volken en hun landen verwoest
en hebben hun goden in het vuur geworpen :
Het waren dan ook geen goden,
maar slechts maaksels van mensenhanden, hout en steen ;
daarom konden zij die vernietigen.
“Maar Gij, Heer onze God, verlos ons toch uit zijn greep,
opdat alle koninkrijken der aarde erkennen
dat alleen Gij, Heer, God zijt.”
Toen liet Jesaja, de zoon van Amos, tot Hizkia zeggen :
“Zo spreekt de Heer, de God van Israël :
Ik heb het gebed gehoord dat gij tot Mij hebt gericht
omwille van Sanherib, de koning van Assur.
“Dit is het woord dat de Heer tegen hem heeft uitgesproken :
Zij veracht u, zij bespot u,
de maagd, de dochter Sion ;
achter uw rug schudt zij het hoofd,
de dochter van Jeruzalem !
“Want uit Jeruzalem komt een rest,
van de berg Sion komt wat gespaard blijft ;
de ijverzuchtige liefde van de Heer zal dit bewerken.
“Daarom spreekt de Heer aldus over de koning van Assur :
Hij komt deze stad niet binnen,
geen pijl schiet hij op haar af,
met geen schild komt hij haar te na,
geen wal werpt hij tegen haar op.
“Langs de weg die hij gekomen is keert hij terug,
en deze stad komt hij niet binnen.
“Zo luidt het orakel van de Heer :
Ik neem deze stad onder mijn hoede om haar te redden,
omwille van Mijzelf en omwille van David, mijn dienaar.”

Die nacht trok de engel van de Heer uit
en hij doodde in de legerplaats van de koning van Assur
honderdvijfentachtigduizend man.
Sanherib, de koning van Assur, brak op,
keerde naar zijn land terug en bleef in Nineve.

TUSSENZANG                 Ps. 48(47), 2, 3-4, 10-11

De stad van de Heer,
God houdt haar voor eeuwig in stand.

Groot is de Heer, Hij zij hooggeprezen
in onze Godsstad Jeruzalem.
Zijn heilige berg rijst daar schitterend op,
een vreugde voor ieder op aarde.

Voor ons is de Sion de Godenberg,
de stad van de Grote Koning.
God zelf, die binnen haar burchten verblijft,
Hij toont zich een veilige vesting.

Wij vieren uw goedertierenheid, God,
hier binnen uw tempelmuren.
Zover als uw Naam reikt, reikt ook uw roem
tot aan de grenzen der aarde.
Weldadig is alles wat komt uit uw hand.

ALLELUIA              Ps. 130(129), 5

Alleluia.
Op de Heer stel ik mijn hoop,
op zijn woord vertrouw ik.
Alleluia.

EVANGELIE                  Mt. 7,6. 12-14

Alles wat gij wilt dat de mensen voor u doen,
doet dat ook voor hen.

Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens
Matteüs

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen :
“Geeft het heilige niet aan de honden
en werpt uw paarlen niet voor de zwijnen,
opdat zij ze niet met hun poten vertrappen,
zich omkeren en u verscheuren.
“Alles wat gij wilt dat de mensen voor u doen
doet dat ook voor hen.
“Dat is Wet en Profeten.
“Gaat binnen door de nauwe poort ;
want de weg die naar de ondergang voert is wijd en breed,
en velen zijn er die hem inslaan.
“Hoe nauw toch is de poort
en hoe smal is de weg
die voert naar het leven,
en weinigen zijn er die hem vinden.”
________________________________________________________________

Laudato Si
Encycliek van
Paus Francscus

Over de zorg voor het gemeenschappelijke huis

155. De menselijke ecologie houdt ook een diepgaand aspect in: de
noodzakelijke relatie van het menselijk leven met de morele wet die in zijn
eigen natuur staat geschreven, een onontbeerlijke relatie om een waardiger
omgeving te kunnen creëren. Paus Benedictus stelde dat er “een sociologie
van de mens” bestaat, omdat “ook de mens een natuur heeft die men moet
eerbiedigen en niet naar believen kan manipuleren”. In deze lijn moet
men erkennen dat ons lichaam ons in een directe relatie met de omgeving
en de andere levende wezens plaatst. Het accepteren van het eigen lichaam
als een gave van God is noodzakelijk om de hele wereld als een gave van
de Vader en gemeenschappelijk huis te aanvaarden en te accepteren. De
logica van de heerschappij over het eigen lichaam verandert daarentegen
in een soms subtiele logica van de heerschappij over de schepping. Het
leren aanvaarden van het eigen lichaam, ervoor te zorgen en de betekenis
ervan te respecteren is essentieel voor een ware menselijke ecologie. Ook
het accepteren van het eigen mannelijk of vrouwelijk lichaam is noodzakelijk
om zichzelf te kunnen herkennen in het andere geslacht. Zo is het
mogelijk met vreugde de specifieke gave van de ander, man of vrouw, als
werk van God de Schepper, te accepteren en elkaar te verrijken. Daarom is
een houding die pretendeert “het seksuele verschil op te heffen, omdat
men zich daar niet meer mee uiteen kan zetten” ongezond.

 

 

Invitación

Me gustaría llamar su atención sobre
la lectura diaria del Evangelio.

Esta invitación tiene como objetivo hacerle partícipe de la alegría del Evangelio.
Todo el mundo, sin excepción,
puede experimentar esta alegría abriendo su corazón
a la acción sanadora de la palabra de Dios.

Disponible todos los días

CONSIDERACIÓN

La lectura se traslada ahora al reino del sur de Judá, bajo el reinado del buen rey Ezequías. Asiria sigue representando una amenaza bajo el mando de Senaquerib, que sitia la ciudad de Jerusalén. El contraste con la caída de Samaria es muy evidente. Ezequías es un rey creyente y Dios salvará la ciudad. Este mensaje le llega a través del profeta Isaías. De hecho, Jerusalén no corre la misma suerte que Samaria y su población se salva. Las fuentes asirias nos hablan, sin embargo, de una primera campaña militar de Senaquerib, en la que Ezequías se somete y paga un tributo. No mencionan nada sobre una segunda campaña fallida. ¿Es acaso esa segunda campaña una reminiscencia teológica de la noche de Pascua y la salida de Egipto?

PRIMERA LECTURA                         2 Reyes 19, 9b-11.14-21. 31-35a. 36

«Yo protegeré esta ciudad para salvarla,
por mí mismo y por David, mi siervo».

Del segundo libro de los Reyes

En aquellos días,
Senaquerib de Asiria volvió a enviar mensajeros a Ezequías,
con este mensaje:
«Esto diréis a Ezequías, rey de Judá:
No te dejes engañar por tu Dios, en quien confías,
ni creas que Jerusalén
escapará de las manos del rey de Asiria.
«Tú mismo has oído, sin duda,
lo que los reyes de Asiria han hecho a todas las naciones,
a las que han arrasado por completo.
¿Acaso tú te salvarás?»
Ezequías recibió el mensaje de los emisarios y lo leyó.
Luego se dirigió al templo
y desplegó la carta ante el Señor.
Y allí, ante el Señor, Ezequías pronunció la siguiente oración:
«Señor, Dios de Israel, que te entronizas sobre los querubines,
solo Tú eres Dios sobre todos los reinos de la tierra,
Tú, que creaste el cielo y la tierra.
«Señor, inclina tu oído y escucha;
Señor, abre tus ojos y observa:
Escucha con qué palabras Senaquerib
blasfema contra el Dios vivo.
«En verdad, Señor,
los reyes de Asiria
han devastado a los pueblos y sus tierras
y han arrojado a sus dioses al fuego:
No eran, pues, dioses,
sino meras creaciones de manos humanas, de madera y piedra;
por eso pudieron destruirlas.
«Pero Tú, Señor, nuestro Dios, líbranos de su yugo,
para que todos los reinos de la tierra reconozcan
que solo Tú, Señor, eres Dios».
Entonces Isaías, hijo de Amós, mandó decir a Ezequías:
«Así dice el Señor, Dios de Israel:
He oído la oración que me has dirigido
por causa de Senaquerib, rey de Asiria.
«Esta es la palabra que el Señor ha pronunciado contra él:
Te desprecia, se burla de ti,
la doncella, la hija de Sión;
a tus espaldas sacude la cabeza,
¡la hija de Jerusalén!
«Porque de Jerusalén saldrá un remanente,
del monte Sión vendrá lo que quede a salvo;
el amor celoso del Señor lo hará realidad.
«Por eso, así habla el Señor sobre el rey de Asiria:
No entrará en esta ciudad,
ni lanzará flecha contra ella,
ni se acercará a ella con escudo,
ni levantará muralla contra ella.
«Por el camino por el que ha venido, volverá,
y no entrará en esta ciudad.
«Así dice el oráculo del Señor:
Yo protegeré esta ciudad para salvarla,
por mí mismo y por David, mi siervo».

Aquella noche salió el ángel del Señor
y mató en el campamento del rey de Asiria
a ciento ochenta y cinco mil hombres.
Senaquerib, rey de Asiria, partió,
regresó a su país y permaneció en Nínive.

ESTRIBILLO                        Sal. 48(47), 2, 3-4, 10-11

La ciudad del Señor,
Dios la mantiene para siempre.

Grande es el Señor, alabado sea
en nuestra ciudad de Dios, Jerusalén.
Su monte santo se eleva allí resplandeciente,
una alegría para todos los que habitan la tierra.

Para nosotros, Sión es el monte de Dios,
la ciudad del Gran Rey.
Dios mismo, que habita entre sus murallas,
se muestra como una fortaleza segura.

Celebramos tu misericordia, Dios,
aquí, entre los muros de tu templo.
Tan lejos como llega tu Nombre, llega también tu gloria,
hasta los confines de la tierra.
Todo lo que sale de tu mano es benéfico.

ALELUYA                              Sal . 130(129), 5

Aleluya.
En el Señor pongo mi esperanza,
en su palabra confío.
Aleluya.

EVANGELIO                          Mt . 7,6. 12-14

Todo lo que queráis que los hombres hagan por vosotros,
hacedlo también por ellos.

Del santo Evangelio de nuestro Señor Jesucristo según
Mateo

En aquel tiempo, Jesús dijo a sus discípulos:
«No deis lo sagrado a los perros,
ni arrojéis vuestras perlas a los cerdos,
para que no las pisoteen con sus patas,
se vuelvan contra vosotros y os despedacen.
«Todo lo que queráis que los hombres hagan por vosotros,
hacedlo también por ellos.
«Esto es la Ley y los Profetas.
«Entrad por la puerta estrecha;
porque el camino que lleva a la perdición es ancho y espacioso,
y muchos son los que lo toman.
«¡Cuán estrecha es la puerta,
y cuán angosto el camino,
que conduce a la vida,
y pocos son los que lo encuentran!»
________________________________________________________________

Laudato Si
Encíclica del
Papa Francisco

Sobre el cuidado de la casa común

155. La ecología humana implica también un aspecto profundo: la
relación necesaria de la vida humana con la ley moral inscrita en su
propia naturaleza, una relación indispensable para poder crear un entorno más digno.
El papa Benedicto afirmó que existe «una sociología
del ser humano», porque «también el ser humano tiene una naturaleza que hay que
respetar y que no se puede manipular a antojo». En esta línea, hay que
reconocer que nuestro cuerpo nos sitúa en una relación directa con el entorno
y con los demás seres vivos. Aceptar el propio cuerpo
como un don de Dios es necesario para aceptar y reconocer el mundo entero
como un don del Padre y una casa común. La
lógica del dominio sobre el propio cuerpo se transforma, por el contrario, en una logica,
a veces sutil, de dominio sobre la creación. El hecho de
aprender a aceptar el propio cuerpo, a cuidarlo y a respetar el significado
de este es esencial para una verdadera ecología humana. Asimismo,
aceptar el propio cuerpo, ya sea masculino o femenino, es necesario
para poder reconocerse a uno mismo en el otro sexo. Así es posible
aceptar con alegría el don específico del otro, hombre o mujer, como
obra de Dios Creador, y enriquecerse mutuamente. Por eso, una actitud que
pretenda «eliminar la diferencia sexual, porque ya no se puede lidiar con ella» es malsana.

 

Invitation

May I draw your attention to
the daily reading from the Gospel?

This invitation is intended to share with you the joy of the Gospel.
Everyone, without exception,
can experience this joy by opening their heart
to the healing power of God’s word.

Available every day

CONSIDERATION

The reading now turns to the Southern Kingdom of Judah, under the righteous King Hezekiah. Assyria continues to pose a threat under Sennacherib, who is besieging the city of Jerusalem. The contrast with the fall of Samaria is very clear. Hezekiah is a faithful king and God will save the city. This message reaches him through the prophet Isaiah. The fact is that Jerusalem does not suffer the fate of Samaria and its people are spared. Assyrian sources do tell us of a first campaign by Sennacherib, during which Hezekiah submitted and paid tribute. They say nothing of a second, failed campaign. Could that second campaign perhaps be a theological allusion to the Passover and the exodus from Egypt?

FIRST READING                             2 Kings 19:9b–11, 14–21, 31–35a, 36

I will protect this city and save it,
for my own sake and for the sake of David, my servant.

From the Second Book of Kings

In those days,
Sennacherib of Assyria sent messengers once more to Hezekiah,
with the message:
‘This is what you are to say to Hezekiah, King of Judah:
Do not let your God, in whom you trust, deceive you,
and do not suppose that Jerusalem
will escape from the hand of the King of Assyria.
“Surely you yourself have heard
what the kings of Assyria have done to all the nations,
which they have utterly destroyed?
“And would you be saved?”
Hezekiah accepted the message from the envoys and read it.
Then he went to the temple
and spread out the letter before the Lord.
And there, before the Lord, Hezekiah offered this prayer:
“Lord, God of Israel, who sits enthroned upon the cherubim,
You alone are God over all the kingdoms of the earth,
You who made heaven and earth.
“Lord, incline your ear and listen;
Lord, open your eyes and look:
Hear the words with which Sennacherib
mocks the living God.
“Indeed, Lord,
the kings of Assyria
have laid waste the nations and their lands
and have cast their gods into the fire:
They were, after all, no gods,
but merely the work of human hands, wood and stone;
that is why they were able to destroy them.
“But You, Lord our God, deliver us from his grasp,
so that all the kingdoms of the earth may acknowledge
that You alone, Lord, are God.”
Then Isaiah, the son of Amos, sent word to Hezekiah, saying:
“Thus says the Lord, the God of Israel:
I have heard the prayer you have offered to Me
concerning Sennacherib, the king of Assyria.
“This is the word that the Lord has spoken against him:
She despises you, she mocks you,
the virgin, the daughter of Zion;
behind your back she shakes her head,
the daughter of Jerusalem!
“For out of Jerusalem shall come a remnant,
from Mount Zion a remnant will be spared;
the zealous love of the Lord will bring this about.
“Therefore thus says the Lord concerning the king of Assyria:
He shall not enter this city,
he will not shoot an arrow at it,
he will not come near it with a shield,
he will not build a ramp against it.
“He will return by the way he came,
and he will not enter this city.
“Thus says the Lord:
I will protect this city to save it,
for my own sake and for the sake of David, my servant.”

That night the angel of the Lord went out
and killed in the camp of the king of Assyria
one hundred and eighty-five thousand men.
Sennacherib, the king of Assyria, set out,
returned to his own land and remained in Nineveh.

INTERLUDIUM                       Ps. 48(47), 2, 3–4, 10–11

The city of the Lord,
God sustains it for ever.

Great is the Lord; let him be highly praised
in our city of God, Jerusalem.
His holy mountain rises there in splendour,
a joy to all on earth.

For us, Zion is the mountain of God,
the city of the Great King.
God Himself, who dwells within its walls,
He proves Himself a safe stronghold.

We celebrate Your mercy, O God,
here within the walls of Your temple.
As far as Your Name reaches, so too does Your glory reach,
to the ends of the earth.
All that comes from your hand is a blessing.

ALLELUIA                         Ps . 130(129), 5

Alleluia.
In the Lord I place my hope,
in his word I trust.
Alleluia.

GOSPEL                            Mt . 7:6, 12–14

Whatever you wish that others would do to you,
do that to them as well.

From the Holy Gospel of our Lord Jesus Christ according to
Matthew

At that time, Jesus said to his disciples:
“Do not give what is holy to the dogs,
and do not cast your pearls before swine,
lest they trample them under their feet,
turn and tear you to pieces.
“Whatever you wish that men would do to you,
do that to them as well.
“That is the Law and the Prophets.
“Enter through the narrow gate;
for the gate that leads to destruction is wide and broad,
and there are many who go through it.
“How narrow, then, is the gate,
and how narrow is the way,
that leads to life,
and few are those who find it.”
________________________________________________________________

Laudato Si’
Encyclical of
Pope Francis

On Care for Our Common Home

155. Human ecology also involves a profound aspect: the
necessary relationship between human life and the moral law inscribed in its
own nature, an indispensable relationship for creating a more dignified
environment. Pope Benedict stated that there is “a sociology
of the human person”, because “human beings, too, have a nature which must be
respected and cannot be manipulated at will”. In this vein, one must
recognise that our bodies place us in a direct relationship with the environment
and other living beings. Accepting one’s own body
as a gift from God is necessary in order to accept and embrace the whole world as a gift from
the Father and a common home. The
logic of dominion over one’s own body, on the other hand, turns into a sometimes subtle
logic of dominion over creation. Learning to
accept one’s own body, to care for it and to respect its meaning
is essential for a true human ecology. Likewise,
accepting one’s own male or female body is necessary
to be able to recognise oneself in the opposite sex. In this way, it is
possible to joyfully accept the specific gift of the other, man or woman, as
the work of God the Creator, and to enrich one another. Therefore,
an attitude that pretends to “abolish sexual difference, because one
can no longer come to terms with it” is unhealthy.

 

Paulinus van Nola was een Romeins dichter, schrijver en senator en bisschop van Nola.
Geboren in 352 in Bordeaux
Gestorven 22 juni 431

Uitnodiging

Mag ik hiermee Uw aandacht vragen voor
het dagelijks lezen van het Evangelie?

Deze uitnodiging wil U deelgenoot maken aan de vreugde
van het evangelie. Iedereen, niemand uitgezonderd,
kan die vreugde ervaren door zijn hart open te stellen
voor de genezende werking van Gods woord.

Iedere dag beschik

 

Overweging
De val van het Noordrijk (val van de hoofdstad Samaria in 722) wordt zeer koel en afstandelijk beschreven. Op de val volgt een massieve deportatie naar Assyrië. Des te nadrukkelijker is de theologische beschouwing die erop volgt: de ondergang is de straf voor de afval van Jahweh. Alles wat gebeurd is wordt nog eens op rijtje gezet en de conclusie was onvermijdelijk. Hier dient aangestipt te worden dat Assyrische bronnen de historische gebeurtenissen bevestigen. Salmanassar begon de belegering en nam Samaria in (722). Wellicht was het Sargon II die de stad nogmaals innam in 720 en de deportatie doorvoerde.

EERSTE  LEZING             II Kon. 17, 5-8. 13-15a.18

De Heer duldde Israël niet langer onder zijn ogen ;
alleen de stam Juda bleef over.

Uit het tweede Boek der Koningen

In die dagen
ondernam Salmanassar, de koning van Assur
een veldtocht tegen het land ;
hij rukte op naar Samaria
en belegerde de stad, drie jaar lang.
In het negende regeringsjaar van Hosea
nam de koning van Assur Samaria in ;
hij deporteerde de Israëlieten naar Assur
en wees hun een woonplaats aan in Chalach,
aan de Chabor, een rivier in Gozan
en in enige steden van Medië.

Dit alles is gebeurd,
omdat de Israëlieten gezondigd hadden tegen de Heer hun God,
die hen had weggeleid uit Egypte,
uit de macht van Farao, de koning van Egypte,
en omdat zij andere goden vereerd hadden.
De Israëlieten waren gaan leven naar de zeden
van de volken die de Heer voor hen verdreven had.
Het waren de koningen van Israël die dit gedaan hadden.
De Heer had Israël en Juda
bij monde van zijn profeten en zieners gewaarschuwd en gezegd :
“Keert u af van uw slechte wegen
en onderhoudt mijn geboden, mijn voorschriften,
overeenkomstig de wet die Ik uw vaderen gegeven heb
en waarmee Ik mijn dienaren de profeten tot u heb gezonden.”
Maar zij wilden niet luisteren
en waren even halsstarrig als hun vaderen
die ook niet in de Heer hun God geloofden.
Zij trokken zich niets aan van zijn voorschriften,
van het verbond dat Hij gesloten had met hun vaderen
en van de verordeningen die Hij had uitgevaardigd.
Daarom was de Heer hevig vertoornd geworden op Israël ;
Hij duldde het niet langer onder zijn ogen en vaagde het weg.
Er bleef niets over, alleen de stam Juda.

TUSSENZANG            Ps. 60(59), 3, 4-5, 12-13

Reik ons uw hand, Heer, hoor ons gebed.

Gij hebt ons neergeslagen, God, ons front doorbroken.
Gij zijt vertoornd : keer tot ons weer.

De aarde beeft, haar rotsen splijten :
herstel haar scheuren voor zij breekt.
Gij hebt uw volk een harde les gegeven,
een beker wijn, die ons doet duizelen.

Wie anders, God, dan Gij die ons verstoten hebt,
die onze legers niet meer vergezelt ?
Wees onze bondgenoot tegen de vijand,
want mensenhulp betekent niets.

ALLELUIA         Ps. 119(118), 135

Alleluia.
Laat voor uw dienaar uw Aangezicht stralen, Heer,
laat mij uw beschikkingen zien.
Alleluia.

EVANGELIE             Mt. 7, 1-5

Haal eerst de balk uit uw eigen oog !

Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens
Matteüs

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen :
“Oordeelt niet, opdat gij niet geoordeeld wordt.
“Want met het oordeel dat gij velt
zult gij geoordeeld worden,
en de maat die gij gebruikt
zal men ook voor u gebruiken.
“Waarom kijkt gij naar de splinter in het oog van uw broeder
en merkt gij de balk niet op in uw eigen oog ?
“Of hoe kunt ge tot uw broeder zeggen :
Laat mij de splinter uit uw oog halen, en zie,
in uw eigen oog zit de balk nog !
“Huichelaar, haal eerst die balk uit uw eigen oog,
en dan zult ge scherp genoeg zien
om de splinter te kunnen verwijderen
uit het oog van uw broeder.”
_______________________________________________________________

Laudato Si

Encycliek van

PAUS FRANCISCUS

Over de zorg voor het gemeenschappelijke huis

 

Over de zorg voor het gemeenschappelijk huis door Paus Franciscus

154. Het erkennen van de bijzondere waardigheid van de mens is vaak
in tegenspraak met het chaotische leven dat de mensen in onze steden
moeten leiden. Dit zou echter niet de toestand van verlatenheid en
verwaarlozing moeten doen vergeten waaronder sommige bewoners van
het plattelandsstreken lijden, waar de noodzakelijke dienstverlening
ontbreekt en er arbeiders zijn in een toestand van slavernij, zonder rechten
of hoop op een fatsoenlijker leven.

Wordt vervolgd
Elke dag om 7 am