KERK en GELOOF/CHURCH and FAITH

The feast day of Saints Peter and Paul is celebrated both
in the Catholic Church and in the Eastern Orthodox Church.

Invitation

May I take this opportunity to draw your attention to
the daily reading of the Gospel?

This invitation aims to share with you the joy
of the Gospel. Everyone, without exception,
can experience that joy by opening their hearts
to the healing power of God’s Word.

Available every day

Consideration

The first reading recounts how Peter was arrested by Herod, with a view to his condemnation. This gives rise to the worst fears, for James, the brother of John, had already been put to death by the king. Whilst Peter is locked up in prison, the Church prays fervently for him. God answers the prayer of his Church, and Peter is miraculously rescued through God’s loving assistance.
In the second reading, Paul bears witness to a similar experience. He, too, can count on God’s helping hand. We celebrate this feast precisely because both apostles – after struggle and conversion – walked the path of Jesus themselves. As long as they relied on their own strength, it was above all their weakness that became apparent. Ultimately, each in his own way, they allowed the resurrection powers of Jesus into their lives. Only then did they become a source of strength, inspiration and enthusiasm. Therein also lies the strength of the Church in our time. She can be a sign to many that it is not so much personal strength and worldly success that lead to lasting happiness, but that self-giving leads to enduring wealth and happiness.

FIRST READING             Acts 12:1–11

Now I know for certain that the Lord has rescued me
from the power of Herod.

From the Acts of the Apostles

In those days,
King Herod laid hands on some members of the Church
to persecute them:
James, the brother of John,
he had put to death with the sword.
Realising that this pleased the Jews,
he also had Peter arrested.
It was during the Feast of Unleavened Bread.
Once he had him in his power,
he threw him into prison
and had him guarded by four squads of soldiers,
each consisting of four men;
his intention was
to bring Peter before the people after the Passover.
Whilst Peter was in prison,
the church prayed fervently to God for him.
On the night before Herod intended to bring him before the people,
Peter lay bound with two chains,
asleep between two soldiers,
whilst a guard was also posted
at the prison gate.
Suddenly an angel of the Lord stood by him,
and the cell was filled with light.
He struck Peter on the side,
woke him and said:
“Get up quickly.”
At once the chains fell from his hands.
Then the angel said:
“Put on your belt
and fasten your sandals.”
Peter did so.
The angel continued:
“Wrap your cloak around you and follow me.”
He went out with him,
without yet realising
that what the angel was doing was real:
he thought he was seeing a vision.
They passed the first and second guards
and came to the iron gate leading into the city;
which opened of its own accord before them.
They stepped outside,
walked a short distance down the street
and suddenly the angel had vanished.
Then Peter came to his senses and said:
“Now I know for certain
that the Lord has sent his angel
and rescued me from Herod’s power
and from everything the Jewish people were expecting.”

INTERLUDIUM                         Ps . 34(33), 2–3, 4–5, 6–7, 8–9

The Lord has saved me from all that I feared.

I will praise the Lord every day;
his praise is ever on my lips.
My spirit rejoices in the Lord’s favour,
let all who hear it rejoice.

Glorify the Lord together with me,
and let us honour His Name in unity.
I turned to the Lord and He answered me,
He has delivered me from all that I feared.

Put your trust in Him, and you shall be happy,
for He will not let you down.
Those who cry out in distress, the Lord hears them,
and delivers them from their misery.

The angel of God encamps round them,
to protect all who fear God.
Take heed and see how gracious the Lord is;
blessed is he who seeks his salvation in Him.

SECOND READING                     2Tim. 4:6–8, 17–18

Now the crown of righteousness awaits me.

From the Second Letter of Saint Paul the Apostle to Timothy

Beloved,

As for me,
my blood is about to be shed,
the hour of my departure is near.
I have fought the good fight,
I have finished the race,
I have kept the faith.
Now the crown of righteousness awaits me,
with which the Lord, the righteous Judge,
will reward me on the great day, and not only me,
but all who look forward to his coming with love.
The Lord has stood by me and given me strength
to fulfil my ministry as a preacher of the Gospel
to the very end,
so that all nations might hear it,
and I was delivered from the lion’s mouth.
The Lord will continue to protect me from all evil attacks
and bring me safely into his heavenly kingdom.
To him be glory for ever and ever!
Amen.

ALLELUIA                           Mt . 16:18

Alleluia.
You are Peter,
and on this rock I will build my Church,
and the gates of hell shall not prevail against it.
Alleluia.

GOSPEL                      Mt. 16:13–19

You are Peter, and I will give you the keys
of the Kingdom of Heaven

From the Holy Gospel of our Lord Jesus Christ according to
Matthew

At that time,
when Jesus had come to the region of Caesarea Philippi,
He asked His disciples this question:
“Who do people say
the Son of Man?”
They replied:
“Some say John the Baptist, others Elijah,
still others Jeremiah or one of the prophets.”
“But you,
– He said to them –
who do you say that I am?”
Simon Peter replied:
“You are the Christ,
the Son of the living God.”
Jesus replied:
“Blessed are you, Simon son of Jonah,
for this was not revealed to you by flesh and blood,
but by my Father in heaven.
“And I tell you:
“You are Peter;
and on this rock I will build my church,
and the gates of hell shall not prevail against it.
“I will give you the keys of the Kingdom of Heaven;
and whatever you bind on earth,
shall be bound in heaven;
and whatever you loose on earth,
shall be loosed in heaven.”

To be continued
Every morning at 7 am

---

Encyclical of

POPE FRANCIS

On Care for Our Common Home

161. We can no longer view the catastrophic predictions with contempt and irony. We risk leaving behind too much rubble,
deserts and waste for future generations. The pace of
consumption, waste and environmental degradation has exceeded the planet’s capacity,
to such an extent that our current lifestyle,
being unsustainable, can only lead to catastrophes, as is, in fact, already happening periodically in various regions. Reducing
the effects of the current imbalance depends on what we do now,
especially when we consider the responsibility that those who will suffer the worst consequences will attribute to us.

To be continued
Every day at 1 am

 

 

Uitnodiging

Mag ik hiermee Uw aandacht vragen voor
het dagelijks lezen van het Evangelie?

Deze uitnodiging wil U deelgenoot maken aan de vreugde
van het evangelie. Iedereen, niemand uitgezonderd,
kan die vreugde ervaren door zijn hart open te stellen
voor de genezende werking van Gods woord.

Elke dag ter beschikking

Openingswoord

De schriftlezingen op deze zondag nodigen ons uit tot gastvrijheid. 
Ze dagen ons uit om in ons hart ruimte te maken voor de ander.
Het gaat daarbij niet alleen om een gastvrijheid voor gelijkgestemden
of voor mensen die we graag hebben.
We worden uitgedaagd om gastvrij te zijn voor álle mensen,
welke taal ze ook spreken en welke afkomst ze ook hebben.
Wie zich openstelt voor een vreemde en onverwachte gast,
zal in hem of haar God zelf ontmoeten.
Laten we onze ogen richten op de Heer, die ons gastvrij ontvang aan zijn tafel.

EERSTE LEZING             2 Kon. 4,8-11.14-16a

Deze man is een heilige man Gods; laat hij hier blijven.

Uit het tweede boek Koningen

Op zekere dag kwam de profeet Elisa langs Sunem.
Daar woonde een welgestelde vrouw,
die hem met aandrang uitnodigde
bij haar te komen eten.
En iedere keer
dat de profeet in het vervolg daar in de buurt kwam,
ging hij daar eten.

Daarom zei de vrouw tot haar echtgenoot:
“Luister eens, ik heb gemerkt
dat hij die altijd bij ons aan huis komt,
een heilige man Gods is.
“Laten we op ons huis een kleine kamer voor hem metselen
en er een bed, een tafel, een stoel en een lamp in zetten;
als hij dan bij ons aankomt,
kan hij daar zijn intrek nemen.”

Toen Elisa er dus op zekere dag weer aankwam,
kon hij de bovenkamer betrekken
en er zich te rusten leggen.
Daarop vroeg hij aan Gechazi, zijn knecht:
“Kunnen we werkelijk niets voor haar doen?”

Gechazi antwoordde:
“Zij heeft helaas geen zoon en haar man is oud.”

Toen zei Elisa:
“Roep haar.”
De knecht riep haar en zij bleef in de deuropening staan.

En Elisa zei:
“Volgend jaar om deze tijd
zult u een zoon aan uw hart drukken.”

Antwoordpsalm                    Ps. 89(88), 2-3, 16-17, 18-19

Keervers
Uw gunsten, Heer, wil ik bezingen.

Uw gunsten, Heer, wil ik bezingen,
uw trouw verkondigen aan elk geslacht.
Gij hebt gezegd: “Mijn gunst blijft eeuwig duren!”
De hemel is de grondslag van uw trouw.

Gelukkig is het volk dat weet wat blijdschap is,
omdat het leeft, Heer, in het licht van uw gelaat.
Omdat het heel de dag uw Naam verheerlijkt,
in uw gerechtigheid zijn glorie vindt.

Want Gij zijt onze roem en onze sterkte,
uw gunst maakt ons een groot en machtig volk.
Want van de Heer ontvingen wij ons schild,
de Heilige van Israël gaf ons een koning.

TWEEDE LEZING                Rom. 6, 3-4.8-11

Door de doop zijn wij met Hem begraven, opdat wij een nieuw leven zouden leiden.

Uit de brief van de heilige apostel Paulus aan de christenen van Rome

Broeders en zusters,

Gij weet dat de doop,
waardoor wij één zijn geworden met Christus Jezus,
ons heeft doen delen in zijn dood?
Door de doop in zijn dood zijn wij met Hem begraven,
opdat ook wij een nieuw leven zouden leiden
zoals Christus,
die door de macht van zijn Vader
uit de doden is opgewekt.

Indien wij dan met Christus gestorven zijn,
geloven wij dat wij ook met Hem zullen leven;
want wij weten dat Christus, eenmaal van de doden verrezen,
niet meer sterft:
De dood heeft geen macht meer over Hem.
Door de dood die Hij gestorven is,
heeft Hij eens en voor al afgerekend met de zonde;
het leven dat Hij leeft,
heeft alleen met God van doen.
Zo moet ook gij uzelf beschouwen:
Als dood voor de zonde
en levend voor God in Christus Jezus.

Vers voor het evangelie                    1 Petr. 2, 9

Alleluia.
Gij zijt een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap,
een heilige natie,
bestemd om de roemruchte daden te verkondigen van Hem
die u uit de duisternis heeft geroepen tot zijn wonderbaar licht.
Alleluia.

EVANGELIE                     Mt. 10, 37-42

Wie zijn kruis niet opneemt, is Mij niet waardig; wie u opneemt, neemt Mij op.

Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Matteüs

In die tijd zei Jezus tot zijn apostelen:

“Wie vader of moeder meer bemint dan Mij,
is Mij niet waardig;
wie zoon of dochter meer bemint dan Mij,
is Mij niet waardig.
“En wie zijn kruis niet opneemt en Mij volgt,
is Mij niet waardig.
“Wie zijn leven vindt, zal het verliezen,
en wie zijn leven verliest om Mijnentwil,
zal het vinden.

“Wie u opneemt, neemt Mij op;
en wie Mij opneemt,
neemt Hem op die Mij gezonden heeft.

“Wie een profeet opneemt, omdat het een profeet is,
zal ook het loon van een profeet ontvangen;
en wie een deugdzaam mens opneemt,
omdat het een deugdzaam mens is,
zal ook het loon van een deugdzame ontvangen.
“En wie een van deze kleinen
al was het maar een beker koud water geeft,
omdat hij mijn leerling is,
voorwaar, Ik zeg u:
Zijn loon zal hem zeker niet ontgaan.”

________________________________________________________

Laudato Si 

Encycliek van

PAUS FRANCISCUS 

Over de zorg voor het gemeenschappelijk huis 

160. Wat voor soort wereld willen wij doorgeven aan hen die na ons
zullen komen, aan de kinderen die aan het opgroeien zijn? Deze vraag
betreft niet alleen het milieu afzonderlijk, omdat zij niet stuksgewijs kan
worden gesteld. Wanneer wij ons de vraag willen stellen omtrent de wereld
die wij willen achterlaten, verwijzen wij vooral naar de algemene doelgerichtheid,
naar de zin en de waarden ervan. Als in onze ecologische
inspanningen deze fundamentele vraag niet doorklinkt, geloof ik niet dat
zij belangrijke effecten kunnen hebben. Maar als deze vraag moedig wordt
gesteld, dan brengt zij ons onherroepelijk tot andere zeer directe vragen.
Met welk doel leven wij in deze wereld? Waartoe zijn wij in dit leven
geroepen? Met wat voor doel werken en strijden wij? Waarom heeft deze
aarde ons nodig? Daarom is het niet alleen voldoende dat wij ons zorgen
maken om de toekomstige generaties. Wij moeten ons realiseren dat ook
onze eigen waardigheid op het spel staat. Wij zijn de eerste belanghebbenden
om een planeet door te geven die bewoonbaar is voor de mensheid die
na ons zal komen. Het is een opdracht voor onszelf, omdat dit verwijst
naar de betekenis van onze eigen levensweg op deze aarde.
Wordt vervolgd.
Elke dag om 7 am

 

 

De bijbeltekst in deze uitgave is ontleend aan De Nieuwe Bijbelvertaling,
©Nederlands Bijbelgenootschap 2004/2007.
Overwegingen uit Liturgische suggesties voor de weekdagen en de zondagen
Laudato Si Officiële Nederlandse vertaling

____________________________________________________________________

 

Invitación

Me gustaría aprovechar esta ocasión para llamar su atención sobre
la lectura diaria del Evangelio?

Esta invitación tiene por objeto hacerle partícipe de la alegría
del Evangelio. Todo el mundo, sin excepción,
puede experimentar esa alegría abriendo su corazón
a la acción sanadora de la palabra de Dios.

A tu disposición cada día

Palabras de apertura

Las lecturas de este domingo nos invitan a la hospitalidad. 
Nos desafían a hacer espacio en nuestro corazón para el otro.
No se trata solo de una hospitalidad hacia quienes piensan como nosotros
o hacia las personas que nos caen bien.
Se nos anima a ser acogedores con todas las personas,
sea cual sea su idioma o su origen.
Quien se abre a un huésped desconocido e inesperado,
encontrará en él o en ella al propio Dios.
Fijemos nuestra mirada en el Señor, que nos acoge con hospitalidad en su mesa.

PRIMERA LECTURA                       2 Reyes 4,8-11.14-16a

Este hombre es un hombre santo de Dios; que se quede aquí.

Del segundo libro de los Reyes

Un día, el profeta Eliseo pasó por Sunem.
Allí vivía una mujer acomodada,
que le invitó insistentemente
a comer con ella.
Y cada vez
que el profeta pasaba por allí en lo sucesivo,
iba a comer allí.

Por eso, la mujer le dijo a su marido:
«Oye, me he dado cuenta
que siempre viene a nuestra casa,
es un hombre santo de Dios.
«Construyamos en nuestra casa una pequeña habitación para él
y poner en ella una cama, una mesa, una silla y una lámpara;
así, cuando venga a visitarnos,
podrá alojarse allí».

Así que, cuando Eliseo volvió un día,
pudo instalarse en la habitación de arriba
y descansar allí.
Entonces le preguntó a Giezi, su criado:
«¿De verdad no podemos hacer nada por ella?».

Giezi respondió:
«Por desgracia, no tiene hijos y su marido es anciano».

Entonces Eliseo dijo:
«Llámala».
El criado la llamó y ella se quedó de pie en el umbral.

Y Eliseo dijo:
«El año que viene, por estas fechas,
tendrás un hijo al que acunarás contra tu pecho».

Salmo de respuesta                              Sal. 89(88), 2-3, 16-17, 18-19

Estribillo
Quiero cantar tus bondades, Señor.

Quiero alabar tus bondades, Señor,
y proclamar tu fidelidad a todas las generaciones.
Tú has dicho: «¡Mi gracia perdurará para siempre!»
El cielo es el fundamento de tu fidelidad.

Dichoso el pueblo que conoce la alegría,
porque vive, Señor, a la luz de tu rostro.
Porque glorifica tu Nombre todo el día,
y encuentra su gloria en tu justicia.

Porque Tú eres nuestro orgullo y nuestra fortaleza,
tu favor nos convierte en un pueblo grande y poderoso.
Porque del Señor recibimos nuestro escudo,
el Santo de Israel nos ha dado un rey.

SEGUNDA LECTURA                               Rom . 6, 3-4.8-11

Por el bautismo hemos sido sepultados con Él, para que vivamos una vida nueva.

De la carta del santo apóstol Pablo a los cristianos de Roma

Hermanos y hermanas,

Sabéis que el bautismo,
por el cual nos hemos unido a Cristo Jesús,
nos ha hecho partícipes de su muerte?
Por el bautismo en su muerte hemos sido sepultados con Él,
para que también nosotros vivamos una vida nueva
como Cristo,
quien, por el poder de su Padre,
resucitó de entre los muertos.

Si, pues, hemos muerto con Cristo,
creemos que también viviremos con Él;
pues sabemos que Cristo, una vez resucitado de entre los muertos,
ya no muere:
la muerte ya no tiene poder sobre Él.
Con la muerte que Él padeció,
ha acabado de una vez por todas con el pecado;
la vida que vive,
solo tiene que ver con Dios.
Así debéis consideraros también vosotros:
como muertos al pecado
y vivos para Dios en Cristo Jesús.

Versículo antes del Evangelio                                  1Pedro 2, 9

Aleluya.
Sois una raza elegida, un sacerdocio real,
una nación santa,
destinada a proclamar las gloriosas obras de Aquel
que os ha llamado de las tinieblas a su luz maravillosa.
Aleluya.

EVANGELIO                             Mt. 10, 37-42

Quien no tome su cruz, no es digno de mí; quien os acoge a vosotros, me acoge a mí.

Del santo Evangelio de nuestro Señor Jesucristo según San Mateo

En aquel tiempo, Jesús dijo a sus apóstoles:

«Quien ama más a su padre o a su madre que a mí,
no es digno de mí;
quien ama más a su hijo o a su hija que a mí,
no es digno de mí.
«Y quien no tome su cruz y me siga,
no es digno de mí.
«Quien encuentre su vida, la perderá,
y quien pierda su vida por mi causa,
la encontrará.

«Quien os acoge, a mí me acoge;
y quien me acoge a mí,
recibe a quien me ha enviado.

«Quien acoge a un profeta por ser profeta,
recibirá también la recompensa de un profeta;
y quien acoge a un hombre justo,
por ser justo,
también recibirá la recompensa de un justo.
«Y quien dé de beber a uno de estos pequeños
le dé tan solo un vaso de agua fría,
por ser mi discípulo,
en verdad os digo:
su recompensa no le faltará».

________________________________________________________

Laudato Si 

Encíclica de

EL PAPA FRANCISCO 

Sobre el cuidado de la casa común 

160. ¿Qué tipo de mundo queremos dejar a quienes vendrán después de nosotros
, a los niños que están creciendo? Esta pregunta
no se refiere únicamente al medio ambiente de forma aislada, ya que no puede plantearse
plantear de forma fragmentada. Cuando queremos preguntarnos por el mundo
que queremos dejar, nos referimos sobre todo a la orientación general,
a su sentido y a sus valores. Si en nuestros
no resuene esta pregunta fundamental, no creo que
puedan tener efectos significativos. Pero si esta pregunta se plantea con valentía
planteada con valentía, nos lleva inevitablemente a otras preguntas muy directas.
¿Con qué propósito vivimos en este mundo? ¿Para qué hemos sido
? ¿Con qué propósito trabajamos y luchamos? ¿Por qué nos necesita esta
Tierra nos necesita? Por eso no basta con que nos preocupemos
por las generaciones futuras. Debemos darnos cuenta de que también
nuestra propia dignidad está en juego. Somos los primeros interesados
en la transmisión de un planeta habitable para la humanidad que
vendrá después de nosotros. Es una misión para nosotros mismos, porque esto remite
al sentido de nuestro propio recorrido vital en esta Tierra.
Continuará.
Todos los días a las 2 am

 

 

El texto bíblico de esta edición procede de«De Nieuwe Bijbelvertaling»,
©Nederlands Bijbelgenootschap 2004/2007.
Reflexiones extraídas de «Sugerencias litúrgicas para los días laborables y los domingos»
Laudato Si. Traducción oficial al español

____________________________________________________________________

 

 

Invitation

May I take this opportunity to draw your attention to
the daily reading of the Gospel?

This invitation is intended to share with you the joy
of the Gospel. Everyone, without exception,
can experience that joy by opening their heart
to the healing power of God’s word.

Available every day

Introduction

This Sunday’s Scripture readings invite us to practise hospitality. 
They challenge us to make room in our hearts for others.
This is not just about showing hospitality to like-minded people
or for people we like.
We are challenged to be hospitable to all people,
whatever language they speak and whatever their background.
Whoever opens themselves up to a stranger or an unexpected guest
will encounter God himself in that person.
Let us turn our eyes to the Lord, who welcomes us to his table.

FIRST READING                          2 Kings 4:8–11, 14–16a

This man is a holy man of God; let him stay here.

From the Second Book of Kings

One day, the prophet Elisha passed through Shunem.
There lived a wealthy woman,
who urged him
to come and eat with her.
And every time
the prophet passed through the area thereafter,
he would go there to eat.

So the woman said to her husband:
‘Listen, I’ve noticed
that he always comes to our house;
is a holy man of God.
‘Let’s build a small room for him onto our house
and put a bed, a table, a chair and a lamp in it;
so that when he comes to us,
he can take up residence there.”

So when Elisha came back one day,
he was able to move into the upper room
and rest there.
He then asked Gehazi, his servant:
“Is there really nothing we can do for her?”

Gehazi replied:
“Alas, she has no son, and her husband is old.”

Then Elisha said:
“Call her.”
The servant called her, and she stood in the doorway.

And Elisha said:
“By this time next year
you will hold a son close to your heart.”

Responsorial Psalm                            Ps. 89(88), 2–3, 16–17, 18–19

Refrain
I will sing of your loving-kindness, O Lord.

I will sing of your kindness, O Lord,
and proclaim your faithfulness to every generation.
You have said: “My favour shall endure for ever!”
The heavens are the foundation of your faithfulness.

Blessed are the people who know what joy is,
for they live, O Lord, in the light of your countenance.
For all day long they glorify your Name,
and finds its glory in your righteousness.

For You are our glory and our strength;
your favour makes us a great and mighty people.
For from the Lord we have received our shield,
the Holy One of Israel has given us a king.

SECOND READING                      Rom . 6:3–4, 8–11

Through baptism we were buried with him, so that we might live a new life.

From the letter of Saint Paul the Apostle to the Christians in Rome

Brothers and sisters,

You know that baptism,
through which we have become one with Christ Jesus,
has made us share in his death?
Through baptism into his death we have been buried with him,
so that we too might live a new life
just as Christ,
who, by the power of his Father,
was raised from the dead.

If, then, we have died with Christ,
we believe that we shall also live with him;
for we know that Christ, having been raised from the dead,
dies no more:
Death no longer has power over Him.
Through the death He died,
He has once and for all put an end to sin;
the life He now lives
is devoted solely to God.
So you too must regard yourselves as
as dead to sin
and alive to God in Christ Jesus.

Gospel Acclamation                        1 Peter 2:9

Alleluia.
You are a chosen people, a royal priesthood,
a holy nation,
called to proclaim the glorious deeds of Him
who has called you out of darkness into his marvellous light.
Alleluia.

GOSPEL                              Mt. 10:37–42

Whoever does not take up their cross is not worthy of Me; whoever receives you receives Me.

From the Holy Gospel of our Lord Jesus Christ according to Matthew

At that time, Jesus said to his apostles:

‘Whoever loves father or mother more than Me,
is not worthy of Me;
whoever loves son or daughter more than Me,
is not worthy of me.
“And whoever does not take up their cross and follow me,
is not worthy of Me.
“Whoever finds their life will lose it,
and whoever loses his life for My sake,
will find it.

“Whoever receives you receives Me;
and whoever receives Me,
welcomes the One who sent Me.

“Whoever receives a prophet because he is a prophet,
will also receive a prophet’s reward;
and whoever welcomes a righteous person,
because he is a righteous person,
will also receive the reward of a righteous person.
“And whoever gives even one of these little ones
even if it is only a cup of cold water,
because he is my disciple,
truly, I tell you:
his reward will certainly not be withheld from him.”

________________________________________________________

Laudato Si 

Encyclical of

POPE FRANCIS 

On care for our common home 

160. What sort of world do we wish to pass on to those who will come after us
, to the children who are growing up? This question
does not concern the environment in isolation, for it cannot be
. When we ask ourselves about the world
we wish to leave behind, we are referring above all to the overarching purpose,
its purpose and values. If this fundamental question does not resonate
efforts, I do not believe that
they can have any significant impact. But if this question is posed courageously,
it inevitably leads us to other, very direct questions.
For what purpose do we live in this world? To what end have we been
called to do in this life? For what purpose do we work and strive? Why does this
earth need us? That is why it is not enough simply to care
about future generations. We must realise that
our own dignity is at stake. We are the primary stakeholders
in ensuring we pass on a planet that is habitable for the humanity that
will come after us. It is a mission for ourselves, because it points
to the meaning of our own journey through life on this earth.
To be continued.
Every day at 1 am

The Bible passage in this edition is taken fromThe New Bible Translation,
©Nederlands Bijbelgenootschap 2004/2007.
Reflections from Liturgical Suggestions for Weekdays and Sundays
Laudato Si’ Official English translation

____________________________________________________________________

 

Cyrillus was monnik en patriarch van Alexandrië van 412 tot 444.

Uitnodiging

Mag ik hiermee Uw aandacht vragen voor
het dagelijks lezen van het Evangelie?

Deze uitnodiging wil U deelgenoot maken aan de vreugde
van het evangelie. Iedereen, niemand uitgezonderd,
kan die vreugde ervaren door zijn hart open te stellen
voor de genezende werking van Gods woord.

Iedere dag beschikbaar.

Overweging

Hier past inderdaad een klaagzang van Jeremia. Tegelijk literair subliem en schrijnend. Vooral de passage waar het leed der kinderen en onschuldigen wordt beschreven. Wordt hier niet elke aanslag sinds eeuwen tot op vandaag aangeklaagd? Het is een bezinning, niet alleen voor gelovigen maar voor elke mens. De klacht tegen de profeten is even scherp als bepaalde klachten in het boek Job. Psalm 74 beklemtoont en herhaalt de gevoelens van de gelovige jood, die uitziet naar het verbond.

 

EERSTE LEZING                                     Kl. 2,2.10-14. 18-19

Roep met uw hart tot de Heer, de schutsmuur van Sion.

Uit de Klaagliederen van de profeet Jeremia

Meedogenloos heeft de Heer
het gebied van Jakob verwoest
en in zijn woede heeft Hij
de sterkten van Juda geslecht.
Eerloos zijn rijk en bestuurders
ter aarde geworpen.
Zwijgend zitten de oudsten van Sion
neer op de grond,
in zakken gekleed
en met as op het hoofd.
Jeruzalems meisjes laten het hoofd hangen.
Mijn ogen zijn moe van geween;
hoe branden mijn ingewanden,
ontzonken is mij de moed:
mijn volk is zozeer geslagen,
kinderen en zuigelingen
sterven op straat.
Zij vroegen hun moeder nog:
“Waar is het brood en de wijn?”
maar streden gewond met de dood
in de straten der stad,
en gaven de geest
op de schoot van hun moeder.
Wat kan ik nog zeggen,
waarmee Jeruzalem, u vergelijken ?
Wat kan ik nog aanvoeren,
Sion, om u te troosten?
Uw wonden zijn groot als de zee
en niemand die u geneest.
De visioenen van uw profeten
zijn leugen en bedrog.
Ze wekken geen schuldbesef
en wenden de rampen niet af.
Waardeloos zijn hun orakels,
misleidend.
Roep met uw hart tot de Heer,
de schutsmuur van Sion.
Houd met wenen niet op,
geef aan uw ogen geen rust
en de vrije loop aan uw tranen,
dag en nacht.
Roep, geheel de nacht, tot de Heer,
stort uw hart als water uit.
Bid, met de handen geheven,
dat uw kinderen leven,
die nu op de hoeken der straten
van honger verkwijnen.

TUSSENZANG                          Ps. 74(73), 1-2, 3-5a, 5b-7, 20-21

Vergeet niet achteloos
het leven van uw kleinen, Heer.

Hebt Gij uw kudde nu voorgoed verstoten ?
Mijn God, laait dan uw gramschap telkens op?
Denk aan uw volk, dat Gij U hebt verworven,
de stammen die Gij hebt gekocht als uw bezit,
de Sion die Gij U als woonplaats hebt gekozen.

Richt weer uw schreden naar die eindeloze puinhoop ;
de vijand heeft al wat daar stond verwoest.
Waar wij U zochten schreeuwen nu uw tegenstanders
en plaatsen er hun standaard als trofee.

Zoals men met de aks
een weg baant door het oerwoud,
zo slaan zij met houweel en bijl uw poorten in.
Uw tempel heeft men prijsgegeven aan de vlammen,
de woonplaats van uw Naam op aarde is ontwijd.
Zij zeiden: laat ons alles tot de grond verwoesten;
uw heiligdommen werden platgebrand in heel het land.

Denk, Heer, aan uw verbond: de maat is vol,
uit alle holen en spelonken loert de boosheid.
Stel het vertrouwen der verdrukten niet teleur,
laat armen en behoeftigen U loven.

ALLELUIA                     II Tim. 1, 10b

Alleluia.
Onze Heiland Jezus Christus heeft de dood vernietigd,
en onvergankelijk leven doen aanlichten
door het evangelie.
Alleluia.

EVANGELIE                 Mt. 8, 5-17

Velen zullen komen uit het oosten en het westen
en met Abraham, Isaäk en Jakob aanzitten in het Rijk der hemelen.

Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens
Matteüs

Toen Jezus in Kafarnaüm aangekomen was,
kwam een honderdman naar Hem toe
die zijn hulp inriep met de woorden:
“Heer,
mijn knecht ligt verlamd in mijn huis en lijdt vreselijk pijn.”
Hij sprak tot hem:
“Ik zal hem komen genezen.”
Maar de honderdman antwoordde:
“Heer, ik ben niet waard dat Gij onder mijn dak komt;
maar een enkel woord van U is voldoende
om mijn knecht te doen genezen.
“Want al ben ik zelf een ondergeschikte,
ik heb weer manschappen onder mij;
en tot de een zeg ik: ga, en hij gaat;
en tot een ander: kom, en hij komt;
en aan mijn knecht: doe dit, en hij doet het.”
Toen Jezus dit hoorde stond Hij verwonderd
en zei tot hen die Hem volgden:
“Voorwaar, Ik zeg u:
Bij niemand in Israël heb Ik een zó groot geloof gevonden.
“Ik zeg u,
dat velen uit het oosten en het westen zullen komen
en met Abraham en Isaäk en Jakob
zullen aanzitten in het Rijk der hemelen;
maar de kinderen van het Rijk
zullen buitengeworpen worden in de duisternis;
daar zal geween zijn en tandengeknars.”
En tot de honderdman sprak Jezus:
“Ga:
zoals gij geloofd hebt geschiede u.”
En op datzelfde ogenblik werd de knecht gezond.

Toen Jezus in het huis van Petrus gekomen was
vond Hij diens schoonmoeder met koorts te bed liggen.
Hij raakte haar hand aan en zij werd vrij van koorts;
zij stond op en bediende Hem.

Toen de avond gevallen was
bracht men veel bezetenen bij Hem;
Hij dreef door een woord de geesten uit,
en alle zieken genas Hij, opdat in vervulling zou gaan
wat door de profeet Jesaja gezegd was:
Hij heeft onze zwakheden weggenomen
en onze ziekten heeft Hij gedragen.

 

_____________________________________________________________

 

Laudato Si

 Encycliek van

PAUS FRANCISCUS

 

Over de zorg voor het gemeenschappelijk huis 

De gerechtigheid tussen de generaties
159. Het begrip algemeen welzijn betreft ook de toekomstige generaties.
De internationale economische crises hebben onverbiddelijk de schadelijke
effecten laten zien die het ontkennen van een gemeenschappelijke bestemming
met zich meebrengt, waarvan ook degenen die na ons zullen komen,
niet kunnen worden uitgesloten. Intussen kan men niet meer spreken over
een duurzame ontwikkeling zonder solidariteit tussen de generaties.
Wanneer wij denken aan de situatie waarin men de planeet aan de
toekomstige generaties achterlaat, treden wij in een andere logica, die van
de belangeloze gave die wij ontvangen en meedelen. Als de aarde ons
wordt geschonken, kunnen wij niet alleen meer denken vanuit een utilitaristisch
criterium van efficiëntie en productiviteit voor individueel profijt.
Wij hebben het hier niet over een optionele houding, maar over een wezenlijke
kwestie van gerechtigheid, daar de aarde die wij hebben gekregen,
ook hen die zullen komen, toebehoort. De bisschoppen van Portugal
hebben ertoe aangespoord deze plicht tot gerechtigheid op zich te nemen:
“Het milieu behoort de logica van het ontvangen. Het is een lening die
iedere generatie krijgt en moet doorgeven aan de volgende generatie”.124
Een integrale ecologie heeft dit ruime perspectief.

Wordt vervolgd.
Elke dag om 7 am

Cirilo fue monje y patriarca de Alejandría desde el año 412 hasta el 444.

Invitación

¿Puedo aprovechar esta ocasión para llamar su atención sobre
la lectura diaria del Evangelio?

Esta invitación tiene por objeto hacerle partícipe de la alegría
del Evangelio. Todos, sin excepción,
pueden experimentar esa alegría abriendo su corazón
a la acción sanadora de la palabra de Dios.

Disponible todos los días.

Consideración

Aquí encaja, sin duda, un lamento de Jeremías. A la vez literariamente sublime y desgarrador. Sobre todo el pasaje en el que se describe el sufrimiento de los niños y los inocentes. ¿No se denuncia aquí cada atentado, desde hace siglos hasta hoy? Es una reflexión, no solo para los creyentes, sino para todo ser humano. La queja contra los profetas es tan aguda como ciertas quejas del libro de Job. El Salmo 74 subraya y repite los sentimientos del judío creyente, que anhela la alianza.

PRIMERA LECTURA                       Lam. 2,2.10-14. 18-19

Clama con todo tu corazón al Señor, el baluarte de Sión.

De las Lamentaciones del profeta Jeremías

Sin piedad, el Señor
ha devastado la tierra de Jacob;
y en su ira ha
destruido las fortalezas de Judá.
Su reino y sus gobernantes, deshonrados,
yacen postrados en tierra.
En silencio, los ancianos de Sión
se sientan en el suelo,
vestidos con sacos
y con ceniza en la cabeza.
Las muchachas de Jerusalén tienen la cabeza gacha.
Mis ojos están cansados de llorar;
cómo me arden las entrañas,
se me ha desvanecido el ánimo:
mi pueblo ha sido tan duramente golpeado,
que los niños y los lactantes
mueren en las calles.
Aún preguntaban a sus madres:
«¿Dónde está el pan y el vino?»,
pero luchaban heridos contra la muerte
en las calles de la ciudad,
y exhalaban su último aliento
en el regazo de su madre.
¿Qué más puedo decir,
con qué compararte, Jerusalén?
¿Qué más puedo alegar,
Sión, para consolarte?
Tus heridas son tan grandes como el mar
y nadie te cura.
Las visiones de tus profetas
son mentira y engaño.
No despiertan el sentido de la culpa
ni alejan las calamidades.
Sus oráculos no valen nada,
son engañosos.
Clama con todo tu corazón al Señor,
el baluarte de Sión.
No dejes de llorar,
no des descanso a tus ojos
y deja que tus lágrimas corran libremente,
día y noche.
Clama al Señor toda la noche,
derrama tu corazón como agua.
Reza, con las manos levantadas,
para que vivan tus hijos,
que ahora, en las esquinas de las calles,
se consumen de hambre.

INTERLUDIO                          Sal. 74(73), 1-2, 3-5a, 5b-7, 20-21

No olvides con indiferencia
la vida de tus pequeños, Señor.

¿Has rechazado ya para siempre a tu rebaño?
Dios mío, ¿se enciende entonces tu ira una y otra vez?
Acuérdate de tu pueblo, al que te has ganado,
de las tribus que has comprado como tu propiedad,
de la Sión que has elegido como morada.

Dirige de nuevo tus pasos hacia ese caos sin fin;
el enemigo ha destruido todo lo que allí había.
Donde te buscábamos, ahora gritan tus adversarios
y colocan allí su estandarte como trofeo.

Así como con el hacha
se abre camino a través de la selva,
así ellos derriban tus puertas con el pico y el hacha.
Tu templo ha sido entregado a las llamas,
la morada de tu Nombre en la tierra ha sido profanada.
Dijeron: «Destruyamos todo hasta los cimientos»;
tus santuarios han sido arrasados por el fuego en todo el país.

Acuérdate, Señor, de tu alianza: ya basta,
la maldad acecha desde todas las cuevas y grietas.
No defraudes la confianza de los oprimidos,
que los pobres y los necesitados te alaben.

ALELUYA                     2 Tim. 1, 10b

Aleluya.
Nuestro Salvador Jesucristo ha destruido la muerte,
y ha dado a conocer la vida eterna
por medio del Evangelio.
Aleluya.

EVANGELIO                       Mt. 8, 5-17

Muchos vendrán del este y del oeste
y se sentarán a la mesa con Abraham, Isaac y Jacob en el Reino de los cielos.

Del santo Evangelio de nuestro Señor Jesucristo según
Mateo

Cuando Jesús llegó a Cafarnaúm,
se le acercó un centurión,
que le pidió ayuda diciendo:
«Señor,
mi siervo yace paralítico en mi casa y sufre un dolor terrible».
Él le dijo:
«Iré a curarlo».
Pero el centurión respondió:
«Señor, no soy digno de que entres bajo mi techo;
pero basta con una sola palabra tuya
para que mi siervo se cure.
«Porque, aunque yo mismo soy un subordinado,
tengo a mi vez subordinados a mi cargo;
y a uno le digo: “Ve”, y va;
a otro: “Ven”, y viene;
y a mi siervo: “Haz esto”, y lo hace».
Al oír esto, Jesús se maravilló
y dijo a los que le seguían:
«En verdad os digo:
en nadie en Israel he encontrado una fe tan grande.
«Os digo que,
muchos vendrán del oriente y del occidente
y se sentarán a la mesa con Abraham, Isaac y Jacob
en el Reino de los Cielos;
pero los hijos del Reino
serán arrojados a las tinieblas;
allí habrá llanto y crujir de dientes».
Y Jesús dijo al centurión:
«Ve:
como has creído, así te sea hecho».
Y en ese mismo instante el siervo se curó.

Cuando Jesús llegó a la casa de Pedro,
encontró a su suegra postrada en cama con fiebre.
Le tocó la mano y la fiebre la abandonó;
ella se levantó y le sirvió.

Al caer la noche,
le trajeron muchos endemoniados;
Él expulsó a los espíritus con una sola palabra,
y sanó a todos los enfermos, para que se cumpliera
lo dicho por el profeta Isaías:
«Él tomó sobre sí nuestras debilidades
y cargó con nuestras enfermedades».

_______________________________________________________

Laudato Si 

Encíclica de

EL PAPA FRANCISCO 

Sobre el cuidado de la casa común 

La justicia entre generaciones
159. El concepto de bien común se refiere también a las generaciones futuras.
Las crisis económicas internacionales han puesto de manifiesto, de forma
implacable, los efectos perjudiciales
que conlleva negar un destino común,
del que tampoco pueden excluirse quienes vendrán después de nosotros.
no pueden quedar excluidos. Entretanto, ya no se puede hablar de
un desarrollo sostenible sin solidaridad entre generaciones.
Cuando pensamos en la situación en la que se dejará el planeta a las
futuras generaciones, entramos en otra lógica, la de
el don desinteresado que recibimos y transmitimos. Si la Tierra nos es
regalada, ya no podemos pensar únicamente desde un criterio utilitarista
de eficiencia y productividad para el beneficio individual.
No se trata aquí de una actitud opcional, sino de una cuestión esencial
de justicia, ya que la Tierra que se nos ha dado
también pertenece a quienes vendrán después de nosotros. Los obispos de Portugal
han instado a asumir este deber de justicia:
«El medio ambiente se rige por la lógica del recibir. Es un préstamo que
cada generación recibe y debe transmitir a la siguiente».
Una ecología integral tiene esta amplia perspectiva.

Continuará.
Todos los días a las 2 am

Cyril was a monk and Patriarch of Alexandria from 412 to 444.

Invitation

May I take this opportunity to draw your attention to
the daily reading of the Gospel?

This invitation aims to share with you the joy
of the Gospel. Everyone, without exception,
can experience that joy by opening their hearts
to the healing power of God’s word.

Available every day.

Consideration

A lament from Jeremiah is indeed fitting here. At once literarily sublime and heart-rending. Particularly the passage describing the suffering of children and the innocent. Is not every act of violence, from centuries past right up to the present day, denounced here? It is a reflection, not only for believers but for every human being. The lament against the prophets is as sharp as certain laments in the Book of Job. Psalm 74 emphasises and reiterates the feelings of the Jewish believer, who looks forward to the covenant.

FIRST READING                      Lam. 2:2, 10–14, 18–19

Cry out with all your heart to the Lord, the bulwark of Zion.

From the Lamentations of the prophet Jeremiah

The Lord has ruthlessly
laid waste the land of Jacob;
and in his wrath he has
slaughtered the strongholds of Judah.
His kingdom and its rulers are disgraced,
cast down to the ground.
The elders of Zion sit in silence,
on the ground,
clothed in sackcloth,
with ashes upon their heads.
The maidens of Jerusalem hang their heads.
My eyes are weary from weeping;
how my heart burns,
my courage has failed me:
my people have been so grievously struck down,
children and infants
are dying in the streets.
They still asked their mothers:
‘Where is the bread and the wine?’
but, wounded, they struggled against death
in the streets of the city,
and breathed their last
in their mothers’ arms.
What more can I say,
to which I might compare you, Jerusalem?
What more can I offer,
Zion, to comfort you?
Your wounds are as vast as the sea
and there is no one to heal you.
The visions of your prophets
are lies and deceit.
They do not awaken a sense of guilt
nor do they avert disaster.
Their oracles are worthless,
deceptive.
Cry out to the Lord with all your heart,
the bulwark of Zion.
Do not cease weeping,
give your eyes no rest,
and let your tears flow freely,
day and night.
Cry out to the Lord all night long,
pour out your heart like water.
Pray, with hands raised high,
that your children may live,
who now, on the street corners,
are wasting away with hunger.

INTERLUDIUM                         Ps. 74(73), 1–2, 3–5a, 5b–7, 20–21

Do not carelessly forget
the lives of your little ones, O Lord.

Have You now cast Your flock aside for ever?
My God, does Your wrath flare up time and again?
Remember Your people, whom You have redeemed,
the tribes You have purchased as Your own,
the Zion You have chosen as Your dwelling place.

Turn Your steps once more towards that endless ruin;
the enemy has destroyed all that stood there.
Where we sought You, Your adversaries now cry out
and plant their standard there as a trophy.

Just as one clears a path through the jungle with an axe,
so they smash down your gates with pickaxes and axes.
Your temple has been consigned to the flames,
the dwelling place of your Name on earth has been desecrated.
They said: ‘Let us lay everything waste to the ground’;
your sanctuaries have been burnt to the ground throughout the land.

Remember, Lord, your covenant: the cup is full,
wickedness lurks in every cave and crevice.
Do not disappoint the trust of the oppressed,
let the poor and the needy praise You.

ALLELUIA                   2 Tim. 1:10b

Alleluia.
Our Saviour Jesus Christ has destroyed death,
and brought to light eternal life
through the Gospel.
Alleluia.

GOSPEL                          Matt. 8:5–17

Many will come from the east and the west
and will take their places at table with Abraham, Isaac and Jacob in the Kingdom of Heaven.

From the Holy Gospel of our Lord Jesus Christ according to
Matthew

When Jesus arrived in Capernaum,
a centurion came to Him,
calling upon His help with the words:
“Lord,
my servant lies paralysed in my house and is in terrible pain.”
He said to him:
“I will come and heal him.”
But the centurion replied:
“Lord, I am not worthy that You should come under my roof;
but a single word from You is enough
to heal my servant.
“For though I myself am a subordinate,
I have men under my command;
and to one I say, ‘Go,’ and he goes;
and to another, ‘Come,’ and he comes;
and to my servant, ‘Do this,’ and he does it.”
When Jesus heard this, He was amazed
and said to those who were following Him:
“Truly, I say to you:
I have not found such great faith in anyone in Israel.
“I tell you,
that many will come from the east and the west
and will take their places at the table with Abraham, Isaac and Jacob
in the Kingdom of Heaven;
but the children of the Kingdom
will be cast out into the darkness;
there will be weeping and gnashing of teeth.”
And Jesus said to the centurion:
“Go:
as you have believed, so be it done for you.”
And at that very moment the servant was healed.

When Jesus had entered Peter’s house,
He found his mother-in-law lying in bed with a fever.
He touched her hand, and the fever left her;
she got up and served Him.

When evening had fallen,
many who were possessed were brought to Him;
He cast out the spirits with a word,
and He healed all who were ill, so that what had been said by the prophet Isaiah might be fulfilled:
‘He has taken away our infirmities
and borne our sicknesses.’

___________________________________________________

Laudato Si

Encyclical of

POPE FRANCIS

 

On Care for Our Common Home 

Intergenerational Justice
159. The concept of the common good also extends to future generations.
The international economic crises have inexorably revealed the harmful
effects of denying a common destiny,
from which those who will come after us
cannot be excluded. Meanwhile, one can no longer speak of
sustainable development without solidarity between the generations.
When we consider the state in which we are leaving the planet to the
future generations, we enter into a different logic, that of the
selfless gift which we receive and pass on. If the earth is given to us, we can
no longer think solely in terms of a utilitarian
criterion of efficiency and productivity for individual gain.
We are not talking here about an optional attitude, but about a fundamental
matter of justice, since the earth we have been given
also belongs to those who are yet to come. The bishops of Portugal
have urged us to take on this duty of justice:
“The environment is governed by the logic of receiving. It is a loan that
each generation receives and must pass on to the next generation”.
An integral ecology takes this broad perspective.

To be continued.
Every day at 1 am

Uitnodiging

Mag ik hiermee Uw aandacht vragen voor
het dagelijks lezen van het Evangelie?

Deze uitnodiging wil U deelgenoot maken aan de vreugde
van het evangelie. Iedereen, niemand uitgezonderd,
kan die vreugde ervaren door zijn hart open te stellen
voor de genezende werking van Gods woord.

Iedere dag beschikbaar.

Overweging

Na 598 komt de definitieve slag in 587. Na een opstand en een lange belegering worden de stad en de tempel met de grond gelijkgemaakt. De muren worden gesloopt. De ondergang is totaal Alleen de armsten blijven nog over.

EERSTE  LEZING              2 Kon. 25, 1-12

Zo werd Juda uit zijn land in ballingschap weggevoerd.

Uit het tweede Boek der Koningen

In het negende regeringsjaar van Sidkia,
in de tiende maand, op de tiende dag van de maand,
trok Nebukadnessar, de koning van Babel, in eigen persoon
met heel zijn krijgsmacht op tegen Jeruzalem;
hij sloeg er zijn kamp op en wierp er een wal omheen.
De belegering duurde tot aan het elfde regeringsjaar van Sidkia.
Op de negende dag van de maand,
toen de hongersnood al zo nijpend was geworden
dat er voor het volk van het land geen brood meer was,
werd er een bres in de stadsmuur geslagen.
Ofschoon de Chaldeeën rondom de stad lagen,
verlieten de krijgslieden ’s nachts de stad
door de poort tussen de beide muren bij de koninklijke tuin
en vluchtten in de richting van de Araba.
Het leger van de Chaldeeën zette koning Sidkia achterna
en haalde hem in op de vlakte van Jericho,
nadat zijn leger uiteengevallen was.
Zij namen de koning gevangen
en brachten hem naar de koning van Babel in Ribla.
Deze sprak het vonnis over hem uit.
De zonen van Sidkia werden voor zijn ogen afgeslacht
en vervolgens liet hij Sidkia de ogen uitsteken
en hem geboeid met twee bronzen kettingen
naar Babel wegvoeren.
In de vijfde maand, op de zevende dag van de maand
in het negentiende regeringsjaar van Nebukadnessar,
de koning van Babel,
trok Nebukadnessar,
commandant van de lijfwacht
en adjudant van de koning van Babel,
Jeruzalem binnen.
Hij stak de tempel van de Heer, het koninklijk paleis
en alle huizen van Jeruzalem in brand;
alle grote gebouwen liet hij in vlammen opgaan.
Het leger van de Chaldeeën,
dat onder bevel stond van de commandant van de lijfwacht,
sloopte de muur van Jeruzalem.
Wat van het volk in de stad nog was overgebleven,
alsook degenen die naar de koning van Babel waren overgelopen,
de rest van de bevolking,
werd door Nebuzaradan, de commandant van de lijfwacht,
in ballingschap weggevoerd.
Alleen de armsten van het volk
liet de commandant van de lijfwacht achter
om te zorgen voor wijngaarden en akkers.

Tussenzang                 Ps 137(136), 1-2, 3, 4-5, 6

Moge mijn tong in mijn mond blijven kleven
als ik aan u niet meer denk!

Wij zaten aan Babylons stromen en weenden
denkend aan Sion;
en aan de wilgen die daar staan
hingen de citers.

Onze ontvoerders vroegen gezangen,
onze verdrukkers een vrolijk lied:
zingt ons van Sion!

Zouden wij dan van de Heer kunnen zingen
hier in dit vreemde land?
Als ik, Jeruzalem, u ooit vergeet
moge mijn hand verlammen.

Moge mijn tong in mijn mond blijven kleven
als ik aan u niet meer denk;
als ik Jeruzalem zou willen ruilen
voor wat plezier.

Alleluia                             cf. Ef. 1, 17-18

Alleluia
De God van onze Heer Jezus Christus
moge ons innerlijk oog verlichten,
om te zien, hoe groot de hoop is
waartoe Hij ons roept.
Alleluia.

EVANGELIE                         Mt. 8, 1-4

Als Gij wilt, Heer, kunt Gij mij reinigen.

Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens
Matteüs

Toen Jezus van de berg was afgedaald
volgde Hem een talrijke menigte.
Een melaatse kwam naar Hem toe
en smeekte Hem op zijn knieën:
“Als Gij wilt, Heer, kunt Gij mij reinigen.”
Jezus stak de hand uit, raakte hem aan en zei:
“Ik wil, word rein.”
En terstond werd hij van zijn melaatsheid gereinigd.
Jezus sprak tot hem:
“Zorgt er voor dat ge het niemand zegt,
maar ga u laten zien aan de priester
en offer de gave die Mozes heeft voorgeschreven,
om ze het bewijs te leveren.”
___________________________________________________

Laudato Si
Encycliek van
Paus Franciscus
Over de zorg voor het gemeenschappelijke huis

158. In de huidige situatie van de wereld, waar men zoveel ongerechtigheid
tegenkomt en het aantal mensen dat terzijde wordt geschoven,
beroofd van de fundamentele mensenrechten, steeds meer toeneemt,
verandert het beginsel van het algemeen welzijn onmiddellijk als logische
en onvermijdelijke consequentie in een oproep tot solidariteit en een voorkeursoptie voor de allerarmsten. Deze optie vraagt erom de consequenties
te trekken uit de gemeenschappelijke bestemming van de goederen der
aarde, maar vereist, zoals ik heb trachten aan te tonen in de apostolische
exhortatie Evangelii gaudium, vóór alles rekening te houden met de
immense waardigheid van de arme in het licht van de diepste geloofsovertuigingen.
Men hoeft maar te kijken naar de werkelijkheid om te begrijpen
dat vandaag deze keuze een fundamentele ethische vereiste is voor een
daadwerkelijke verwerkelijking van het algemeen welzijn.

Wordt vervolgd.
Elke morgen om 7 am

 

De bijbeltekst in deze uitgave is ontleend aan De Nieuwe Bijbelvertaling,
©Nederlands Bijbelgenootschap 2004/2007.
Overwegingen uit Liturgische suggesties voor de weekdagen en de zondagen
Laudato Si Officiele nederlandse vertaling

Invitación

¿Puedo pedirle que preste atención a
la lectura diaria del Evangelio?

Esta invitación tiene por objeto hacerle partícipe de la alegría
del Evangelio. Todos, sin excepción,
pueden experimentar esa alegría abriendo su corazón
a la acción sanadora de la Palabra de Dios.

Disponible todos los días.

Consideración

Tras el año 598, en el 587 se libra la batalla decisiva. Tras una revuelta y un largo asedio, la ciudad y el templo quedan arrasados. Se derriban las murallas. La destrucción es total. Solo quedan los más pobres.

PRIMERA LECTURA               2 Reyes 25, 1-12

Así fue como Judá fue llevada al exilio, lejos de su tierra.

Del segundo libro de los Reyes

En el noveno año del reinado de Sedequías,
en el décimo mes, el décimo día del mes,
Nabucodonosor, rey de Babilonia, marchó en persona
con todo su ejército contra Jerusalén;
allí acampó y levantó un terraplén a su alrededor.
El asedio se prolongó hasta el undécimo año del reinado de Sedequías.
El noveno día del mes,
cuando la hambruna se había agudizado tanto
que ya no quedaba pan para el pueblo del país,
se abrió una brecha en la muralla de la ciudad.
Aunque los caldeos rodeaban la ciudad,
los soldados abandonaron la ciudad por la noche
por la puerta situada entre las dos murallas, junto al jardín real,
y huyeron en dirección a la Araba.
El ejército de los caldeos persiguió al rey Sedequías
y lo alcanzó en la llanura de Jericó,
después de que su ejército se hubiera desbandado.
Capturaron al rey
y lo llevaron ante el rey de Babilonia en Ribla.
Este dictó sentencia contra él.
Los hijos de Sidquías fueron masacrados ante sus ojos
y, a continuación, mandó que le sacaran los ojos a Sidquías
y que lo llevaran encadenado con dos cadenas de bronce
a Babilonia.
En el quinto mes, el séptimo día del mes,
en el decimonoveno año del reinado de Nabucodonosor,
el rey de Babilonia,
Nabucodonosor,
comandante de la guardia real
y ayudante del rey de Babilonia,
entró en Jerusalén.
Incendió el templo del Señor, el palacio real
y todas las casas de Jerusalén;
hizo arder en llamas todos los grandes edificios.
El ejército de los caldeos,
bajo el mando del comandante de la guardia real,
derribó la muralla de Jerusalén.
Lo que quedaba del pueblo en la ciudad,
así como aquellos que se habían pasado al rey de Babilonia,
el resto de la población,
fue llevado al exilio por Nebuzaradán, el comandante de la guardia real,
.
Solo a los más pobres del pueblo
dejó atrás el comandante de la guardia real
para que cuidaran de los viñedos y los campos.

Interludio                          Salmo 137 (136), 1-2, 3, 4-5, 6

¡Que se me pegue la lengua al paladar
si no me acuerdo de ti!

Nos sentábamos junto a los ríos de Babilonia y llorábamos,
pensando en Sión;
y en los sauces que allí crecen,
colgaban las cítaras.

Nuestros captores nos pedían canciones,
nuestros opresores, un canto alegre:
¡cantadnos de Sión!

¿Podríamos entonces cantar al Señor
aquí, en esta tierra extraña?
Si alguna vez, Jerusalén, te olvido,
que se me paralice la mano.

Que mi lengua se pegue a mi boca
si ya no pienso en ti;
si quisiera cambiar Jerusalén
por un poco de placer.

Aleluya                   cf. Ef. 1, 17-18

Aleluya
Que el Dios de nuestro Señor Jesucristo
ilumine nuestro ojo interior,
para que veamos cuán grande es la esperanza
a la que Él nos llama.
Aleluya.

EVANGELIO                    Mt8, 1-4

«Si quieres, Señor, puedes purificarme».

Del santo Evangelio de nuestro Señor Jesucristo según
Mateo

Cuando Jesús bajó del monte,
le seguía una gran multitud.
Se le acercó un leproso,
y, de rodillas, le suplicó:
«Si quieres, Señor, puedes purificarme».
Jesús extendió la mano, lo tocó y le dijo:
«Quiero, quédate limpio».
Y al instante quedó limpio de su lepra.
Jesús le dijo:
«Asegúrate de no decírselo a nadie,
pero ve a presentarte ante el sacerdote
y ofrece la ofrenda que Moisés prescribió,
para darles la prueba».
___________________________________________________

Laudato Si’
Encíclica del
Papa Francisco
Sobre el cuidado de la casa común

158. En la situación actual del mundo, donde se observan tantas injusticias
y donde cada vez es mayor el número de personas marginadas,
privadas de los derechos humanos fundamentales, aumenta cada vez más,
el principio del bien común se convierte inmediatamente,
como consecuencia lógica
e inevitable, en una llamada a la solidaridad y en una opción preferencial
por los más pobres. Esta opción exige extraer las consecuencias
del destino común de los bienes de la
tierra, pero requiere, como he tratado de demostrar en la exhortación apostólica Evangelii gaudium, tener en cuenta, ante todo, la
inmensa dignidad del pobre a la luz de las más profundas convicciones de fe.
Basta con observar la realidad para comprender
que, hoy en día, esta elección es un requisito ético fundamental para una
verdadera realización del bien común.

Continuará.
Cada mañana a las 2 am

El texto bíblico de esta ediciónprocedede«De Nieuwe Bijbelvertaling»,
©Nederlands Bijbelgenootschap 2004/2007.
Reflexiones extraídas de «Sugerencias litúrgicas para los días laborables y los domingos»
Laudato Si Officiele Traducción español

Invitation

May I take this opportunity to draw your attention to
the daily reading of the Gospel?

This invitation aims to share with you the joy
of the Gospel. Everyone, without exception,
can experience that joy by opening their hearts
to the healing power of God’s Word.

Available every day.

Consideration

FIRST READING                    2 Kings 25:1–12

Thus Judah was carried into exile from its land.

From the Second Book of Kings

In the ninth year of Zedekiah’s reign,
in the tenth month, on the tenth day of the month,
Nebuchadnezzar, king of Babylon, personally set out
with his entire army against Jerusalem;
he set up camp there and built a rampart around it.
The siege lasted until the eleventh year of Zedekiah’s reign.
On the ninth day of the month,
when the famine had become so severe
that there was no more bread for the people of the land,
a breach was made in the city wall.
Although the Chaldeans were encamped all round the city,
the soldiers left the city by night
through the gate between the two walls near the royal garden
and fled towards the Araba.
The Chaldean army pursued King Zedekiah
and overtook him on the plain of Jericho,
after his army had been scattered.
They took the king captive
and brought him to the king of Babylon at Riblah.
The king of Babylon pronounced judgement upon him.
Zedekiah’s sons were slaughtered before his very eyes,
and then he had Zedekiah’s eyes gouged out
and had him led away in chains, bound with two bronze chains,
to Babylon.
In the fifth month, on the seventh day of the month,
in the nineteenth year of the reign of Nebuchadnezzar,
king of Babylon,
Nebuchadnezzar,
commander of the bodyguard
and aide-de-camp to the king of Babylon,
entered Jerusalem.
He set fire to the temple of the Lord, the royal palace
and all the houses of Jerusalem;
he reduced all the great buildings to ashes.
The army of the Chaldeans,
under the command of the commander of the bodyguard,
demolished the wall of Jerusalem.
Whatever remained of the people in the city,
as well as those who had defected to the King of Babylon,
the rest of the population,
were taken into exile by Nebuzaradan, the commander of the bodyguard,
.
Only the poorest of the people
did the commander of the bodyguard leave behind
to tend the vineyards and fields.

Interludium                             Ps 137(136), 1–2, 3, 4–5, 6

May my tongue stick to the roof of my mouth
if I do not remember you!

We sat by the rivers of Babylon and wept,
thinking of Zion;
and on the willows there,
we hung our harps.

Our captors asked us for songs,
our oppressors for a cheerful tune:
‘Sing to us of Zion!’

Could we then sing of the Lord
here in this foreign land?
If I, O Jerusalem, should ever forget you,
may my hand be paralysed.

May my tongue stick to the roof of my mouth
if I think no more of you;
if I were to exchange Jerusalem
for a moment’s pleasure.

Alleluia                              cf. Eph. 1:17–18

Alleluia
May the God of our Lord Jesus Christ
enlighten our inner eye,
so that we may see how great is the hope
to which He calls us.
Alleluia.

GOSPEL                              Mt8:1–4

‘If you are willing, Lord, you can make me clean.’

From the Holy Gospel of our Lord Jesus Christ according to
Matthew

When Jesus had come down from the mountain,
a large crowd followed Him.
A leper came to Him,
and, kneeling, begged Him:
‘If You are willing, Lord, You can make me clean.’
Jesus stretched out His hand, touched him and said:
“I will; be cleansed.”
And immediately he was cleansed of his leprosy.
Jesus said to him:
“See that you tell no one,
but go and show yourself to the priest,
and offer the gift prescribed by Moses,
to provide them with proof.”
___________________________________________________

Laudato Si’
Encyclical of
Pope Francis
On Care for Our Common Home

158. In the current state of the world, where one encounters so much injustice
and the number of people who are marginalised,
deprived of their fundamental human rights, is constantly increasing,
the principle of the common good immediately becomes, as a logical
and inevitable consequence, a call to solidarity and a preferential option
for the poorest of the poor. This option calls for us to draw the necessary conclusions from the common destination of the earth’s goods, but requires,
as I have sought to demonstrate in the apostolic
exhortation *Evangelii gaudium*, above all to take into account the
immense dignity of the poor in the light of the deepest convictions of faith.
One need only look at reality to understand
that today this choice is a fundamental ethical requirement for the
genuine realisation of the common good.

To be continued.
Every morning at 1 am

The Bible passage in this edition is taken fromThe New Bible Translation,
©Nederlands Bijbelgenootschap 2004/2007.
Reflections from Liturgical Suggestions for Weekdays and Sundays
Laudato Si Official english translation