http://kerkengeloof.wordpress.com

Miércoles de Semana Santa

Conmemoración del sufrimiento de Jesús.
Los últimos 7 días de la Cuaresma

Invitación

¿Puedo pedirle que preste atención a…
la lectura diaria del Evangelio?

Esta invitación tiene por objeto hacerle partícipe de la alegría del Evangelio.
Todos, sin excepción,
pueden experimentar esa alegría abriendo su corazón
a la acción sanadora de la palabra de Dios.

Disponible todos los días.

Consideración

Tras Juan, tenemos la versión de la traición según Mateo. Se cita claramente a Judas como«uno de los doce». Es un elegido del Señor, quien entrega a su maestro. Esto ha sido, a lo largo de toda la historia del cristianismo, el mayor escándalo posible. ¿Cuál fue el motivo? ¿La codicia? Juan sugiere que Judas era un ladrón y también Mateo escribe:«¿Qué me daréis si os lo entrego?». Pero quizá Judas también se sintió decepcionado por un Mesías que no tomó el poder y no expulsó a los romanos. Sea como fuere, el hecho de la traición está ahí; algo así no se inventa.
¡Ay del discípulo que traiciona a su maestro!

PRIMERA LECTURA                Is. 50, 4-9a

No aparté mi rostro de quienes me insultaban y me escupían.

Del profeta Isaías

El Señor me ha dado
la lengua de un buen discípulo,
para que pueda hablar a los desanimados.
Por la mañana me despierta para hablar,
por la mañana me despierta para escuchar,
para que oiga lo que oye un discípulo.
El Señor Dios me ha hablado
y no me he resistido,
no he retrocedido.
Ofrecí mi espalda a quienes me golpeaban,
mis mejillas a quienes me arrancaban la barba
y no aparté mi rostro
de quienes me insultaban y me escupían.
El Señor Dios me ayudará:
Por eso no quedaré en vergüenza.
¡Él está a mi lado, mi defensor!
¿Quién se atreve a acusarme?
¡Enfrentémonos!
¿Quién es mi adversario? ¡Que se acerque a mí!
¡El Señor es mi ayudador!
¿Quién me condena?

INTERLUDIO                      Sal. 69(68), 8-10, 21bcd-22, 31, 33-34

Escúchame, porque eres misericordioso, Señor,
ahora es el tiempo de la gracia.

Por ti he soportado toda afrenta,
aunque el rubor de la vergüenza se me subiera a la cara.
Me he convertido en un extraño para mis parientes,
mis propios hermanos ya no me reconocen.
El cuidado de tu casa me ha consumido,
sobre mí cayó el escarnio de quienes te escarnecen.

La afrenta me ha quebrantado el corazón,
insoportables son los insultos.
Esperé en vano compasión,
consuelo, pero no los encontré.
Pusieron veneno en mi comida,
saciaron mi sed con vinagre.

Alabaré el nombre de Dios en mi canto,
le daré gracias por todas partes.
Mirad, los humildes, y alegraos,
animáos, todos los que buscáis a Dios.
Dios escucha lo que le pide el pobre,
no se olvida de sus cautivos.

VERSÍCULO ANTES DEL EVANGELIO

Rindamos homenaje a nuestro Rey,
pues solo Él ha mostrado misericordia
por nuestra culpa.

EVANGELIO                      Mt. 26, 14-25

El Hijo del Hombre se va, como está escrito de Él,
pero ¡ay del hombre por quien Él es entregado!

Del santo evangelio de nuestro Señor Jesucristo según
Mateo

En aquellos días, uno de los doce,
llamado Judas Iscariote,
se dirigió a los sumos sacerdotes y les dijo:
«¿Qué me daréis si os lo entrego?»
Le pagaron treinta piezas de plata.
Y desde entonces,
buscaba una oportunidad propicia para entregarlo.
El primer día de la fiesta de los panes sin levadura,
los discípulos se acercaron a Jesús y le preguntaron:
«¿Dónde quieres que preparemos la cena de Pascua para ti?»
Él respondió:
«Id a la ciudad y decid a tal y tal:
El Maestro os hace saber:
Mi hora se acerca;
quiero celebrar la cena de Pascua con mis discípulos en vuestra casa».
Los discípulos hicieron como Jesús les había mandado,
y prepararon la cena de Pascua.
Cuando cayó la noche,
se sentó a la mesa con los doce discípulos.
Durante la cena, dijo:
«En verdad os digo:
uno de vosotros me va a entregar».
Profundamente afligidos, uno tras otro comenzaron a preguntarle:
«¿No seré yo, Señor?»
Él respondió:
«El que mete la mano en el plato conmigo
me entregará.
«El Hijo del Hombre se va,
como está escrito de Él,
pero ¡ay de aquel
por quien el Hijo del Hombre es entregado!
«¡Sería mejor para él, ese hombre,
que no hubiera nacido!».
Judas, su traidor, también tomó la palabra y dijo:
«¿No seré yo, Rabí?».
Él le respondió:
«Tú lo dices».

________________________________________________________

Laudato Si

Encíclica de

EL PAPA FRANCISCO

74. La experiencia del exilio en Babilonia provocó una crisis espiritual
que condujo a una profundización de la fe en Dios. Así,
el pueblo fue animado a recuperar la esperanza en medio de su
desafortunada situación. Siglos más tarde, en otro momento de prueba y
persecución, cuando el Imperio Romano intentaba imponer un dominio absoluto,
los fieles encontraron de nuevo consuelo y esperanza al aumentar su confianza
en el Dios todopoderoso, y cantaban: «Grandes y maravillosas
son tus obras, Señor, Dios Todopoderoso. Justos y veraces son tus
caminos» (Ap. 15, 3). Si Dios ha podido crear el universo de la nada,
también puede intervenir en este mundo y vencer cualquier forma de mal.
La injusticia, por tanto, no es invencible.

Continuará…
Todos los días a las 2 am

 

El texto bíblico de esta edición está tomado deLa Nueva Traducción de la Biblia,
©Sociedad Bíblica Neerlandesa 2004/2007.

Reflexiones extraídas de Sugerencias litúrgicas para los días de la semana y los domingos
Laudato Si. Traducción oficial al español
_____________________________________________________________________________

Wednesday of Holy Week

Commemorating the suffering of Jesus.
The last 7 days of Lent

Invitation

May I take this opportunity to draw your attention to
the daily reading of the Gospel?

This invitation aims to share with you the joy of the Gospel. Everyone, without exception,
can experience that joy by opening their heart
to the healing power of God’s word.

Available every day.

Consideration

Following John, we have the account of the betrayal in Matthew’s version. Judas is clearly referred to as‘one of the twelve’. He is one chosen by the Lord, who betrays his master. Throughout the entire history of Christianity, this is the greatest possible scandal. What was the motive? Greed? John suggests that Judas was a thief, and Matthew also writes:‘What will you give me if I hand him over to you?’. But Judas may also have been disillusioned with a Messiah who did not seize power and did not drive out the Romans. Be that as it may, the fact of the betrayal remains; one does not simply invent such a thing. Woe to the disciple who betrays his master.

FIRST READING                      Isa. 50, 4-9a

I did not turn my face away from those who reviled me and spat upon me.

From the Prophet Isaiah

The Lord has given me
the tongue of a disciple,
so that I may speak to the faint-hearted.
In the morning he rouses me to speak,
in the morning he rouses me to listen,
so that I may hear what a disciple hears.
The Lord God has spoken to me,
and I have not resisted,
I have not turned back.
I offered my back to those who struck me,
my cheeks to those who plucked out my beard,
and I did not turn my face away
from those who reviled me and spat upon me.
The Lord God will help me:
Therefore I shall not be put to shame.
He stands by my side, my defender!
Who dares to accuse me?
Let us face one another!
Who is my adversary? Let him come forward against me!
The Lord is my helper!
Who can prove me guilty?

INTERLUDIUM                               Ps. 69(68), 8-10, 21bcd-22, 31, 33-34

Hear me, for You are merciful, Lord,
now is the time of grace.

For Your sake I have endured every insult,
though shame rose to my face.
I have become a stranger to my own kin,
my own brothers no longer recognise me.
The care of Your house has worn me out,
the scorn of those who scorn You has fallen upon me.

The insult has broken my heart,
the taunts are unbearable.
I waited in vain for compassion,
for comfort, but I found none.
They put poison in my food,
they quenched my thirst with vinegar.

I will praise God’s Name in my song,
praise Him gratefully wherever I go.
Look to me, you who are lowly, and rejoice,
take heart, all you who seek God.
God listens to what a poor man asks of Him,
He does not forget His prisoners.

VERSES BEFORE THE GOSPEL

Let us pay homage to our King,
for He alone has shown mercy
for our sins.

GOSPEL                         Mt. 26:14-25

The Son of Man is going, as it is written of Him,
but woe to the man by whom He is betrayed!

From the Holy Gospel of our Lord Jesus Christ according to
Matthew

At that time, one of the Twelve,
named Judas Iscariot,
went to the chief priests and said:
“What will you give me if I hand Him over to you?”
They paid him thirty pieces of silver.
And from that time on,
he looked for an opportunity to hand Him over.
On the first day of the Feast of Unleavened Bread,
the disciples came to Jesus and asked:
“Where do you want us to prepare the Passover meal for you?”
He replied:
“Go into the city and tell so-and-so:
The Master says:
My hour is near;
I wish to celebrate the Passover with my disciples at your house.”
The disciples did as Jesus had instructed them,
and prepared the Passover meal.
When evening had fallen,
He sat down with the twelve disciples.
During the meal He said:
“Truly, I tell you:
one of you will betray Me.”
Deeply distressed, one after another they began to ask Him:
“Surely it is not I, Lord?”
He replied:
“The one who dips his hand into the dish with Me
will betray Me.
“The Son of Man is indeed going away,
as it is written of Him,
but woe to the man
by whom the Son of Man is betrayed!
“It would be better for him, that man,
if he had never been born!”
Judas, his betrayer, also spoke up and said:
“Surely it is not I, Rabbi?”
He replied to him:
“You have said so.”

________________________________________________________

Laudato Si

Encyclical of

POPE FRANCIS

74. The experience of exile in Babylon brought about a spiritual
crisis which led to a deepening of faith in God. Thus
the people were urged, in the midst of their unfortunate situation, to
rediscover hope. Centuries later, at another time of trial and
persecution, when the Roman Empire sought to impose absolute rule,
the faithful once again found comfort and hope by strengthening their trust
in the almighty God, and they sang: “Great and marvellous
are your deeds, Lord, God Almighty. Righteous and true are your
ways” (Rev. 15:3). If God was able to create the universe out of nothing,
He can also intervene in this world and overcome every form of evil.
Injustice is therefore not invincible.

To be continued
Every day at 1 am

 

The Bible text in this edition is taken fromThe New Bible Translation,
©Nederlands Bijbelgenootschap 2004/2007.

Reflections from Liturgical Suggestions for Weekdays and Sundays
Laudato Si Official English translation
_____________________________________________________________________________

Dinsdag in de goede week

 

Laatste  dagen van de vastentijd

Uitnodiging

Mag ik hiermee Uw aandacht vragen voor
het dagelijks lezen van het Evangelie?

Deze uitnodiging wil U deelgenoot maken aan de vreugde
van het evangelie. Iedereen, niemand uitgezonderd,
kan die vreugde ervaren door zijn hart open te stellen
voor de genezende werking van Gods woord.

Elke dag ter beschikking

Overweging
Na de ontmaskering van Judas, de verrader, zegt het vierde evangelie: Judas ging terstond weg. “Het was nacht”. Dit is geen zijdelingse toevallige informatie in de zin van “het was intussen al donker geworden”. De zin is diep geladen. Judas treedt het rijk der duisternis binnen. Juist daarop vallen de woorden: ” “Nu is de Mensenzoon verheerlijkt”. Het vierde evangelie ziet lijden, dood en verrijzenis als één geheel. Jezus treedt de eindfase binnen waarin God uiteindelijk triomfeert.

 

EERSTE LEZING                     Jes. 49, 1-6

Ik maak u tot een licht voor de heidenen, zodat mijn heil tot de grenzen der aarde zal gaan.

Uit de Profeet Jesaja

Gij eilanden, luistert naar mij!

Spitst uw oren, verre volken!
Van de moederschoot af heeft de Heer mij geroepen,
mijn naam heeft Hij al genoemd van de moederschoot af.
Hij heeft van mijn mond een scherpsnijdend zwaard gemaakt
en mij beschut met de schaduw van zijn hand.
Hij heeft mij een spitse pijl gemaakt
en mij in zijn koker geborgen.
Hij heeft mij gezegd :
“Mijn dienaar zijt gij,
Israël, door wie Ik mijn glorie ga vinden.”
Maar ik zei :
“Vruchteloos heb ik gezwoegd,
mijn kracht verging in leegte en wind,
maar toch behartigt de Heer mijn recht,
en komt mijn beloning van God.”
Thans echter heeft de Heer gesproken,
die mij van de moederschoot af tot zijn dienaar gevormd heeft
om Jakob terug te brengen naar Hem
en Israël van de ondergang te redden.
Ik sta bij de Heer in ere
en mijn God is mijn sterkte.
Hij heeft mij gezegd :
“Gij zijt niet alleen mijn dienaar
om Jakobs stammen op te richten
en de gespaarden van Israël terug te brengen.
“Ik maak u nu ook tot een licht voor de heidenen,
zodat mijn heil tot de grenzen der aarde zal gaan.”

TUSSENZANG                    Ps. 71(70), 1-2, 3-4a, 5-6ab, 15, 17

Ik zal uw rechtvaardigheid prijzen.

Tot U, Heer, neem ik mijn toevlucht,
stel mij toch nimmer teleur.
Gij zijt rechtvaardig, red en bevrijd mij,
luister en kom mij te hulp.

Wees mij een vluchtoord, een veilige plaats ;
mijn rots en mij burcht zijt Gij altijd geweest.
Bevrijd mij, mijn God, uit de handen der zondaars.

Want Gij, mijn God, Gij zijt mijn verwachting,
mijn hoop zijt Gij, Heer, sinds mijn vroegste jeugd.
Vanaf de moederschoot steun ik op U,
Gij waart mijn beschermer sinds mijn geboorte.

Ik zal uw rechtvaardigheid prijzen,
uw bijstand de hele dag.
Van jongsaf heb ik het ondervonden,
en nu nog prijs ik uw daden.

 

VERS VOOR HET EVANGELIE

Brengen wij hulde aan onze Koning.
Gehoorzaam aan de Vader
werd Hij weggebracht naar het kruis,
als een argeloos lam dat naar de slachtbank wordt geleid.

 

EVANGELIE               Joh. 13, 21-33.36-38

Eén van u zal Mij overleveren. Nog eer de haan kraait zult gij Mij driemaal verloochend hebben.

Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens
Johannes

In die tijd toen Jezus met zijn leerlingen aan tafel aanlag
werd Hij ontroerd en bevestigde :
“Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u :
Een van u zal Mij overleveren.”
De leerlingen keken elkaar aan,
in het onzekere wie Hij bedoelde.
Een van de leerlingen,
degene die door Jezus bemind werd,
lag dicht tegen Jezus aan.
Simon Petrus gaf hem een teken en vroeg hem :
“Wie bedoelt Hij?”
Toen leunde deze tegen Jezus’ borst en zei :
“Heer, wie is het?”
Jezus antwoordde :
“Hij is het
aan wie Ik het stuk brood zal geven dat Ik ga indopen.”
Na het stuk brood te hebben ingedoopt
reikte Hij het toe aan Judas Iskariot.
En toen Judas dit had aangenomen
voer de satan in hem.
Jezus zei hem :
“Wat gij te doen hebt
doe dat spoedig.”
Maar niemand van de aanliggenden
begreep waarom Hij dit tot hem zei.
Omdat Judas de beurs hield,
meenden sommigen dat Jezus hem opdroeg :
Koop wat wij voor het feest nodig hebben,
of dat hij iets aan de armen moest geven.
Toen hij het stuk brood had aangenomen
ging hij terstond weg.
Het was nacht.

Na zijn vertrek zei Jezus :
“Nu is de Mensenzoon verheerlijkt
en God is verheerlijkt in Hem.
“Als God in Hem verheerlijkt is
zal God ook Hem in zichzelf verheerlijken,
ja, Hij zal Hem spoedig verheerlijken.
“Kindertjes, nog maar kort zal Ik bij u zijn.
“Gij zult Mij zoeken, en zoals Ik tot de Joden gezegd heb :
Waar Ik heenga kunt gij niet komen,
zo zeg Ik het thans tot u.
Simon Petrus zei Hem :
“Heer, waar gaat Gij naar toe?”
Jezus gaf hem ten antwoord :
“Waar Ik heenga kunt gij Mij nu niet volgen,
later wel.”
Petrus vroeg Hem :
“Heer, waarom kan ik U niet terstond volgen?
“Mijn leven zal ik voor U geven.”
Jezus antwoordde:
“Uw leven zult gij voor Mij geven ?
“Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u :
Nog eer de haan kraait
zult gij Mij driemaal verloochend hebben.”


Laudato Si

Encycliek van

PAUS FRANCISCUS 

Over de zorg voor het gemeenschappelijk huis

73. De geschriften van de profeten nodigen ertoe uit om op moeilijke
ogenblikken kracht te hervinden door naar de machtige God te kijken die
het heelal heeft geschapen. De oneindige macht van God leidt er niet toe
dat wij zijn vaderlijke tederheid moeten ontberen, omdat zich in Hem
genegenheid en kracht verenigen. In werkelijkheid houdt iedere gezonde
spiritualiteit tegelijkertijd in dat men de goddelijke liefde ontvangt en met
vertrouwen de Heer aanbidt om zijn oneindige macht. In de Bijbel is de
God die bevrijdt en redt, dezelfde als de God die het heelal heeft geschapen,
en deze twee wijzen van goddelijk handelen zijn nauw en onlosmakelijk
met elkaar verbonden. “Ach, God mijn Heer! Gij hebt de hemel en de
aarde gemaakt in uw grote macht, met opgestoken arm. Niets is onmogelijk
voor U […] Gij hebt uw volk, Israël, uit Egypte gevoerd met tekenen en
wonderen” (Jer. 32, 17.21). “De Heer is een God van eeuwigheid, Hij heeft
de verste hoeken der aarde geschapen. Hij wordt niet moe noch uitgeput,
zijn inzicht is niet te doorgronden. Hij geeft aan de vermoeide weer sterkte,
aan de onvermogende een overvloed van kracht” (Jes. 40, 28b-29).

Wordt vervolgd
Elke dag om 7 am

 

De bijbeltekst in deze uitgave is ontleend aan De Nieuwe Bijbelvertaling,
©Nederlands Bijbelgenootschap 2004/2007.

Overwegingen uit Liturgische suggesties voor de weekdagen en de zondagen
Laudato Si Officiële Nederlandse vertaling

___________________________________________________________________

 

Martes de Semana Santa

 

Últimos días de Cuaresma

Invitación

¿Puedo pedirle que preste atención a
la lectura diaria del Evangelio?

Esta invitación tiene por objeto hacerle partícipe de la alegría del Evangelio.
Todos, sin excepción,
pueden experimentar esa alegría abriendo su corazón
a la acción sanadora de la palabra de Dios.

Disponible todos los días

Consideración
Tras la revelación de Judas, el traidor, el cuarto Evangelio dice: Judas se marchó inmediatamente. «Era de noche». No se trata de una información secundaria y casual en el sentido de «entretanto ya había anochecido». La frase tiene un profundo significado. Judas entra en el reino de las tinieblas. Justo en ese momento se pronuncian las palabras: «Ahora el Hijo del Hombre ha sido glorificado». El cuarto evangelio ve el sufrimiento, la muerte y la resurrección como un todo. Jesús entra en la fase final en la que Dios triunfa definitivamente.

PRIMERA LECTURA                     Is. 49, 1-6

Te haré luz para las naciones, para que mi salvación llegue hasta los confines de la tierra.

Del profeta Isaías

¡Escuchadme, islas!

¡Agudizad el oído, pueblos lejanos!
Desde el seno materno me llamó el Señor,
desde el seno materno ya me dio mi nombre.
Hizo de mi boca una espada afilada
y me protegió con la sombra de su mano.
Me hizo una flecha afilada
y me guardó en su aljaba.
Me ha dicho:
«Tú eres mi siervo,
Israel, por quien hallaré mi gloria».
Pero yo dije:
«En vano me he esforzado,
mi fuerza se ha desvanecido en el vacío y el viento,
pero aún así el Señor defiende mi derecho,
y mi recompensa viene de Dios».
Ahora, sin embargo, ha hablado el Señor,
quien desde el seno materno me formó como su siervo
para traer a Jacob de vuelta a Él
y salvar a Israel de la ruina.
Gozo de estima ante el Señor,
y mi Dios es mi fortaleza.
Él me ha dicho:
«No eres solo mi siervo
para levantar a las tribus de Jacob
y traer de vuelta a los sobrevivientes de Israel.
«Ahora también te hago luz para las naciones,
para que mi salvación llegue hasta los confines de la tierra».

INTERLUDIO                    Sal. 71(70), 1-2, 3-4a, 5-6ab, 15, 17

Alabaré tu justicia.

En ti, Señor, me refugio;
no me decepciones jamás.
Tú eres justo; sálvame y líbrame;
escucha y ven en mi ayuda.

Sé para mí un refugio, un lugar seguro;
siempre has sido mi roca y mi fortaleza.
Líbrame, Dios mío, de las manos de los pecadores.

Porque Tú, Dios mío, Tú eres mi esperanza,
Tú eres mi esperanza, Señor, desde mi más tierna infancia.
Desde el seno materno me apoyo en Ti,
Tú has sido mi protector desde mi nacimiento.

Alabaré tu justicia,
tu ayuda durante todo el día.
Desde mi juventud lo he experimentado,
y aún hoy alabo tus obras.

VERSÍCULO ANTES DEL EVANGELIO

Rindamos homenaje a nuestro Rey.
Obediente al Padre,
fue llevado a la cruz,
como un cordero inocente conducido al matadero.

EVANGELIO                          Jn   13, 21-33.36-38

Uno de vosotros me entregará. Antes de que cante el gallo, me habrás negado tres veces.

Del santo evangelio de nuestro Señor Jesucristo según
Juan

En aquel tiempo, cuando Jesús se sentó a la mesa con sus discípulos,
se conmovió y afirmó:
«En verdad, en verdad os digo:
uno de vosotros me entregará».
Los discípulos se miraron unos a otros,
sin saber a quién se refería.
Uno de los discípulos,
el que Jesús amaba,
estaba recostado junto a Jesús.
Simón Pedro le hizo una señal y le preguntó:
«¿A quién se refiere?»
Entonces este se inclinó hacia el pecho de Jesús y dijo:
«Señor, ¿quién es?»
Jesús respondió:
«Es aquel
a quien le dé el trozo de pan que voy a mojar».
Después de mojar el trozo de pan,
se lo entregó a Judas Iscariote.
Y cuando Judas lo hubo tomado,
Satanás entró en él.
Jesús le dijo:
«Lo que tengas que hacer,
hazlo pronto».
Pero ninguno de los que estaban allí presentes
entendió por qué le decía esto.
Como Judas era el encargado de la bolsa,
algunos pensaron que Jesús le ordenaba:
«Compra lo que necesitamos para la fiesta»,
o que debía dar algo a los pobres.
Cuando tomó el trozo de pan,
se marchó inmediatamente.
Era de noche.

Tras su partida, Jesús dijo:
«Ahora el Hijo del Hombre ha sido glorificado,
y Dios ha sido glorificado en Él.
«Si Dios ha sido glorificado en Él,
Dios también lo glorificará en sí mismo,
sí, lo glorificará pronto.
«Hijitos, ya no estaré mucho tiempo con vosotros.
«Me buscaréis, y como he dicho a los judíos:
Adonde yo voy, vosotros no podéis ir,
así os lo digo ahora a vosotros.
Simón Pedro le dijo:
«Señor, ¿adónde vas?»
Jesús le respondió:
«Adonde yo voy, ahora no podéis seguirme,
pero más tarde sí».
Pedro le preguntó:
«Señor, ¿por qué no puedo seguirte ahora mismo?
Daré mi vida por ti».
Jesús respondió:
«¿Darás tu vida por mí?
En verdad, en verdad te digo:
Antes de que cante el gallo,
me habrás negado tres veces».


Laudato Si

Encíclica de

EL PAPA FRANCISCO 

Sobre el cuidado de la casa común

73. Los escritos de los profetas nos invitan a recuperar fuerzas en los momentos difíciles
mirando al Dios poderoso que ha creado el universo. El poder infinito de Dios no implica
que debamos privarnos de su ternura paterna, ya que en Él
se unen el amor y la fuerza. En realidad, toda espiritualidad sana implica al mismo
tiempo recibir el amor divino y adorar con confianza al Señor por su poder infinito.
En la Biblia, el Dios que libera y salva es el mismo Dios que ha creado el universo,
y estas dos formas de actuar divina están estrechamente y de manera indisoluble
unidas entre sí. «¡Ay, Dios mío, Señor! Tú has creado el cielo y la
tierra con tu gran poder, con brazo extendido. Nada es imposible
para ti […] Tú sacaste a tu pueblo, Israel, de Egipto con señales y
milagros» (Jer. 32, 17.21). «El Señor es un Dios eterno, Él ha creado
los rincones más lejanos de la tierra. No se cansa ni se agota,
su sabiduría es insondable. Da nuevas fuerzas al cansado,
al débil, una abundancia de vigor» (Is. 40, 28b-29).

Continuará…
Todos los días a las 2 am

 

El texto bíblico de esta edición está tomado deLa Nueva Traducción de la Biblia,
©Sociedad Bíblica Neerlandesa 2004/2007.

Reflexiones extraídas de Sugerencias litúrgicas para los días de la semana y los domingos
Laudato Si Traducción oficial al español

___________________________________________________________________

Tuesday of Holy Week

 

The final days of Lent

Invitation

May I take this opportunity to draw your attention to:
the daily reading of the Gospel?

This invitation aims to share with you the joy of the Gospel. Everyone, without exception,
can experience that joy by opening their heart
to the healing power of God’s word.

Available every day

Considration
After the unmasking of Judas, the betrayer, the Fourth Gospel says: Judas went away immediately. “It was night”. This is not incidental information in the sense of “it had, meanwhile, already grown dark”. The sentence is deeply charged. Judas enters the realm of darkness. It is precisely at this point that the words fall: “Now the Son of Man is glorified”. The fourth Gospel sees suffering, death and resurrection as a single whole. Jesus enters the final phase in which God ultimately triumphs.

FIRST READING                        Isa. 49, 1-6

I will make you a light to the nations, so that my salvation may reach the ends of the earth.

From the Prophet Isaiah

O islands, listen to me!

Prick up your ears, distant nations!
From the womb the Lord has called me,
He has named me from the womb.
He has made my mouth a sharp sword
and sheltered me in the shadow of His hand.
He has made me a sharp arrow
and hidden me in His quiver.
He said to me:
“You are my servant,
Israel, through whom I shall be glorified.”
But I said:
“I have toiled in vain,
my strength has been spent in emptiness and wind,
yet the Lord upholds my cause,
and my reward comes from God.”
Now, however, the Lord has spoken,
who formed me from the womb to be his servant
to bring Jacob back to him
and to save Israel from destruction.
I am honoured in the sight of the Lord,
and my God is my strength.
He has said to me:
“You are not only my servant
to raise up the tribes of Jacob
and to bring back the survivors of Israel.
“I now also make you a light to the nations,
so that my salvation may reach to the ends of the earth.”

RESPONSORIAL                     Ps. 71(70), 1-2, 3-4a, 5-6ab, 15, 17

I will praise your righteousness.

To you, Lord, I take refuge;
please do not let me down.
You are just; save and deliver me;
listen and come to my aid.

Be my refuge, a place of safety;
You have always been my rock and my fortress.
Deliver me, my God, from the hands of sinners.

For You, my God, You are my hope;
You have been my hope, Lord, since my earliest childhood.
From my mother’s womb I have relied on You;
You have been my protector since my birth.

I will praise Your righteousness,
Your help all day long.
From my youth I have known this,
and even now I praise Your deeds.

VERSES BEFORE THE GOSPEL

Let us pay homage to our King.
Obedient to the Father,
He was led away to the cross,
like a lamb led to the slaughter.

GOSPEL                        John 13, 21–33, 36–38

One of you will betray Me. Before the cock crows, you will have denied Me three times.

From the Holy Gospel of our Lord Jesus Christ according to
John

At that time, whilst Jesus was reclining at table with his disciples,
He was deeply moved and declared:
“Truly, truly, I say to you:
One of you will betray Me.”
The disciples looked at one another,
uncertain whom He meant.
One of the disciples,
the one whom Jesus loved,
was reclining close to Jesus.
Simon Peter gave him a sign and asked him:
“Who does He mean?”
Then he leaned against Jesus’ chest and said:
“Lord, who is it?”
Jesus replied:
“It is he
to whom I will give the piece of bread that I am about to dip.”
After dipping the piece of bread,
He handed it to Judas Iscariot.
And when Judas had taken it,
Satan entered into him.
Jesus said to him:
“What you have to do,
do it quickly.”
But none of those sitting at the table
understood why He said this to him.
Since Judas was in charge of the money,
some thought that Jesus was telling him:
‘Buy what we need for the feast,’
or that he should give something to the poor.
When he had taken the piece of bread,
he went out at once.
It was night.

After he had gone, Jesus said:
“Now the Son of Man is glorified,
and God is glorified in Him.
“If God is glorified in Him,
God will also glorify Him in Himself,
yes, He will glorify Him soon.
“Little children, I shall be with you but a little while longer.
“You will seek Me, and just as I said to the Jews:
‘Where I am going, you cannot come,’
so I say to you now.”
Simon Peter said to Him:
“Lord, where are You going?”
Jesus answered him:
“Where I am going, you cannot follow Me now,
but you will later.”
Peter asked Him:
“Lord, why can I not follow You now?
“I will lay down my life for You.”
Jesus replied:
“Will you lay down your life for Me?
“Truly, truly, I say to you:
Before the cock crows,
you will have denied Me three times.”


Laudato Si

Encyclical of

POPE FRANCIS 

On Care for Our Common Home

73. The writings of the prophets invite us to draw strength in difficult
moments by looking to the mighty God who created the universe. God’s
infinite power does not mean that we must lack his fatherly tenderness,
for in him tenderness and power are united. In reality, every healthy spirituality
involves both receiving divine love and, with confidence, adoring the Lord for
his infinite power. In the Bible, the God who liberates and saves is the
same God who created the universe, and these two modes of divine action
are closely and inseparably linked. “Ah, God my Lord! You have made heaven and the
earth in your great power, with outstretched arm. Nothing is impossible
for You […] You led your people, Israel, out of Egypt with signs and
wonders” (Jer. 32:17, 21). “The Lord is a God of eternity; He has created the
farthest corners of the earth. He does not grow weary or faint;
His understanding is unfathomable. He gives strength to the weary, and to
the powerless an abundance of strength” (Isa. 40:28b–29).

To be continued…
Every day at 1 am

The Bible text in this edition is taken fromThe New Bible Translation,
©Nederlands Bijbelgenootschap 2004/2007.

Reflections from Liturgical Suggestions for Weekdays and Sundays
Laudato Si Official English translation

___________________________________________________________________

Maandag in de goede week

Herdenken van het lijden van Jezus. Hoogtepunt Kerkelijk jaar.
Laatste 7 dagen van de vastentijd.

Uitnodiging

Mag ik hiermee Uw aandacht vragen voor
het dagelijks lezen van het Evangelie?

Deze uitnodiging wil U deelgenoot maken aan de vreugde
van het evangelie. Iedereen, niemand uitgezonderd,
kan die vreugde ervaren door zijn hart open te stellen
voor de genezende werking van Gods woord.

Elke dag ter beschikking

Overweging

Hier hebben we een eigenaardig verhaal dat ook Matteüs en Marcus vermelden.De plaats is Bethanié,het tijdstip heel dicht bij het paasfeest. Er is het huis van Simon, de melaatse, er is heel kostbare nardusbalsum, volgens Marcus wel driehonderd denariën waard. Er is de verwijzing naar de armen en naar het balsemen van het dode lichaam.
Maar dan wordt Maria degenen die Jezus voeten wast en droogt met de haren. De ontstemden worden hier vervangen door de figuur van Judas, en tenslotte voegt Johannes eraan toe dat gans het huis vervuld werd van de geur. Alles, en vooral de laatste bemerking, beklemtoont de uitzonderlijke identiteit van Jezus. Johannes onderstreept wie ze in hun midden mogen ontvangen, De tekstroept ook ons op te beseffen wie in ons midden komt.

Hij roept niet, en op straat verheft hij zijn stem niet.

Uit de Profeet Jesaja                    Js 42, 1-7

Zo spreekt de Heer :

“Dit is mijn Dienaar die Ik ondersteun,
mijn uitverkorene in wie Ik behagen schep :
De gerechtigheid laat hij stralen over de volken.
“Hij roept niet, hij schreeuwt niet
en op straat verheft hij zijn stem niet.
“Het geknakte riet zal hij niet breken,
de kwijnende vlaspit niet doven,
in waarheid zal hij de gerechtigheid laten stralen.
“Onvermoeid en ongebroken
zal hij op aarde gerechtigheid laten zegevieren :
De verre kusten zien uit naar zijn leer.”
Zo spreekt God de Heer,
Hij, die het uitspansel schiep en het spande,
die de aarde en haar gewassen uitspreidde,
die de mensen daarop adem gaf
en een geest aan allen die er zich bewegen :
“Ik, de Heer, roep u in gerechtigheid,
Ik neem u bij de hand en waak over u
en maak u voor de mensen tot het teken van mijn verbond
en tot een licht voor de volken.
“Blinden zult gij de ogen openen,
gevangenen uit hun kerker bevrijden
en uit de gevangenis allen die in duisternis zitten.”

TUSSENZANG               Ps. 27(26), 1, 2, 3, 13-14

De Heer is mijn licht en mijn leidsman.

De Heer is mijn licht en mijn leidsman,
wie zou ik vrezen ;
de Heer is de schuts van mijn leven,
voor wie zou ik bang zijn?

Al stormen boosdoeners aan om mij te verslinden ;
mijn vijanden struikelen, al mijn bestrijders bezwijken.
Al staan zij in slagorde voor mij, ik ben niet bevreesd,
al voeren zij oorlog met mij, toch blijf ik vertrouwen.

Ik reken er nog op tijdens mijn leven
de weldaden van de Heer te ervaren.
Ziet uit naar de Heer en houd dapper stand,
wees moedig van hart en vertrouw op de Heer.

 

VERS VOOR HET EVANGELIE

Brengen wij hulde aan onze Koning,
want Hij alleen heeft barmhartigheid betoond
voor onze schuld.

 

EVANGELIE                      Joh. 12, 1-11

Laat haar begaan. Zij heeft dit gebruik onderhouden vooruitlopend op mijn begrafenis.

Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens
Johannes

Zes dagen voor Pasen kwam Jezus te Betanië,
waar Lazarus woonde
die Hij uit de doden had opgewekt.
Men gaf daar een maaltijd te zijner ere.
Marta bediende
en Lazarus was een van degenen die met Hem aanlagen.
Maria nu nam een pond nardusbalsem,
echte en heel kostbare,
zalfde daarmee Jezus’ voeten
en droogde ze met haar haren af.
Het huis hing vol balsemgeur.
Daarop zei Judas Iskariot, een van zijn leerlingen,
dezelfde die Hem zou overleveren :
“Waarom is die balsem niet voor driehonderd denaries verkocht
en het geld aan de armen gegeven ?”
Hij zei dat niet omdat hij bezorgd was voor de armen,
maar omdat hij een dief was
en uit de beurs die hij bewaarde wegnam wat erin kwam.
Jezus echter zei :
“Laat haar begaan.
“Zij heeft dit gebruik onderhouden
vooruitlopend op de dag van mijn begrafenis.
“Want de armen houdt gij altijd bij u,
Mij echter niet altijd.”

Intussen waren heel veel Joden te weten gekomen
dat Jezus daar was
en kwamen erheen,
niet alleen omwille van Jezus
maar ook om Lazarus te zien
die Hij uit de doden had opgewekt.
De hogepriesters besloten toen ook Lazarus uit de weg te ruimen,
omdat om hem veel Joden wegliepen en in Jezus geloofden.


Laudato Si

Encycliek van

PAUS FRANCISCUS 

Over de zorg voor het gemeenschappelijk huis

72. De psalmen nodigen de mens herhaaldelijk uit om God de Schepper
te prijzen, Hij die “de aarde uitstrekte over het water, want eeuwig is zijn
genade” (Ps. 136, 6). Maar ook de andere schepselen nodigen uit tot
lofprijzing: “Zon en maan, verheerlijkt Hem, prijst Hem, stralende sterren.
Looft Hem, hoogste hemeltransen, water dat boven het uitspansel staat.
Laat hen nu prijzen de naam van de Heer, want zijn bevel heeft hen allen
geschapen” (Ps. 148, 3-5). Wij bestaan niet alleen door de macht van God,
maar vóór Hem en met Hem. Daarom aanbidden wij Hem.

Wordt vervolgd
Elke dag om 7 am

 

De bijbeltekst in deze uitgave is ontleend aan De Nieuwe Bijbelvertaling,
©Nederlands Bijbelgenootschap 2004/2007.

Overwegingen uit Liturgische suggesties voor de weekdagen en de zondagen
Laudato Si Officiële Nederlandse vertaling

__________________________________________________________________________

 

Lunes de Semana Santa

Conmemoración del sufrimiento de Jesús. Momento culminante del año litúrgico.
Últimos siete días de la Cuaresma.

Invitación

¿Puedo pedirle que preste atención a
la lectura diaria del Evangelio?

Esta invitación tiene por objeto hacerle partícipe de la alegría del Evangelio.
Todos, sin excepción,
pueden experimentar esa alegría abriendo su corazón
a la acción sanadora de la palabra de Dios.

Disponible todos los días

Consideración

Aquí tenemos una historia peculiar que también mencionan Mateo y Marcos. El lugar es Betania, el momento muy cercano a la fiesta de Pascua. Está la casa de Simón, el leproso, hay un bálsamo de nardo muy preciado, que según Marcos vale hasta trescientos denarios. Hay una referencia a los pobres y al embalsamamiento del cuerpo muerto.
Pero entonces María es quien lava los pies de Jesús y los seca con su cabello. Los descontentos son sustituidos aquí por la figura de Judas, y finalmente Juan añade que toda la casa se llenó del aroma. Todo, y sobre todo la última observación, subraya la identidad excepcional de Jesús. Juan destaca a quién tienen el privilegio de acoger en su seno. El texto nos exhorta también a ser conscientes de quién viene a nuestro seno.

No clama, ni alza la voz en las calles.

Del profeta Isaías                             Is 42, 1-7

Así dice el Señor:

«Este es mi Siervo a quien sostengo,
mi Elegido en quien me complazco:
Hará resplandecer la justicia entre las naciones.
«No clama, no grita,
ni alza su voz en las calles.
«No quebrará la caña quebrada,
ni apagará la mecha que se consume;
en verdad hará resplandecer la justicia.
«Sin cansarse ni desmayar,
hará triunfar la justicia en la tierra:
Las costas lejanas esperan su enseñanza.»
Así habla el Señor Dios,
Él, que creó el firmamento y lo extendió,
que extendió la tierra y sus cosechas,
que dio aliento a los hombres
y un espíritu a todos los que se mueven en ella:
«Yo, el Señor, te llamo en justicia,
os tomo de la mano y velo por vosotros,
y os hago para los hombres señal de mi alianza,
y luz para las naciones.
«A los ciegos les abriréis los ojos,
liberaréis a los cautivos de sus mazmorras,
y de la prisión a todos los que están en tinieblas».

INTERLUDIO                          Sal . 27(26), 1, 2, 3, 13-14

El Señor es mi luz y mi guía.

El Señor es mi luz y mi guía,
¿a quién temería?
El Señor es el escudo de mi vida,
¿de quién tendría miedo?

Aunque los malhechores se abalancen sobre mí para devorarme,
mis enemigos tropiezan, todos mis adversarios caen.
Aunque se pongan en formación contra mí, no temeré;
aunque me hagan la guerra, seguiré confiando.

Espero, mientras viva,
experimentar las bondades del Señor.
Esperad en el Señor y manteneos firmes;
sed valientes de corazón y confiad en el Señor.

VERSÍCULO ANTES DEL                     EVANGELIO

Rindamos homenaje a nuestro Rey,
pues solo Él ha mostrado misericordia
por nuestra culpa.

EVANGELIO                              Jn 12, 1-11

Déjala. Ella ha guardado esta costumbre en previsión de mi sepultura.

Del santo evangelio de nuestro Señor Jesucristo según
Juan

Seis días antes de la Pascua, Jesús llegó a Betania,
donde vivía Lázaro,
a quien Él había resucitado de entre los muertos.
Allí le ofrecieron una comida en su honor.
Marta servía,
y Lázaro era uno de los que comían con Él.
María, entonces, tomó una libra de bálsamo de nardo,
auténtico y muy costoso,
ungió con él los pies de Jesús
y los secó con su cabello.
La casa se llenó del aroma del bálsamo.
Entonces dijo Judas Iscariote, uno de sus discípulos,
el mismo que iba a entregarlo:
«¿Por qué no se vendió este perfume por trescientos denarios
y se dio el dinero a los pobres?»
No lo dijo porque se preocupara por los pobres,
sino porque era un ladrón
y se llevaba lo que entraba en la bolsa que él guardaba.
Pero Jesús dijo:
«Déjala en paz.
Ella ha reservado esto
en previsión del día de mi sepultura.
Porque a los pobres siempre los tenéis con vosotros,
pero a mí no siempre».

Mientras tanto, muchos judíos se habían enterado
de que Jesús estaba allí
y acudieron,
no solo por Jesús,
sino también para ver a Lázaro,
a quien Él había resucitado de entre los muertos.
Los sumos sacerdotes decidieron entonces eliminar también a Lázaro,
porque por su causa muchos judíos se apartaban de ellos y creían en Jesús.


Laudato Si

Encíclica de

EL PAPA FRANCISCO 

Sobre el cuidado de la casa común

72. Los salmos invitan repetidamente al hombre a alabar a Dios Creador,
aquel que «extendió la tierra sobre las aguas, porque eterna es su
misericordia» (Sal 136, 6). Pero también las demás criaturas invitan a la alabanza:
«Sol y luna, glorificadle; alabadle, estrellas resplandecientes.
Alabadle, cumbres celestiales, aguas que están sobre el firmamento.
Que ahora alaben el nombre del Señor, pues su mandato los ha creado a todos»
(Sal. 148, 3-5). No solo existimos por el poder de Dios,
sino ante Él y con Él. Por eso le adoramos.

Continuará
Todos los días a las 7 am

 

El texto bíblico de esta edición está tomado deLa Nueva Traducción de la Biblia,
©Sociedad Bíblica Neerlandesa 2004/2007.

Reflexiones extraídas de Sugerencias litúrgicas para los días de la semana y los domingos
Laudato Si. Traducción oficial al español

__________________________________________________________________________

Monday of Holy Week

Commemoration of the suffering of Jesus. The highlight of the church year.
The last 7 days of Lent.

Invitation

May I take this opportunity to draw your attention to
the daily reading of the Gospel?

This invitation aims to share with you the joy of the Gospel. Everyone, without exception,
can experience that joy by opening their heart
to the healing power of God’s word.

Available every day

Consideration:

Here we have a peculiar story that Matthew and Mark also mention. The setting is Bethany, the time very close to the Passover feast. There is the house of Simon the leper, there is very costly nard, worth as much as three hundred denarii according to Mark. There is the reference to the poor and to the anointing of the dead body.
But then Mary becomes the one who washes and dries Jesus’ feet with her hair. The disgruntled are replaced here by the figure of Judas, and finally John adds that the whole house was filled with the fragrance. Everything, and especially the last remark, emphasises the exceptional identity of Jesus. John underlines who they are privileged to receive in their midst. The text also calls on us to realise who comes into our midst.

He does not call out, nor does he raise his voice in the streets.

From the Prophet Isaiah                       Isaiah 42:1-7

Thus says the Lord:

“This is my Servant whom I uphold,
my Chosen One in whom I delight:
He shall bring justice to the nations.
“He does not cry out, he does not shout,
nor does he raise his voice in the streets.
“He will not break the bruised reed,
nor quench the smouldering wick;
in truth he will bring justice to light.
“Untiring and unbroken,
he will bring justice to triumph on earth:
The distant shores look forward to his teaching.”
Thus says the Lord God,
He who created the firmament and stretched it out,
who spread out the earth and its crops,
who breathed life into the people upon it
and a spirit into all who move upon it:
“I, the Lord, call you in righteousness,
I take you by the hand and watch over you,
and make you a sign of my covenant to the people,
and a light to the nations.
“You shall open the eyes of the blind,
set the prisoners free from their dungeons,
and from prison all who sit in darkness.”

RESPONSORIAL PSALM                   Ps . 27(26), 1, 2, 3, 13-14

The Lord is my light and my guide.

The Lord is my light and my guide;
whom shall I fear?
The Lord is the shield of my life;
of whom shall I be afraid?

Though evildoers assail me to devour me,
my enemies shall stumble, all my adversaries shall fall.
Though they draw up battle lines against me, I shall not fear;
though they wage war against me, I shall still be confident.

I am confident that in my lifetime
I shall see the goodness of the Lord.
Look to the Lord and be steadfast;
be of good courage and trust in the Lord.

VERSES BEFORE THE                       GOSPEL

Let us pay homage to our King,
for He alone has shown mercy
for our sins.

GOSPEL                                   John 12:1-11

Let her alone. She has kept this custom in preparation for my burial.

From the Holy Gospel of our Lord Jesus Christ according to
John

Six days before the Passover, Jesus came to Bethany,
where Lazarus lived,
whom He had raised from the dead.
A dinner was held there in his honour.
Martha served,
and Lazarus was one of those reclining at table with him.
Now Mary took a pound of nard,
pure and very costly,
anointed Jesus’ feet with it,
and wiped them with her hair.
The house was filled with the fragrance of the ointment.
Then Judas Iscariot, one of his disciples,
the very one who was to betray him, said:
“Why was this perfume not sold for three hundred denarii,
and the money given to the poor?”
He did not say this because he cared for the poor,
but because he was a thief,
and he used to help himself to what was put into the common purse.
But Jesus said:
“Leave her alone.
She has kept this for
the day of my burial.
For you always have the poor with you,
but you do not always have me.”

Meanwhile, a great many Jews had learnt
that Jesus was there
and came to the place,
not only because of Jesus,
but also to see Lazarus,
whom He had raised from the dead.
The chief priests then decided to get rid of Lazarus as well,
because many Jews were turning away from them and believing in Jesus.


Laudato Si

Encyclical of

POPE FRANCIS 

On Care for Our Common Home

72. The Psalms repeatedly invite humanity to praise God the Creator,
He who “spread out the earth upon the waters, for his mercy endures for ever”
(Ps. 136:6). But the other creatures too invite us to
praise: “Sun and moon, glorify Him; praise Him, shining stars.
Praise Him, highest heavens, waters above the firmament.
Let them now praise the name of the Lord, for His command created them all”
(Ps. 148:3–5). We exist not only by the power of God,
but before Him and with Him. That is why we worship Him.

To be continued
Every day at 1am

 

The Bible text in this edition is taken fromThe New Bible Translation,
©Nederlands Bijbelgenootschap 2004/2007.

Reflections from Liturgical Suggestions for Weekdays and Sundays
Laudato Si Official English translation

__________________________________________________________________________

Palmzondag – Passie van de Heer

 

Palmzondag is de laatste dag van de vastenperiode en de eerste dag van de Goede Week

Uitnodiging

Mag ik hiermee Uw aandacht vragen voor
het dagelijks lezen van het Evangelie?

Deze uitnodiging wil U deelgenoot maken aan de vreugde
van het evangelie. Iedereen, niemand uitgezonderd,
kan die vreugde ervaren door zijn hart open te stellen
voor de genezende werking van Gods woord.

Elke dag ter beschikking

 

Openingswoord

De voorbije weken hebben we ons voorbereid op het paasfeest.
Vandaag staan we klaar om de Heer te begroeten.
Met groene palmen in de hand wuiven we Hem toe en jubelen het uit:
‘Hosanna, Zoon van David, gezegend Hij die komt in de naam van de Heer!
De Koning van de vrede zal voor ons uit gaan,
maar de weg die Hij heeft gekozen is niet de meest eenvoudige.
De triomf van Jezus’ intocht maakt algauw plaats voor laster en verraad.
Palmzondag stelt ons voor de keuze:
haken we af door al die tegenstand
of blijven we Jezus volgen in de moeilijke momenten van lijden en dood?
In dit uur zien we hoe groot Jezus’ vertrouwen is in de liefde van de Vader.
Hij neemt ons mee op een weg van liefde tot het uiterste,
die voorbij het graf zal uitmonden in het nieuwe licht van Pasen


EERSTE LEZING      Jes. 50, 4-7

Mijn gezicht heb ik niet afgewend van wie Mij smaadden
maar ik weet dat ik niet te schande zal worden.

Uit de profeet Jesaja    

God de Heer heeft mij de gave van het woord geschonken:
Ik versta het de ontmoedigden moed in te spreken.
Elke morgen spreekt Hij zijn woord,
elke morgen richt Hij het woord tot mij
en ik luister met volle overgave.
God de Heer heeft tot mij gesproken
en ik heb mij niet verzet,
ik ben niet teruggedeinsd.
Mijn rug bood ik aan wie mij sloegen,
mijn wangen aan wie mij de baard uitrukten,
en mijn gezicht heb ik niet afgewend
van wie mij smaadden en mij bespuwden.
God de Heer zal mij helpen:
Daarom zal ik niet beschaamd staan
en zal ik geen spier vertrekken.
Ja, ik weet dat ik niet te schande zal worden.

Antwoordpsalm                 Ps. 22(21), 8-9, 17-18a, 19-20, 23-24

Keervers
Mijn God, mijn God, waarom verlaat Gij mij?

Ze lachen met mij, allen die mij zien,
ze grijnzen en ze schudden met het hoofd.
“Hij steunt toch op de Heer? Laat die hem redden
en hem bevrijden, als Hij hem bemint”.

Een meute honden jaagt mij op,
een bende booswichten houdt mij omsingeld.
Mijn handen en mijn voeten hebben zij doorboord,
mijn beenderen kan ik wel tellen.

Nu delen zij mijn kleren onderling
en dobbelen om mijn gewaad.
Ach, Heer, houd U niet ver van mij,
mijn steun, kom haastig om mij bij te staan.

Uw Naam zal ik verheerlijken onder mijn broeders,
uw lof verkondigen voor heel het volk.
Gij, dienaars van de Heer, verheerlijkt Hem,
heel het geslacht van Jakob, brengt Hem hulde.

TWEEDE LEZING                Fil. 2, 6-11

Christus heeft zich vernederd, daarom heeft God Hem hoog verheven.

Uit de brief van de heilige apostel Paulus aan de christenen van
Filippi

Broeders en zusters,

Hij die bestond in goddelijke majesteit,
heeft zich niet willen vastklampen
aan de gelijkheid met God.
Hij heeft zichzelf ontledigd
en het bestaan van een slaaf op zich genomen.
Hij is aan de mensen gelijk geworden.
En als mens verschenen,
heeft Hij zich vernederd,
door gehoorzaam te worden tot de dood,
tot de dood aan het kruis.
Daarom heeft God Hem hoog verheven
en Hem de naam verleend
die boven alle namen is.
Opdat bij het noemen van zijn Naam
zich iedere knie zou buigen
in de hemel, op aarde en onder de aarde;
en iedere tong zou belijden,
tot eer van God de Vader:
Jezus Christus is de Heer.

Vers voor het evangelie              Fil. 2, 8-9

Lof en eer zij U, Heer Jezus.
Christus is voor ons gehoorzaam geworden tot de dood,
tot de dood aan een kruis.
Daarom heeft God Hem hoog verheven
en Hem de naam verleend die boven alle namen is.
Lof en eer zij U, Heer Jezus

EVANGELIE               Mt.  26, 14-27,66

Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens
Matteüs

In die tijd ging een van de twaalf,
Judas Iskariot geheten,
naar de hogepriesters en zei:
“Wat wilt ge mij geven als ik u Jezus in handen speel?”
Zij betaalden hem dertig zilverlingen uit.
En van toen af
zocht hij een gunstige gelegenheid om Jezus over te leveren.

Op de eerste dag van het ongedesemde brood
kwamen de leerlingen Jezus vragen:
“Waar wilt Gij dat wij het paasmaal voor U gereed maken?”
Hij antwoordde:
“Gaat naar de stad en zegt aan die en die:
De Meester laat weten:
Mijn uur is nabij;
bij u wil Ik met mijn leerlingen het paasmaal houden.”
De leerlingen deden zoals Jezus hun had opgedragen
en maakten het paasmaal gereed.

Toen de avond gevallen was,
lag Hij met de twaalf leerlingen aan.
Onder de maaltijd sprak Hij:
“Voorwaar, Ik zeg u:
een van u zal Mij overleveren.”
Smartelijk getroffen, begon de een na de ander Hem te vragen:
“Ik ben het toch niet, Heer?”
Hij antwoordde:
“Die met Mij zijn hand in de schotel steekt,
zal Mij overleveren.
“Wel gaat de Mensenzoon heen
zoals van Hem geschreven staat,
maar wee de mens
door wie de Mensenzoon wordt overgeleverd!
“Het zou beter voor hem zijn
als hij niet geboren was, die mens!”
Judas, zijn verrader, nam ook het woord en zei:
“Ik ben het toch niet, Rabbi?”
Hij antwoordde hem:
“Gij zegt het”.

Onder de maaltijd nam Jezus brood,
sprak de zegen uit, brak het
en gaf het aan zijn leerlingen, met de woorden:
“Neemt, eet;
dit is mijn lichaam.”
Daarna nam Hij de beker,
en, na het spreken van het dankgebed,
reikte Hij hun die toe met de woorden:
“Drinkt allen hieruit,
want dit is mijn bloed van het Verbond,
dat voor velen vergoten wordt tot vergeving van zonden.
“Maar Ik zeg u:
Van nu af
zal Ik niet meer drinken van wat de wijnstok voortbrengt
tot op de dag waarop Ik het met u, nieuw, zal drinken
in het Koninkrijk van mijn Vader.”
Nadat zij de lofzang gezongen hadden,
gingen zij naar de Olijfberg.

Toen sprak Jezus tot hen:
“In deze nacht zult ge allen aanstoot aan Mij nemen.
“Want er staat geschreven:
Ik zal de herder slaan
en de schapen van de kudde zullen verstrooid worden.
“Maar na mijn verrijzenis zal Ik u voorgaan naar Galilea.”
Toen zei Petrus:
“Al zouden allen aanstoot aan U nemen, ik nooit.”
Jezus zei:
“Voorwaar, Ik zeg u:
nog deze nacht,
voor het kraaien van de haan,
zult gij Mij driemaal verloochenen.”
Petrus antwoordde Hem:
“Al moest ik met U sterven,
in geen geval zal ik U verloochenen”.
In diezelfde geest spraken ook al de leerlingen.

Toen Jezus
met hen aan een landgoed kwam dat Getsemane heette,
sprak Hij tot zijn leerlingen:
“Blijft hier zitten, terwijl Ik ginds ga bidden”.
Petrus en de twee zonen van Zebedeüs
nam Hij echter met zich mee.
Toen sprak Hij tot hen:
“Ik ben bedroefd tot stervens toe.
“Blijft hier en waakt met Mij.”
Nadat Hij een weinig verder was gegaan,
wierp Hij zich plat ter aarde en bad:
“Mijn Vader, als het mogelijk is,
laat deze beker Mij voorbij gaan.
“Maar toch: niet zoals Ik wil,
maar zoals Gij wilt”.
Toe ging Hij naar zijn leerlingen en vond hen in slaap;
en Hij sprak tot Petrus:
“Ging het dan uw krachten te boven
één uur met Mij te waken?
“Waakt en bidt, dat gij niet op de bekoring ingaat.
“De geest is wel gewillig, maar het vlees zwak”.
Hij verwijderde zich voor de tweede keer en weer bad Hij:
“Vader, als het niet mogelijk is
dat die beker voorbij gaat zonder dat Ik hem drink:
dat dan uw wil geschiede”
En teruggekomen vond Hij hen weer in slaap
want hun oogleden waren zwaar.
Hij liet hen met rust,
ging weer heen en bad voor de derde maal
nogmaals met dezelfde woorden.
Daarna ging Hij naar zijn leerlingen en sprak tot hen:
“Slaapt dan maar door en rust uit!
“Nu is het uur gekomen waarop de Mensenzoon
wordt overgeleverd in de handen van zondaars.
“Staat op, laten we gaan; mijn verrader is nabij”.
Hij was nog niet uitgesproken of daar kwam Judas,
een van de twaalf,
vergezeld van een grote bende met zwaarden en knuppels,
gestuurd door de hogepriesters en de oudsten van het volk.
Zijn verrader had een teken met hen afgesproken
door te zeggen:
“Die ik zal kussen, Hij is het; grijpt Hem”.
Hij ging recht op Jezus af en zei:
“Gegroet Rabbi”,
en hij kuste Hem.
Jezus sprak tot hem:
“Vriend, zijt ge daarvoor hier?”
Toen kwamen zij naar voren,
grepen Jezus vast en maakten zich van Hem meester.
Maar een van Jezus’ gezellen greep naar zijn zwaard, trok het
en sloeg met één houw de knecht van de hogepriester het oor af.
Toen sprak Jezus tot hem:
“Steek uw zwaard weer op zijn plaats.
“Want allen die naar het zwaard grijpen,
zullen door het zwaard omkomen.
“Of meent ge soms
dat Ik niet de hulp van mijn Vader kan inroepen,
die Mij dan aanstonds
meer dan twaalf legioenen engelen ter beschikking zou stellen?
“Maar hoe zouden dan de Schriften in vervulling gaan
die zeggen dat het zo gebeuren moet?”
Nu richtte Jezus zich tot de bende:
“Als tegen een rover
zijt ge uitgetrokken met zwaarden en knuppels
om Mij gevangen te nemen.
“Dagelijks zat Ik in de tempel te onderrichten
en toch hebt gij Mij niet gegrepen.
“Maar dit alles is geschied
opdat de Schriften van de profeten in vervulling zouden gaan.”
Toen lieten alle leerlingen Hem in de steek en namen de vlucht.

Nu zij Jezus in hun macht hadden,
voerden zij Hem naar de hogepriester Kajafas,
waar de Schriftgeleerden en de oudsten bijeengekomen waren.
Petrus bleef Hem op een afstand volgen
tot aan het paleis van de hogepriester;
hij ging naar binnen en zette zich neer bij het dienstvolk
om te zien hoe het af zou lopen.
De hogepriester en het hele Sanhedrin
zochten naar een schijngetuigenis tegen Jezus
om Hem ter dood te kunnen brengen,
maar ze vonden er geen,
ofschoon er vele valse getuigen optraden.
Tenslotte echter kwamen er twee verklaren:
“Die man daar heeft beweerd:
Ik kan de tempel van God afbreken
en in drie dagen weer opbouwen.”
Toen stond de hogepriester op en sprak tot Hem:
“Geeft Ge geen antwoord?
“Wat getuigen deze mensen tegen U?”
Maar Jezus bleef zwijgen.
Toen sprak de hogepriester tot Hem:
“Ik bezweer U bij de levende God
ons te zeggen of Gij de Christus zijt,
de Zoon van God.”
Jezus gaf hem ten antwoord:
“Gij zegt het.
“Maar Ik zeg u:
vanaf nu
zult ge de Mensenzoon
zien zitten aan de rechterhand van de Macht
en komen op de wolken des hemels”.
Toen scheurde de hogepriester zijn kleed en riep uit:
“Hij heeft God gelasterd;
waartoe hebben we nog getuigen nodig?
“Gij hebt nu toch de godslastering gehoord!
“Wat denkt gij daarvan?”
Zij antwoordden:
“Hij verdient de doodstraf.”
Daarop spuwden zij Hem in het gezicht
en sloegen Hem met de vuist;
anderen sloegen Hem met een stok, terwijl ze zeiden:
“Wees nu eens voor ons profeet, Messias:
wie is het die U geslagen heeft?”
Intussen zat Petrus op de open binnenplaats.
Hier trad een dienstmeisje op Hem toe en zei:
“Jij was ook bij Jezus de Galileeër.”
Maar hij ontkende het waar allen bij waren en zei:
“Ik weet niet wat je bedoelt.”
Hierna ging hij naar het poortgebouw,
maar een ander dienstmeisje merkte hem op
en zei tot de aanwezigen:
“Die daar was bij Jezus de Nazoreeër!”
Hij ontkende opnieuw met een eed:
“Ik ken die mens niet.”
Even daarna kwamen de omstanders dichterbij
en zeiden tot Petrus:
“Waarachtig, jij bent er ook een van!
“Het is duidelijk aan je spraak te horen.”
Toen begon hij te vloeken en te zweren:
“Ik ken die mens niet.”
Onmiddellijk daarop kraaide een haan.
En Petrus herinnerde zich het woord van Jezus, die gezegd had:
“Voor het kraaien van de haan
zult ge Mij driemaal verloochenen.”
Hij ging naar buiten en begon bitter te wenen.

Bij het aanbreken van de morgen
kwamen alle hogepriesters en oudsten van het volk
in vergadering bijeen
en spraken over Jezus het doodvonnis uit.
Geboeid leidde men Hem weg
en men leverde Hem uit aan de landvoogd Pilatus.

Toen Judas, zijn verrader, zag dat Jezus veroordeeld was,
kreeg hij wroeging,
en bracht de dertig zilverlingen
terug bij de hogepriesters en ouderlingen, met de woorden:
“Ik heb misdaan door onschuldig bloed te verraden”.
Maar zij antwoordden:
“Wat gaat ons dat aan?
“Dat is uw zaak”.
Toen gooide hij de zilverlingen in de tempel en liep weg.
Hij ging heen en verhing zich.
De hogepriesters raapten de geldstukken op en zeiden:
“Wij mogen die niet bij de tempelschat doen,
want het is bloedgeld.”
En zij besloten er het land van de pottenbakker mee te kopen
om daar de vreemdelingen te begraven.
Daarom kreeg dit stuk land de naam van Bloedakker
en zo heet het nog.
Aldus ging in vervulling wat de profeet Jeremia gezegd had:
zij namen de dertig zilverlingen,
de prijs waarop Hij geschat is,
geschat door zonen van Israël,
en gaven die voor de akker van de pottenbakker,
zoals de Heer mij opgedragen had.

Jezus werd voor de landvoogd geleid
en deze stelde Hem de vraag:
“Zijt Gij de koning der joden?”
Jezus antwoordde:
“Gij zegt het”.
Op de beschuldigingen,
door de hogepriesters en de oudsten tegen Hem ingebracht,
gaf Hij geen enkel antwoord.
Toen zei Pilatus tot Hem:
“Hoort Gij niet wat ze allemaal tegen U inbrengen?”
Maar Hij gaf hem geen antwoord, op welk punt dan ook,
zodat de landvoogd hoogst verbaasd was.

De landvoogd was gewoon bij elk feest één gevangene,
naar keuze van het volk, vrij te laten.
Men had juist een beruchte gevangene,
een zekere Barabbas.
Nu zij daar toch bijeen waren, sprak Pilatus tot hen:
“Wie wilt ge dat ik u zal vrijlaten,
Barabbas of Jezus die Christus genoemd wordt?”
Hij wist heel goed dat men Hem uit nijd had uitgeleverd.
Terwijl hij op zijn rechterstoel gezeten was,
stuurde zijn vrouw hem de boodschap:
“Laat u niet in met deze rechtschapen mens,
want ik heb vannacht in een droom
veel om Hem moeten doorstaan.”
Maar de hogepriesters en de oudsten haalden het volk over
Barabbas te kiezen, en Jezus te doen sterven.
De landvoogd nam weer het woord en sprak tot hen:
“Wie van de twee wilt ge dat ik u vrijlaat?
Ze zeiden:
“Barabbas!”
Pilatus vroeg hun:
“Wat zal ik dan doen met Jezus, die Christus genoemd wordt?
Zij riepen allen:
“Aan het kruis met Hem!”
Hij hernam:
“Wat voor kwaad heeft Hij dan gedaan?”
Maar zij schreeuwden nog harder:
“Aan het kruis met Hem!”
Toen Pilatus zag dat hij niets verder kwam
maar dat er veeleer tumult ontstond,
liet hij water brengen
en waste ten overstaan van het volk zijn handen
terwijl hij verklaarde:
“Ik ben onschuldig aan het bloed van deze rechtschapen man,
gij moet het zelf maar verantwoorden.”
Heel het volk riep terug:
“Zijn bloed kome over ons en onze kinderen!”
Daarop liet hij, omwille van hen, Barabbas vrij,
maar Jezus liet hij geselen
en gaf Hem over om gekruisigd te worden.

Toen namen de soldaten van de landvoogd
Jezus mee in het pretorium
en verzamelden de hele afdeling rondom Hem.
Zij trokken Hem zijn kleren uit
en hingen Hem een rode mantel om.
Ook vlochten ze een kroon van doorntakken,
zetten die op zijn hoofd
en gaven Hem een rietstok in de rechterhand.
Dan vielen ze voor Hem op de knieën
en bespotten Hem met de woorden:
“Gegroet, koning der joden!”
Ze bespuwden hem,
pakten de rietstok en sloegen Hem op het hoofd.
Nadat zij hun spel met Hem gedreven hadden,
ontdeden ze Hem van de mantel,
trokken Hem zijn eigen kleren weer aan
en voerden Hem weg ter kruisiging.

Toen ze de stad uitgingen,
ontmoetten ze een Cyreneeër, Simon genaamd,
en vorderden hem tot het dragen van Jezus’ kruis.
Gekomen op een plaats die Golgota genoemd wordt
-dat wil zeggen Schedelplaats –
gaven ze hem met alsem gemengde wijn te drinken;
Hij proefde ervan, maar wilde niet drinken.
Nadat ze Hem gekruisigd hadden,
verdeelden ze zijn kleren onder elkaar, door er om te dobbelen;
en daar neergezeten, bleven ze de wacht bij Hem houden.

Boven zijn hoofd
bracht men een opschrift aan
met de reden van zijn veroordeling:
Dit is Jezus,
de koning der joden.
Samen met Hem werden ook twee rovers gekruisigd,
de een rechts, de ander links.

Voorbijgangers hoonden Hem,
terwijl ze het hoofd schudden en zeiden:
“Gij daar, die de tempel afbreekt
en in drie dagen weer opbouwt,
red Uzelf;
als Gij de Zoon van God zijt,
kom dan van dat kruis af!”
In dezelfde geest zeiden de hogepriesters
met de schriftgeleerden en oudsten spottend:
“Anderen heeft Hij gered, maar zichzelf kan Hij niet redden.
Hij is toch de koning van Israël!
“Laat Hem nu van het kruis afkomen,
dan zullen we in Hem geloven.
laat Die Hem nu bevrijden als Hij behagen in Hem heeft.
“Hij heeft immers gezegd: Ik ben de Zoon van God!”
zelfs de rovers die samen met Hem gekruisigd waren,
voegden Hem soortgelijke beschimpingen toe.

Vanaf het zesde uur viel er duisternis over het hele land
tot aan het negende uur toe.
Omstreeks het negende uur riep Jezus met luide stem uit:
“Eli, Eli, lama sabaktani!”
Dat wil zeggen:
Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten?
Enkelen uit de omstanders die het hoorden, zeiden:
“Hij roept om Elia!”
Onmiddellijk daarop ging een van hen een spons halen,
drenkte die in zure wijn,
stak ze op een rietstok en bood Hem te drinken.
Maar de anderen zeiden:
“Laat dat!
“Wij willen eens zien of Elia Hem komt redden.”
Jezus slaakte andermaal een luide kreet
en gaf de geest.

(Hier knielen allen gedurende enige tijd.)

En zie,
het voorhangsel van de tempel
scheurde van boven tot onder in tweeën,
de aarde beefde en de rotsen spleten.
De graven gingen open
en de lichamen van vele heilige mensen die ontslapen waren,
stonden op.
na zijn verrijzenis kwamen zij uit de graven
en gingen naar de heilige stad
waar zij aan velen verschenen.
De honderdman en zij die met hem bij Jezus de wacht hielden,
werden bij het zien van de aardbeving en wat verder gebeurde,
door een grote vrees bevangen en zeiden:
“Waarlijk, Hij was een Zoon van God.”
Er waren ook vele vrouwen bij, die op een afstand toekeken;
zij waren Jezus vanuit Galilea gevolgd
om voor Hem te zorgen.
Onder hen bevonden zich Maria Magdalena,
Maria, de moeder van Jakobus en Jozef,
en de moeder van de zonen van Zebedeus.

Toen het avond was geworden, kwam een rijk man,
een zekere Jozef van Arimatéa,
die zich ook als leerling bij Jezus had aangesloten.
Hij was naar Pilatus gegaan
en had om het lichaam van Jezus gevraagd.
Daarop had Pilatus bevolen het te geven.
Jozef nam het lichaam,
wikkelde het in smetteloze lijkwade
en legde het in zijn graf
dat hij pas in de rots had laten uithouwen.
Nadat hij een grote steen voor de ingang van het graf gerold had,
ging hij heen.
Maria Magdalena en de andere Maria waren erbij
en zaten tegenover het graf.

De volgende dag,
dat is dus na de voorbereidingsdag,
gingen de hogepriesters en Farizeeën
gezamenlijk naar Pilatus en zeiden:
“Heer, wij herinneren ons
dat die bedrieger toen hij nog leefde, gezegd heeft:
Na drie dagen zal Ik verrijzen.
“Geef daarom order
de veiligheid van het graf te verzekeren, tot de derde dag toe;
zijn leerlingen mochten Hem anders eens komen stelen
en aan het volk zeggen:
Hij is van de doden verrezen.
“Dit laatste bedrog zou nog erger zijn dan het eerste”.
Pilatus zei hun:
“Ge kunt een wacht krijgen.
“Neem dan maar uw veiligheidsmaatregelen
zoals gij u die gedacht hebt.”
Zij gingen heen
en verzekerden de veiligheid van het graf
door de steen te verzegelen
en de wacht erbij te plaatsen.

____________________________________________________________________________________

 

Laudato Si

Encycliek van

PAUS FRANCISCUS

Over de zorg voor het gemeenschappelijk huis

71. Ook al “was de boosheid van de mensen toegenomen” (Gen. 6, 5) en
“kreeg” God “spijt dat Hij de mens op aarde had gemaakt” (vgl. Gen. 6, 6),
toch heeft God door Noach, die nog zuiver en rechtschapen bleef, besloten
een weg tot redding te openen. Zo heeft Hij de mensheid de mogelijkheid
van een nieuw begin gegeven. Een goede mens is nodig, wil er hoop zijn!
De bijbelse traditie stelt duidelijk vast dat dit eerherstel de herontdekking
van en het respect voor het ritme dat door de hand van de Schepper in de
natuur is gelegd, met zich meebrengt. Dat toont bijvoorbeeld het sabbatgebod.
De zevende dag rustte God uit van al zijn werken. God gaf Israël de
opdracht dat iedere zevende dag moest worden gevierd als een dag van
rust, een sabbat (vgl. Gen. 2, 2-3; Ex. 16, 23; 20, 10). Anderzijds werd ook
ieder zevende jaar een sabbatjaar voor Israël en zijn land vastgesteld (vgl.
Lev. 25, 1-4), waarin men het land volkomen rust gunde, niet zaaide en
alleen het noodzakelijke oogstte om te overleven en gastvrijheid te bieden
(vgl. Lev. 25, 4-6). Ten slotte vierde men na verloop van zeven sabbatjaren,
dat wil zeggen negen en veertig jaar, het jobeljaar, het jaar van de universele
vergeving en het jaar dat “iedereen wordt hersteld in zijn vroegere
bezit en terugkeert naar zijn familie” (Lev. 25, 10). De ontwikkeling van
deze wetgeving heeft getracht het evenwicht en de gelijkheid in de relaties
van de mens met de ander en het land waar hij leefde en werkte, te waarborgen.
Maar tegelijkertijd was er een erkenning van het feit dat een gave
van het land met zijn vruchten het hele volk toebehoort. Zij die het gebied
bebouwden en bewaakten, moesten de vruchten ervan delen, in het bijzonder
met de armen, de weduwen, de wezen en de vreemdelingen. “Als gij uw
oogst van het land haalt, moogt gij uw akker niet tot de rand afmaaien en
wat is blijven liggen niet bijeenrapen. Gij moogt in uw wijngaard geen
nalezing houden en de afgevallen druiven niet bijeenrapen. Dat alles is
bestemd voor de arme en de vreemdeling” (Lev. 19, 9-10).

Wordt vervolgd
Elke dag om 7 am

 

De bijbeltekst in deze uitgave is ontleend aan De Nieuwe Bijbelvertaling,
©Nederlands Bijbelgenootschap 2004/2007.

Overwegingen uit Liturgische suggesties voor de weekdagen en de zondagen
Laudato Si Officiële Nederlandse vertaling
_____________________________________________________________________________

 

 

 

Domingo de Ramos – Pasión del Señor

 

El Domingo de Ramos es el último día de la Cuaresma y el primer día de la Semana Santa

Invitación

¿Puedo aprovechar esta ocasión para llamar su atención sobre
la lectura diaria del Evangelio?

Esta invitación quiere hacerle partícipe de la alegría
del Evangelio. Todos, sin excepción,
puede experimentar esa alegría abriendo su corazón
a la acción sanadora de la palabra de Dios.

Disponible todos los días

 

Palabras de apertura

En las últimas semanas nos hemos preparado para la fiesta de Pascua.
Hoy estamos listos para recibir al Señor.
Con palmas verdes en la mano, le saludamos y aclamamos:
«¡Hosanna, Hijo de David, bendito el que viene en nombre del Señor!
El Rey de la paz irá delante de nosotros,
pero el camino que ha elegido no es el más fácil.
El triunfo de la entrada de Jesús pronto da paso a la calumnia y la traición.
El Domingo de Ramos nos plantea una elección:
¿nos rendimos ante toda esa oposición
o seguimos a Jesús en los momentos difíciles del sufrimiento y la muerte?
En este momento vemos cuán grande es la confianza de Jesús en el amor del Padre.
Él nos lleva por un camino de amor hasta el extremo,
que más allá de la tumba desembocará en la nueva luz de la Pascua


PRIMERA LECTURA                   Is. 50, 4-7

No he apartado mi rostro de quienes me insultaban,
pero sé que no quedaré en vergüenza.

Del profeta Isaías    

El Señor Dios me ha concedido el don de la palabra:
Sé cómo infundir ánimo a los desanimados.
Cada mañana me dice una palabra,
cada mañana me dirige su palabra
y yo lo escucho con total entrega.
El Señor Dios me ha hablado
y no me he resistido,
no me he echado atrás.
Ofrecí mi espalda a quienes me golpeaban,
mis mejillas a quienes me arrancaban la barba,
y no aparté mi rostro
de quienes me insultaban y me escupían.
El Señor Dios me ayudará:
por eso no quedaré en vergüenza
ni me acobardaré.
Sí, sé que no seré humillado.

Salmo responsorial                    Sal. 22(21), 8-9, 17-18a, 19-20, 23-24

Estrofas
Dios mío, Dios mío, ¿por qué me abandonas?

Se ríen de mí todos los que me ven,
se burlan y sacuden la cabeza.
«¿Acaso no confía en el Señor? Que Él lo salve
y que lo libre, si lo ama».

Una jauría de perros me persigue,
una banda de malhechores me rodea.
Me han traspasado las manos y los pies,
puedo contar mis huesos.

Ahora se reparten mis ropas
y echan a suertes mi túnica.
Ay, Señor, no te alejes de mí,
mi apoyo, ven pronto en mi ayuda.

Glorificaré tu nombre entre mis hermanos,
y proclamaré tu alabanza ante todo el pueblo.
Vosotros, siervos del Señor, glorificadlo,
toda la descendencia de Jacob, rendidle homenaje.

SEGUNDA LECTURA                     Fil. 2, 6-11

Cristo se humilló, por eso Dios lo exaltó.

De la carta del santo apóstol Pablo a los cristianos de
Filippi

Hermanos y hermanas,

Aquel que existía en majestad divina,
no quiso aferrarse
a la igualdad con Dios.
Se despojó de sí mismo
y tomó la forma de siervo.
Se hizo semejante a los hombres
Y, apareciendo como hombre,
se humilló,
haciéndose obediente hasta la muerte,
hasta la muerte en la cruz.
Por eso Dios lo exaltó
y le ha dado el nombre
que está por encima de todos los nombres.
Para que al invocar su Nombre
se doble toda rodilla
en el cielo, en la tierra y bajo la tierra;
y toda lengua confiese,
para gloria de Dios Padre:
Jesucristo es el Señor.

Versículo antes del Evangelio                          Fil. 2, 8-9

Alabanza y gloria a ti, Señor Jesús.
Cristo se hizo obediente por nosotros hasta la muerte,
hasta la muerte en una cruz.
Por eso Dios lo exaltó
y le ha concedido el nombre que está por encima de todos los nombres.
Alabanza y gloria a ti, Señor Jesús

EVANGELIO                           Mt . 26, 14-27,66

Del santo evangelio de nuestro Señor Jesucristo según
 Mateo

En aquellos días, uno de los doce,
llamado Judas Iscariote,
acudió a los sumos sacerdotes y les dijo:
«¿Qué me daréis si os entrego a Jesús?»
Le pagaron treinta piezas de plata.
Y desde entonces
buscó una oportunidad propicia para entregar a Jesús.

El primer día de la fiesta de los panes sin levadura
los discípulos se acercaron a Jesús y le preguntaron:
«¿Dónde quieres que te preparemos la cena de Pascua?».
Él respondió:
«Id a la ciudad y decid a fulano y mengano:
El Maestro hace saber:
Mi hora se acerca;
quiero celebrar la cena de Pascua con mis discípulos en vuestra casa».
Los discípulos hicieron lo que Jesús les había mandado
y prepararon la cena de Pascua.

Al caer la noche,
se sentó a la mesa con los doce discípulos.
Durante la cena, dijo:
«En verdad os digo:
uno de vosotros me va a entregar».
Profundamente afligidos, uno tras otro comenzaron a preguntarle:
«¿No seré yo, Señor?».
Él respondió:
«El que mete la mano conmigo en el plato,
me entregará.
«Pero el Hijo del Hombre se va
tal como está escrito de Él,
pero ¡ay de aquel
por quien sea entregado el Hijo del Hombre!
«Sería mejor para él
que no hubiera nacido, ¡ese hombre!».
Judas, su traidor, también tomó la palabra y dijo:
«¿No seré yo, Rabí?»
Él le respondió:
«Tú lo dices».

Durante la cena, Jesús tomó el pan,
pronunció la bendición, lo partió
y se lo dio a sus discípulos, diciendo:
«Tomad, comed;
esto es mi cuerpo».
Después tomó la copa,
y, tras pronunciar la acción de gracias,
se la ofreció con las palabras:
«Bebed todos de ella,
porque esta es mi sangre de la Alianza,
que se derrama por muchos para el perdón de los pecados.
«Pero os digo:
De ahora en adelante
ya no beberé más del fruto de la vid
hasta el día en que lo beba nuevo con vosotros
en el Reino de mi Padre».
Después de cantar el salmo,
se dirigieron al Monte de los Olivos.

Entonces Jesús les dijo:
«Esta noche todos vosotros os escandalizaréis de mí.
«Porque está escrito:
“Heriré al pastor
y las ovejas del rebaño se dispersarán.
Pero después de mi resurrección, yo iré delante de vosotros a Galilea».
Entonces dijo Pedro:
«Aunque todos se escandalicen de ti, yo nunca».
Jesús dijo:
«En verdad te digo:
esta misma noche,
antes de que cante el gallo,
me negarás tres veces».
Pedro le respondió:
«Aunque tuviera que morir contigo,
en ningún caso te negaré».
Con el mismo espíritu hablaron también todos los discípulos.

Cuando Jesús
llegó con ellos a un lugar llamado Getsemaní,
les dijo a sus discípulos:
«Quedaos aquí, mientras yo voy allá a orar».
Pedro y los dos hijos de Zebedeo
se los llevó consigo.
Entonces les dijo:
«Estoy triste hasta la muerte.
«Quedaos aquí y velad conmigo».
Después de avanzar un poco más,
se postró en tierra y oró:
«Padre mío, si es posible,
que pase de mí esta copa.
«Pero no sea como yo quiera,
sino como Tú quieras».
Entonces se acercó a sus discípulos y los encontró durmiendo;
y dijo a Pedro:
«¿Tan poco os ha costado
velar una hora conmigo?
«Velad y orad, para que no caigáis en tentación.
«El espíritu está dispuesto, pero la carne es débil».
Se apartó por segunda vez y volvió a orar:
«Padre, si no es posible
que pase de mí esta copa sin que yo la beba,
que se haga tu voluntad».
Y al volver, los encontró de nuevo dormidos
porque sus párpados estaban pesados.
Los dejó en paz,
se alejó de nuevo y oró por tercera vez
de nuevo con las mismas palabras.
Después se acercó a sus discípulos y les dijo:
«¡Dormid, pues, y descansad!
«Ha llegado la hora en que el Hijo del Hombre
será entregado en manos de los pecadores.
«Levantaos, vamos; mi traidor está cerca».
Apenas había terminado de hablar cuando llegó Judas,
uno de los doce,
acompañado de una gran turba con espadas y palos,
enviada por los sumos sacerdotes y los ancianos del pueblo.
Su traidor había acordado una señal con ellos
diciendo:
«Aquel a quien yo bese, ese es; prendedlo».
Se dirigió directamente a Jesús y le dijo:
«Saludos, Rabí»,
y le besó.
Jesús le dijo:
«Amigo, ¿has venido para esto?».
Entonces se adelantaron,
se abalanzaron sobre Jesús y lo apresaron.
Pero uno de los compañeros de Jesús echó mano de su espada, la desenvainó
y de un solo golpe le cortó la oreja al criado del sumo sacerdote.
Entonces Jesús le dijo:
«Vuelve a enfundar tu espada.
Porque todos los que echan mano de la espada,
perecerán por la espada.
¿Acaso crees
que no puedo pedir ayuda a mi Padre,
quien, de inmediato,
más de doce legiones de ángeles?
«Pero ¿cómo se cumplirían entonces las Escrituras
que dicen que así debe suceder?»
Entonces Jesús se dirigió a la banda:
«Si contra un ladrón
habéis salido con espadas y palos
para prenderme.
«Todos los días me sentaba en el templo a enseñar
y, sin embargo, no me habéis apresado.
«Pero todo esto ha sucedido
para que se cumplieran las Escrituras de los profetas».
Entonces todos los discípulos le abandonaron y huyeron.

Una vez que tuvieron a Jesús en su poder,
lo llevaron ante el sumo sacerdote Caifás,
donde se habían reunido los escribas y los ancianos.
Pedro le siguió de lejos
hasta el palacio del sumo sacerdote;
entró y se sentó con los sirvientes
para ver cómo acabaría todo.
El sumo sacerdote y todo el Sanedrín
buscaban un testimonio falso contra Jesús
para poder condenarlo a muerte,
pero no encontraron ninguno,
aunque se presentaron muchos testigos falsos.
Finalmente, sin embargo, se presentaron dos para declarar:
«Ese hombre ha afirmado:
“Puedo derribar el templo de Dios
y reconstruirlo en tres días».
Entonces el sumo sacerdote se levantó y le dijo:
«¿No respondes nada?
«¿Qué testifican estas personas contra ti?»
Pero Jesús permaneció en silencio.
Entonces el sumo sacerdote le dijo:
«Te conjuro por el Dios viviente
que nos digas si tú eres el Cristo,
el Hijo de Dios».
Jesús le respondió:
«Tú lo dices.
«Pero yo te digo:
de ahora en adelante
verás al Hijo del Hombre
sentado a la diestra del Poder
y venir sobre las nubes del cielo».
Entonces el sumo sacerdote rasgó sus vestiduras y exclamó:
«Ha blasfemado contra Dios;
¿para qué necesitamos más testigos?
«¡Ya habéis oído la blasfemia!
«¿Qué os parece?»
Ellos respondieron:
«Merece la pena de muerte».
Entonces le escupieron en la cara
y le dieron puñetazos;
otros le golpeaban con un palo, mientras decían:
«Sé nuestro profeta, el Mesías:
¿quién es el que te ha golpeado?»
Mientras tanto, Pedro estaba sentado en el patio abierto.
Allí se le acercó una criada y le dijo:
«Tú también estabas con Jesús el galileo».
Pero él lo negó delante de todos y dijo:
«No sé de qué hablas».
Después de esto, se dirigió a la puerta,
pero otra criada lo reconoció
y dijo a los presentes:
«¡Ese estaba con Jesús el Nazareno!».
Él volvió a negarlo con un juramento:
«No conozco a ese hombre».
Poco después, los que estaban allí se acercaron
y le dijeron a Pedro:
«¡De verdad, tú también eres uno de ellos!
«Se nota claramente por tu acento».
Entonces él empezó a maldecir y a jurar:
«No conozco a ese hombre».
Inmediatamente después cantó un gallo.
Y Pedro recordó las palabras de Jesús, que había dicho:
«Antes de que cante el gallo,
me negarás tres veces».
Salió y se puso a llorar amargamente.

Al amanecer
se reunieron todos los sumos sacerdotes y los ancianos del pueblo
se reunieron
y dictaron sentencia de muerte contra Jesús.
Lo llevaron esposado
y lo entregaron al gobernador Pilato.

Cuando Judas, su traidor, vio que Jesús había sido condenado,
se arrepintió,
y devolvió las treinta piezas de plata
a los sumos sacerdotes y a los ancianos, diciendo:
«He pecado al traicionar sangre inocente».
Pero ellos respondieron:
«¿Qué nos importa eso a nosotros?
«Eso es asunto tuyo».
Entonces arrojó las monedas de plata en el templo y se marchó.
Se fue y se ahorcó.
Los sumos sacerdotes recogieron las monedas y dijeron:
«No podemos añadirlas al tesoro del templo,
porque es dinero manchado de sangre».
Y decidieron comprar con ellas el terreno del alfarero
para enterrar allí a los extranjeros.
Por eso, a ese terreno se le dio el nombre de Campo de Sangre
y así se llama todavía.
Así se cumplió lo que había dicho el profeta Jeremías:
tomaron las treinta piezas de plata,
el precio por el que fue valorado,
valorados por los hijos de Israel,
y los dieron por el huerto del alfarero,
tal como el Señor me había mandado.

Llevaron a Jesús ante el gobernador
y este le preguntó:
«¿Eres tú el rey de los judíos?»
Jesús respondió:
«Tú lo dices».
Ante las acusaciones
formuladas contra Él por los sumos sacerdotes y los ancianos,
no respondió nada.
Entonces Pilato le dijo:
«¿No oyes lo que todos te acusan?»
Pero Él no le respondió en ningún punto,
por lo que el gobernador quedó muy sorprendido.

El gobernador solía soltar a un preso,
a elección del pueblo.
Justo en ese momento tenían a un preso famoso,
a un tal Barrabás.
Ahora que estaban allí reunidos, Pilato les dijo:
«¿A quién queréis que os suelte,
¿a Barrabás o a Jesús, al que llaman el Cristo?»
Él sabía muy bien que lo habían entregado por envidia.
Mientras estaba sentado en su tribunal,
su mujer le envió un mensaje:
«No te metas con este hombre justo,
pues esta noche, en un sueño,
he tenido que sufrir mucho por él».
Pero los sumos sacerdotes y los ancianos convencieron al pueblo
a elegir a Barrabás y a condenar a muerte a Jesús.
El gobernador volvió a tomar la palabra y les dijo:
«¿A cuál de los dos queréis que os suelte?
Ellos dijeron:
«¡A Barrabás!»
Pilato les preguntó:
«¿Qué haré entonces con Jesús, al que llaman Cristo?
Todos gritaron:
«¡Crucifícalo!»
Él volvió a preguntar:
«¿Qué mal ha hecho?»
Pero ellos gritaban aún más fuerte:
«¡Crucifícalo!»
Cuando Pilato vio que no conseguía nada
sino que más bien se estaba produciendo un tumulto,
mandó traer agua
y se lavó las manos ante el pueblo
mientras declaraba:
«Yo no soy responsable de la sangre de este hombre justo,
vosotros mismos debéis responder por ello».
Todo el pueblo gritó:
«¡Que su sangre caiga sobre nosotros y sobre nuestros hijos!».
Entonces, por causa de ellos, soltó a Barrabás,
pero a Jesús lo hizo azotar
y lo entregó para que fuera crucificado.

Entonces los soldados del gobernador
se llevaron a Jesús al pretorio
y reunieron a toda la tropa a su alrededor.
Le quitaron la ropa
y le pusieron un manto rojo.
También trenzaron una corona de espinas
se la pusieron en la cabeza
y le pusieron una caña en la mano derecha.
Entonces se arrodillaron ante Él
y se burlaron de Él diciendo:
«¡Salve, rey de los judíos!»
Le escupieron,
tomaron la caña y le golpearon en la cabeza.
Después de haber terminado de burlarse de Él,
le quitaron el manto,
le volvieron a poner su propia ropa
y se lo llevaron para crucificarlo.

Al salir de la ciudad,
se encontraron con un cireneo llamado Simón,
y le obligaron a llevar la cruz de Jesús.
Llegaron a un lugar llamado Gólgota
—es decir, el Lugar de la Calavera—,
le dieron a beber vino mezclado con ajenjo;
Él lo probó, pero no quiso beber.
Después de crucificarlo,
se repartieron sus vestiduras echando suertes;
y, sentados allí, se quedaron vigilándolo.

Sobre su cabeza
colocaron un letrero
con el motivo de su condena:
Este es Jesús,
el rey de los judíos.
Junto con él fueron crucificados también dos ladrones,
uno a la derecha y otro a la izquierda.

Los que pasaban por allí se burlaban de Él,
mientras sacudían la cabeza y decían:
«Tú, que derribas el templo
y en tres días lo reconstruyes,
sálvate a ti mismo;
si eres el Hijo de Dios,
¡bájate de esa cruz!».
Con el mismo espíritu, los sumos sacerdotes
, burlándose junto con los escribas y los ancianos:
«A otros ha salvado, pero a sí mismo no puede salvarse.
¡Si es el rey de Israel!
«Que se baje ahora de la cruz,
y creeremos en él.
Que Él lo libre ahora, si tiene complacencia en él.
«¡A fin de cuentas, él ha dicho: “Yo soy el Hijo de Dios”!»
Incluso los ladrones que estaban crucificados con Él
le lanzaban insultos similares.

Desde la hora sexta, se hizo oscuridad sobre toda la tierra
hasta la hora novena.
Hacia la hora novena, Jesús gritó a gran voz:
«¡Eli, Eli, ¿lama sabaktani?»
Es decir:
«Dios mío, Dios mío, ¿por qué me has abandonado?».
Algunos de los que estaban allí y lo oyeron, dijeron:
«¡Llama a Elías!»
Inmediatamente después, uno de ellos fue a buscar una esponja,
la empapó en vino agrio,
la puso en una caña y le ofreció de beber.
Pero los demás dijeron:
«¡Dejad eso!
«Queremos ver si Elías viene a salvarlo».
Jesús volvió a dar un fuerte grito
y entregó el espíritu.

(Aquí todos se arrodillan durante un rato.)

Y he aquí,
el velo del templo
se rasgó de arriba abajo en dos,
la tierra tembló y las rocas se partieron.
Se abrieron los sepulcros
y los cuerpos de muchos santos que habían fallecido
se levantaron.
Tras su resurrección, salieron de los sepulcros
y se dirigieron a la ciudad santa
donde se aparecieron a muchos.
El centurión y los que con él custodiaban a Jesús
al ver el terremoto y lo que sucedió después,
se llenaron de gran temor y dijeron:
«En verdad, era Hijo de Dios».
También había allí muchas mujeres que observaban desde lejos;
las cuales habían seguido a Jesús desde Galilea
para atenderlo.
Entre ellas se encontraban María Magdalena,
María, la madre de Santiago y José,
y la madre de los hijos de Zebedeo.

Al caer la tarde, llegó un hombre rico,
un tal José de Arimatea,
que también se había unido a Jesús como discípulo.
Había ido a Pilato
y había pedido el cuerpo de Jesús.
Entonces Pilato ordenó que se lo entregaran.
José tomó el cuerpo,
lo envolvió en un sudario inmaculado
y lo depositó en su sepulcro
que acababa de hacer excavar en la roca.
Después de haber hecho rodar una gran piedra ante la entrada del sepulcro,
se marchó.
María Magdalena y la otra María estaban allí
y se sentaron frente al sepulcro.

Al día siguiente,
es decir, después del día de preparación,
los sumos sacerdotes y los fariseos
juntos ante Pilato y le dijeron:
«Señor, recordamos
que aquel impostor, cuando aún vivía, dijo:
“Al tercer día resucitaré”.
Por eso, ordena
que se asegure la seguridad del sepulcro hasta el tercer día;
no sea que sus discípulos vengan a robarlo
y decirle al pueblo:
“Ha resucitado de entre los muertos”.
«Este último engaño sería aún peor que el primero».
Pilato les dijo:
«Podéis tener una guardia.
«Tomad, pues, vuestras medidas de seguridad
tal y como las habéis pensado».
Se marcharon
y aseguraron la seguridad de la tumba
sellando la piedra
y colocando una guardia junto a él.

____________________________________________________________________________________

 

Laudato Si

Encíclica de

EL PAPA FRANCISCO

Sobre el cuidado de la casa común

71. Aunque «la maldad de los hombres se había multiplicado» (Gn 6, 5) y
Dios «se arrepintió de haber creado al hombre sobre la tierra» (cf. Génesis 6, 6),
sin embargo, a través de Noé, que permaneció íntegro y justo, Dios decidió
abrir un camino hacia la salvación. Así, ha dado a la humanidad la posibilidad
de un nuevo comienzo. ¡Se necesita un hombre bueno para que haya esperanza!
La tradición bíblica afirma claramente que esta restauración implica el redescubrimiento
y el respeto por el ritmo que la mano del Creador
naturaleza, con la que conlleva. Así lo muestra, por ejemplo, el mandamiento del sábado.
El séptimo día, Dios descansó de todas sus obras. Dios dio a Israel la
orden de que cada séptimo día se celebrara como un día de
descanso, un sábado (cf. Génesis 2, 2-3; Éxodo 16, 23; 20, 10). Por otra parte, también
se estableció un año sabático para Israel y su tierra cada siete años (cf.
Lev. 25, 1-4), en el que se concedía a la tierra un descanso completo, no se sembraba y
solo se cosechaba lo necesario para sobrevivir y ofrecer hospitalidad
(cf. Lev. 25, 4-6). Por último, al cabo de siete años sabáticos,
es decir, cuarenta y nueve años, el año del jubileo, el año del perdón universal
y el año en que «cada uno recupera su antigua
y regrese a su familia» (Lev. 25, 10). El desarrollo de
esta legislación ha tratado de garantizar el equilibrio y la igualdad en las relaciones
del ser humano con el prójimo y con la tierra en la que vivía y trabajaba.
Pero, al mismo tiempo, se reconocía el hecho de que un don
de la tierra con sus frutos pertenece a todo el pueblo. Aquellos que
cultivaban y cuidaban, debían compartir sus frutos, en particular
con los pobres, las viudas, los huérfanos y los extranjeros. «Cuando coseches
cosecha de la tierra, no segarás tu campo hasta el extremo ni
no recogerás lo que haya quedado. No harás
recogida de uvas caídas. Todo eso está
destinado al pobre y al extranjero» (Lev. 19, 9-10).

Continuará
Todos los días a las 2 am

 

El texto bíblico de esta edición está tomado deLa Nueva Traducción de la Biblia,
©Sociedad Bíblica Neerlandesa 2004/2007.

Reflexiones de Sugerencias litúrgicas para los días de la semana y los domingos
Laudato Si. Traducción oficial al español
_____________________________________________________________________________